Chapter 5

Mariin na napalunok ako. Halos dumikit ako sa bakal na dingding ng elevator. Ayokong lumapit, hindi bale ng magmukha akong tuko dito. Char!

Pero seryoso bakit siya nandito?! Narinig ko sa department head kanina na aalis siya dahil may importanteng meeting. Impossible naman na magsinungaling si Ma'am eh halos isang floor lamang ang pagitan ng opisina nito. Diba marites!

Alangan nandito siya dahil namimiss niya ako. Laysho ang atake! Nababasa ko ang lungkot sa mata nito nang umiwas ako sa akma nitong paghawak. Na para bang...tunay. Naku mahirap na baka ma scam ako sa acting nito. Hindi ako pwede umasa o magpakatanga. Wala akong pera para umasa. Para sakyan ang binibigay nitong motibo na walang kasiguraduhan.

"S-sir?" Sambit ko nang napansing may sinasabi siya na hindi ko maintindihan.

"Why are you avoiding me? Sa tingin mo hindi ko mapapansin? I came here earlier, I saw you ran and his yourself. When you thought I left, you always made sure I wouldn't see you. Hmm?"

"Wala akong alam diyan."

Pagak itong natawa.

"You're confusing. You said you are not avoiding me. You're actions tell otherwise. Ibang-iba sa lumalabas aa bibig mo. I just can't get you."

"Bakit mo ba ako iniintindi, Sir? Hindi ka ba busy? Diba dapat ang CEO laging nagtatrabaho. Gumagawa ng mga bagong hakbang para sa kompanya. By next week, aalis ka para sa business trip mo. Shooting for the new magazine cover. Inaasikaso na ng aming department ang mga kailangan nito para next week agad na makakaalis. So, hindi ko gets kung bakit pa ako sumagi sa isip mo."

Napahilot ito sa sintido na tila sumasakit ang ulo. Wala akong kasalanan ha!

"Oh, so I was right. You are the one who organized the papers for that event."

"H-hindi. Isa lang po ako sa naghanda ng proposal."

"Don't lie, Avern." Pinangko ako nito. Nanlilisik ang mga mata nitong tumitig sa akin. Malakas na tumibok ang aking puso. Hoy, hindi ka pwedeng tumibok sa kanya. Para lang sa akin. Mahina kong tinampal ang tapat ng dibdib ko.

"Distansiya po, Sir."

Akmang haharapin ko ito ngunit biglang nilamon ng dilim ang paligid. Tumigil ang elevator at may malakas na kumalabog mula sa labas. Napatili ako sa impact, nabuwal ang aking katawan sanhi para mapabagsak.

"Aray." Reklamo ko habang hinihimas aking braso. Naitukod ko ito, ang sakit. Bahagya akong natigilan nang may nahawakan. "Ano yun?!"

Matigas, mahaba at mainit. Baka...

"What a naughty girl."

Napaigtad ako nang may mainit na hiningang tumama sa aking leeg. Nanindig ang aking mga balahibo. Hindi ko mapigilang mapaatras, ramdam ko ang lamig ng dingding ng elevator.

"Hindi ko sinasadya. Wala akong makita dahil sa dilim. For your information wala po akong night vision. Kung akala mong alam ko na nandun ka hindi ko sana nilapag ang kamay ko."

A low chuckle erupted in his chest. Nanginginig ang dibdib nito pero hindi ko halos maaninag dahil sa dilim. May munting ilaw sa elevator, hindi ito sapat para makita ang buong paligid.

"That's what I thought. Tell me, Dela Cruz. Why are you avoiding me?"

"K-kasi ayaw kitang makita..." Dahil sa oras na magkaharap tayo ay hindi ko mapigilan ang puso kong isigaw ang pangalan mo. Lagi kong nakikita ang mukha mo kahit nakapikit ako. Naamoy kita kahit sa malayo. Naririnig ko ang boses mo kahit wala ka sa tabi ko. Kaya natatakot ako...natatakot akong lumalim ang nararamdaman ko sayo. Natatakot akong umibig lalo.

"Is that all?" Matigas na tanong nito.

"Oh, bakit nagagalit ka?" Kuryoso kong tanong. "Ano ba ang ini expect mong sasabihin ko? Na iniiwasan kita dahil may kasalanan ako? Na may gusto ako sayo? Huwag kang funny, Sir. Hindi bagay sayo." Peke akong tumawa.

"I didn't said that. I wasn't joking either. Nanggaling ang mga iyan sa bibig mo. May katotohanan ba?"

Naikagat ko ang aking ibabang labi.

"Anong akala mo sa akin? Tanga? Bakit ako magkakagusto sayo? Let alone fall for Cairo Villagracia. Hindi ako bobo at lalong-lalo hindi pa ako nawawala sa katinuan para aminin ang bagay na walang katotohanan."

"So, what if you fall for a Cairo Villagracia? For me? Are you afraid of me?"

Tumitig ako sa mga mata nito. Kahit hindi makita ay titingin ako sa kanya. Hindi ako iiwas. Hindi tatakbo.

"Dahil hindi tayo pwede. Mayaman ka, pobre ako. Boss kita, empleyado ako. Malayo ang agwat ng estado natin. Hindi ako iibig sa kagaya mo. Haharapin kita. Haharapin ko ang mga paratang mo dahil alam ko sa sarili ko na hindi ito totoo." Sa loob ko ay nananakit ang dibdib ko sa mga salitang lumalabas sa bibig ko. "Marangya, maganda at matalino ang bagay sa iyo. Isang babaeng kayang-kaya pantayan o higitan ang kung ano ang mayroon ka. At hindi ako iyon. Yan ang itatak mo sa kokote mo, Sir."

"Dela Cruz."

Umilaw ang paligid. Agad akong tumayo at iniwas ang sarili ko sa kanya. Pinalis ko ang luhang kumawala sa mata ko.

"Sana huwag mong mamasamain. Gusto ko lamang ng normal na trabaho. Ng normal na buhay. Kung parati mong igigiit ang gusto mo hindi ko maiipangakong hindi ako lalayo o iiwas sayo. Iyan ang aking hinihingi."

Bumukas ang elevator at lumabas ako kaagad. Hindi na ako lumingon pa. Dumiretso ako sa labas. Sumandal ako sa pader, dahan-dahan akong napadausdos. Mahina kong tinatampal ang dibdib, tapat ng aking puso. If I have to be honest with myself. Huli na ang lahat. Dahil hulog na hulog na ako. I failed...protecting myself.

Protecting my heart.