Chapter 4

"Revise this presentation, Dela Cruz. Send this to me before five."

"Noted, Ma'am." Nagpatuloy ako sa pagtipa sa computer. Muli akong napabuntong hininga nang pumasok sa aking isipan ang imahe ng Boss namin. Isang linggo makalipas ang pagkikita namin, binigyan ako nito ng sandal. Pinuntahan ko ito sa opisina para magpasalamat at ibalik ang pinahiram nito. Hindi pwedeng akuin ko iyon, nakakahiya!

Pero alam mo kung ano ang sinabi?!

"I don't take back worn things."

Sinigurado kong malinis at mabango ito bago ko isauli tapos iyon ang sasabihin nito na parang taong grasa ang sumuot. Nakakainsulto ha! Sa harapan pa ng mga investors nito. Tumanggi ako noong una na pumasok pero nag-insist ang aming department head kaya ako pumasok.

Simula noong araw na iyon ay hindi na ako nagpakita sa kanya o nagtangkang humarap. Masakit sa parte ko ang ginawa niya. Pwede naman na ipagpaliban niya ang sasabihin kung kami nalang dalawa hindi yung may ibang nakakarinig. Pero sino nga ba ako sa buhay niya? Isa lamang hamak na empleyado. Walang karapatang magreklamo.

Napahawak ako sa aking dibdib at nagpakawala ng mabigat na hininga. Alam kong unti-unting nahuhulog ang loob ko sa lalaki pero kailangan kong rendahan ang nararamdaman ng puso. Lalo na at alam ko ang kahihinatnan ko kung ipagpapatuloy ko ito. Malayong-malayo ang agwat ng katayuan namin sa buhay. Mayaman siya at ako...heto naghihirap. Hindi bagay sa mga katulad niya.

Hindi na siguro ako magugulat kung mababalitaan kong may kasintahan ito o...fiance. Ganyan naman ang mayayaman, nakikipag-isang dibdib sa kapwa mayaman para lalong lumago ang negosyo. If I still have the hacienda would that make a difference? Probably not. Ang probinsyanang kagaya ko ay walang karapatang mag-ambisyon at mangarap ng ganyan kataas. Ayokong lumipad ng mataas kung mas malalim ang aking ibabagsak. I can't afford to loose anything. Tanging sarili ko ang aking puhunan kung mawawala pa ay hindi ko alam kung saan ako pupulutin.

Hindi. Hindi ako maaring mahulog. Nanginginig ang mga kamay ko nang maalala ang singsing na tinapon ng aking ina. She was heartbroken when she discovered my father made her a mistress. Na ginawa siya nitong parausan at iniwan matapos ginamit. Nilisan niya ito, hindi na siya muling bumalik sa industriya ng pag-aartista. Ang industriyang pinagmulan ng gulo. Ang industriyang tuluyang sumira ng aming buhay. Ito ang dahilan kung bakit ayokong ma expose. Pero tingnan mo nandito ako, nagtatrabaho sa mismong industriya. Hindi man ito ang direktang acting industry but this is the art. Connected to the fame and power.

Ayokong ungkatin ang nakaraan pero hindi ko mapigilang alalahanin ang sarili. Ang aking kahihinatnan kung hahayaan kong diktahan ng aking puso ang daloy ng buhay ko. Ngayon palang ay iiwasan kong mapalapit kay Cairo Villagracia. Ayokong matulad kay Mama. Ayokong umasa at masaktan katulad ng naranasan niya. Ayokong magmahal...lalo na siya. Siya na sinisigaw ng aking puso at ang tanging taong bumabagabag sa isip ko. Hanggat maari ay iiwas ako. Sapat na ang nasaksihan ko sa pamilya ko para magdesisyong kalimutan at isantabi ang umuusbong na damdamin.

Papalubog na ang araw. Tumayo ako mula sa kinauupuan at nagtungo sa elevator.

"Kailangan ko ng kape. Overtime pa." Kastigo ko sa aking sarili nang makita ang dami ng aking tatapusin. "Ala sais na. Sana matapos ko ang kalahati."

Napangiti ako nang buksan ko ang cellphone. The three of us smiling at the camera. My mother's smile and gleam of her eyes. Oh how I miss her. Nakayakap kaming dalawa kay Lola, na masiglang ngumiti at nag wacky pose. If I have the power to go back I would give them my all. Pero alam kong ang magagawa ko ay magsikap at tubusin muna ang mga utang.

"I will be back. Wait for me." Hinalikan ko ang screen at niyakap ang sarili. I felt the lump on my throat, I bite my lips. Huwag kang umiyak, Avern. You have to be strong. Saktong tumunog ang elevator hudyat na bubukas. Suminghot ako at inayos ang sarili.

"Dela Cruz." Dahan-dahang umangat ang aking tingin sa baritonong boses. Ang taong iniiwasan ko. Ang taong ayokong makita ang panghihina ko. Ang taong dahilan ng bilis ng pagtibok ng puso ko.

"Cairo Villagracia." Tumikhim ako at napaatras. Ilang minuto kaming nagkakatitigan. He's in his grey suit. Brown hair neatly done, his stubbles from the sides of his face down to the jaw. Oh how I want to caress those lips. Mapait akong napangiti. Ang taong kailanman hindi magiging akin. Muling lumapat ang aking tingin sa kanya bago tumalikod.

Natigil ako sa paglalakad nang may kamay na pumigil sakin. Gulat akong napalingon. Mabilis kong binawi ang aking kamay at bahagyang napaigtad sa kuryenteng dumaloy nang nagtama ang aming balat.

"A-anong—?"

His face darkened and stepped forward.

"Are you avoiding me?"

"H-hindi po."

Umiwas ako ng tingin at napailing.

"Then look at me. Dmn it! Avern, why can't you look at me?" Bahagyang tumaas ang boses nito. Hinila ako nito papasok sa elevator at sinara.