KABANATA 7

Nakita ni Therese ang tatlong kuting na nakahiga mismo sa kandungan ng lalaki. Maliit ang mga ito, basa ang balahibo, at mahina ang iyak na parang nauubusan na ng lakas pero pilit pa ring humihingi ng atensyon. Ang tunog ng kanilang *meow* ay manipis at nakakadurog ng puso, lalo na sa gitna ng malamig at maulang hapon.

Sa mga bisig naman ni Therese, ang malaking orange na pusa ay biglang nagwala. Mas lalong naging desperado ang iyak nito, paikot-ikot ang katawan, pilit kumakawala, halatang gusto nang tumalon pababa at puntahan ang mga kuting. Ramdam ni Therese ang lakas ng pagpupumiglas nito, isang inang pusa na handang gawin ang lahat para sa mga anak niya.

Hindi niya pinakawalan ang pusa. Sa halip, mas hinigpitan pa niya ang pagkakayakap dito, kahit nanginginig na ang mga braso niya. Tumayo siya nang tuwid sa gitna ng koridor, parang isang maliit na pader sa pagitan ng pusa at ng lalaking nasa wheelchair.

Sa labas, tuloy-tuloy pa rin ang ulan. Mabigat ang langit, kulay abo, at parang babagsak anumang oras. Pero kahit gaano pa kadilim ang paligid, mas madilim pa rin ang mukha ng lalaking nasa wheelchair. Ang ekspresyon niya ay malamig, walang emosyon, at ang mga mata niya na malalim at itim ay nakatuon kay Therese na parang isang mabangis na hayop na tumitimbang kung aatake ba o hindi.

Ramdam ni Therese ang bigat ng titig na iyon. Parang pinipiga ang dibdib niya, parang isang maling galaw lang ay puwede siyang lamunin ng presensiya ng lalaking ito.

Wala na siyang duda.

Ito na ang tinutukoy na tiyuhin ni Gian. Si Emillio Madrigal.

Mas malamig ang aura niya kaysa sa inaasahan ni Therese. Hindi ito yung tipong tahimik lang dahil ito yung klase ng lamig na may kasamang panganib. Pero sa kabila nito, hindi niya maiwasang mapansin na… sobrang gwapo niya.

Sa isip ni Therese, palaging naka-imprinta ang imahe ng isang seryoso at medyo may edad na lalaking puno ng galos ng panahon. Isang middle-aged na sundalo, matikas pero mabigat ang aura. Pero ang lalaking nasa harap niya ngayon ay… bata.

Sobrang bata.

Mukha lang siyang nasa early twenties. Hindi man lang aabot ng trenta. Matulis ang features, malinaw ang linya ng panga, at kahit walang ekspresyon, halatang-halata ang natural na appeal niya. Pero ang problema—yung aura niya. Masyadong matalim. Masyadong malamig. Para siyang isang kutsilyong nakatago sa yelo: tahimik, makintab, pero kayang manakit sa isang iglap.

Doon na nagsimulang manginig si Therese hindi dahil sa lamig ng ulan, kundi dahil sa takot.

Pero kahit nanginginig ang loob niya, alam niyang kailangan niyang magsalita.

Nag-ipon siya ng lakas ng loob, nilunok ang kaba, at maingat na nagsalita, “S-sir… yung tatlong kuting po sa kandungan ninyo… baka po mga anak sila ng orange na pusang hawak ko. Pwede po bang… ibalik ninyo sila sa kanya?”

Sandaling tumahimik ang mundo.

Tumingin si Emillio sa kanya. Hindi basta tingin kundi yung tipong parang hinuhubaran ka ng lahat ng panlaban mo. Mabagal, malamig, at nakakakilabot.

Sa malalim at mababang boses, sinabi niya, “Paano mo masisiguro na sa pusang ‘yan talaga galing ang mga kuting na ito?”

Napakagat-labi si Therese. Nanginginig man ang tuhod niya, pinilit niyang tumayo nang matatag. “Nakita ko po siya kanina… kinakalmot niya yung moon gate. Umiiyak siya, sobrang lungkot. Tapos ngayon, nung nakita niya yung mga kuting sa inyo… mas lalo siyang umiiyak. Hindi po ganito umiyak ang pusa kung hindi niya anak.”

Tahimik si Emillio.

Bigla, kinuha niya ang isang kuting mula sa kandungan niya at marahang inilapag sa sahig.

Nagulat si Therese pero mabilis siyang kumilos. Maingat niyang ibinaba ang malaking orange na pusa.

Sa sandaling iyon, tuluyan siyang nabasa ng ulan. Nababad ang harapan ng katawan niya. Dumikit ang manipis niyang T-shirt sa balat niya, halatang-halata ang hugis ng katawan niya. Pero wala siyang pakialam. Ni hindi man lang niya napansin.

Ang buong atensyon niya ay nasa pusa.

Agad na sumugod ang orange na pusa sa kuting. Inilagay nito ang katawan sa harap ng anak, protektado, handang umatake kung kinakailangan. Pero kahit ganoon, hindi nito tinanggal ang tingin kay Emillio—umiiyak pa rin, parang nakikiusap.

Napadako ang tingin ni Emillio kay Therese. Sandali siyang tumigil doon—mula ulo hanggang paa—parang sinusukat ang bawat detalye. Pagkatapos, ibinaba niya ang tingin, tila walang pakialam.

Tumingin si Therese sa dalawa pang kuting na nasa kandungan pa rin niya. Pilit siyang ngumiti, kahit nanginginig ang labi. “Sir… yung dalawa pong natitira… mukhang anak din po talaga ng orange na pusa.”

Tahimik na inilapag ni Emillio ang ikalawang kuting.

Muling iniharang ng inang pusa ang katawan nito, pinrotektahan ang dalawang anak. Pero kahit dalawa na ang hawak nito, tuloy pa rin ang iyak at mas desperado ngayon.

Nagtagpo ang mga mata nina Therese at Emillio. Ang titig nito ay parang isang walang ilalim na bangin. Pilit siyang ngumiti, kahit pakiramdam niya ay mababasag na siya anumang oras.

“Mukhang… sa kanya nga po talaga yung tatlong kuting,” sabi niya, halos pakiusap na ang tono. “Uncle… pwede niyo na po bang ibigay pati yung huli?”

Pagkasabi niya nito, parang humigpit ang dibdib niya. Parang isang maling sagot lang ay guguho ang mundo niya.

Ibinalik ni Emillio ang tingin sa huling kuting. Dahan-dahan niyang hinaplos ang balahibo nito. Ang kamay niya ay malaki, malinaw ang mga ugat, at bawat galaw ay kalmado pero may bigat. Paulit-ulit niyang hinimas ang kuting bago malamig na nagsalita, “Kailangan ko ng isang maiiwan. Para may maglibang sa akin.”

Nanlaki ang mga mata ni Therese. Agad siyang nagsalita, “P-Pwede niyo pong iwan yung malaking pusa rito. Sama-sama na po sila. Buo po ang pamilya nila, at may kasama pa rin po kayo.”

Dahan-dahang itinaas ni Emillio ang ulo niya. Ang titig niya ay parang talim ng kutsilyong dumaan sa mukha ni Therese. “Maingay masyado kapag marami. Isa lang ang kailangan ko. Kunin mo na ang iba.”

Natawa si Therese, isang awkward at pilit na tawa. “Ah… g-ganun po ba… kung gano’n… hahanap na lang po ako ng ibang pusa para sa inyo? Tapos… pakawalan na po natin sila?”

Diretso ang titig ni Emillio sa kanya. Walang emosyon, walang pag-aalinlangan. “Ito ang kukunin ko. Tadhana ko ito.”

Napatingin si Therese sa orange na pusa na halos magwala na sa iyak. Kinuskos niya ang mga kamay niya sa kaba, pilit nag-iisip ng solusyon. Pero habang mas kinakabahan siya, mas lalong bumabagal ang utak niya. Sumasakit na ang ulo niya, pero wala pa ring pumapasok na ideya.

Marahang inilapag ni Emillio ang kamay niya sa ibabaw ng kuting. Hinaplos niya ito nang dahan-dahan, parang sinasadya ang bawat galaw. Pagkatapos, mabagal niyang sinabi, “Pwede mong mabawi ang kuting, sa isang kondisyon.”

Biglang lumiwanag ang mga mata ni Therese. Parang may umilaw na pag-asa. Ngumiti siya agad. “Talaga po? Ano po ang kondisyon, Sir?”

Kapag ngumingiti si Therese, lumilitaw ang dalawa niyang maliliit na dimples. Natural ang ngiti niyang matamis, maliwanag, at may kakaibang charm.

Bahagyang pumikit si Emillio, parang sinusuri ang ngiting iyon. Pagkatapos, malamig niyang sinabi, “Ikaw ang maiiwan.”

“…Ha?”

“Ikaw ang papalit sa kuting,” dagdag niya, diretso ang tono. “Mananatili ka rito. Ikaw ang magiging kasama ko rito.”

Nanigas si Therese.

Sa isip niya, iisa lang ang pumasok na tanong: BAKIT?