All Chapters of Tamed by the Obsessive Billionare: Chapter 1 - Chapter 10

Ang restaurant ay nasa 30th Street, kung saan matatagpuan ang kilalang Shangri-La at The Fort sa hilagang bahagi ng lungsod, isang five-star na hotel.Noong dekada 80 at 90, paboritong pinupuntahan ang Shangri-La ng mga anak ng matataas na opisyal sa lungsod. Siyempre, kaya nilang gumastos doon. Ang mga taong nakakakain doon ay karaniwang anak ng mga business owners at government officials. Sa madaling salita, puro mga taong may katayuan at koneksyo lamang.Habang tumatagal, sila ang nag-angat sa reputasyon ng hotel, at ang hotel naman ang nagpadagdag sa karangyaan nila. Ang simpleng kakayahang makapasok at lumabas sa Shangri-La ay naging sukatan kung gaano kalakas ang background at social status ng isang tao. Ang sinumang hindi makapasok sa dito ay hindi kinikilalang tunay na bahagi ng Manila elite society.Ngayon, wala na ang ganoong atmospera doon. Bukod sa mga anak ng mataas na opisyal sa Pilipinas, kahit sino basta may pera ay puwede nang pumasok at magpakasaya.Noon, kahit may p

“Hoy, hindi mo ako puwedeng tawaging *Luna*. Ang pangit pakinggan.” Kumikilos-kilos ang dalaga sa yakap ng lalaki, pilit na kumakawala.Mahigpit ang bisig ng lalaki sa baywang niya, at nakapatong ang baba nito sa kaniyang leeg, isinasayaw siya ng marahan. “Maganda ang tunog. Malambot. Gusto ko yun kasi bagay sayo.”Mababa, paos, at malalim ang boses na umalingawngaw sa tainga niya. Kasabay nito ang mainit na hiningang humaplos sa kaniyang leeg at nagpakislot siya sa kilabot at kilig na sabay na dumaloy.Hinaplos ng lalaki ang malambot niyang baywang, minasahe iyon gamit ang malalaki at mainit na palad hanggang sa para siyang natutunaw, naging parang tubig na nakasandal sa dibdib nito, humihingal nang mahina, hinahayaang anyuhin siya ng lalaki ayon sa kagustuhan nito. Nang halos sumabog na sa kilig ang lalaki, saka lamang ito huminto.Si Therese, na yakap-yakap at hinahaplos ng lalaki, ay kakalipas pa lamang ng kaniyang ika-labing siyam na taon. Nasa gawing dulo na siya ng pagdadalaga

Pagkababa ni Gian ng tawag, biglang nag-iba ang aura niya. Kanina lang chill siya, pero ngayon, seryoso ang mukha niya, yung tipong parang may mangyayaring sobrang bigat, na parang may desisyong babago sa takbo ng kapalaran ng buong bansa. OA man pakinggan, pero ganoon kabigat ang vibes niya. Kanina pa medyo kabado si Therese, pero lalo pa siyang kinabahan nang mapansin ang pagbabago sa ekspresyon ni Gian. Biglang nanigas ang katawan niya. Pinunasan niya ng palad ang pawis sa gilid ng pantalon niya, tapos marahang nagtanong, halos pabulong, “Gian… may nangyari ba sa bahay ninyo?” Naglabas ng sigarilyo si Gian, sinindihan iyon, at marahang nagbuga ng usok. May halong pagiging siga at pagiging pasaway ang itsura niya nang sabihin, “Bumalik na ang uncle ko.” 

Biglang nawala ang ngiti sa mukha ni Therese, parang may pumindot ng pause button sa buong mundo niya. Nanlalamig ang mga labi niya habang pilit inuunawa ang narinig. Sandali siyang napaisip kung may mali ba sa pandinig niya, o guni-guni lang ba ang lahat?Parang nag-lag ang utak niya. Ilang segundo siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, bago siya tuluyang nagtanong, halatang hindi makapaniwala.“A… ano po ang sinabi ninyo?”Tumingin sa kanya si Emillio. Walang emosyon ang mukha nito—walang galit, walang awa, walang kahit ano. Isang malamig at mabigat na presensiya lang na parang kayang durugin ang loob ng kausap.“Halika rito,” maikli at diretso niyang sabi.Sa sandaling iyon, lalo lang nanlamig si Therese. Hindi siya gumalaw. Hindi lang dahil sa takot na mapalapit dito, gusto na niyang tumakbo palayo, gusto na niyang talikuran ang lahat at maglaho na lang bigla.Pero muling nagsalita si Emillio, mas mababa ang boses, mas mabigat ang dating.“Halika rito.”Napaatras si Therese nang k

Pagkatapos ng malakas na ulan, parang ni-reset ang buong bakuran. Yung tipong pakiramdam mo bagong hugas ang mundo—malinis, presko, at medyo tahimik pero hindi patay. May malamig na hangin na dumadampi sa balat, may dalang amoy ng basang lupa at dahon, yung klaseng amoy na parang humihila sa’yo papunta sa pahinga. Sa di kalayuan, malapit sa lawa, isa-isang umaahon ang mga palaka. May kanya-kanya silang huni, sabay-sabay pero hindi magulo. Sa paligid, may mahihinang kaluskos ng mga insekto—parang background sound ng isang gabi na ayaw maging dramatic, pero ramdam mong buhay na buhay.Perfect sana ang gabi para magpahinga. Yung tipong puwede mong i-drop lahat ng iniisip mo at magpanggap na okay na ang lahat, kahit sandali lang.Nakahiga si Therese sa kama, diretso ang tingin sa kisame. Hindi siya gumagalaw. Nakikinig lang siya sa gabi—sa ulan na unti-unting humihina, sa huni ng mga palaka, sa sarili niyang paghinga. Dahan-dahan, parang may humuhupa sa loob niya. Yung bigat sa dibdib. Yu