Chapter 6

Walang malinaw na pagbabago sa ekspresyon ni Erik.

Ngunit lalo pang lumalim at lumamig ang kanyang mga mata habang nakatingin kay Diana .

Parang hindi siya natuwa sa sinabi nito.

Natigilan sina Jeff at Sam.

Hindi ba masyadong masakit ang mga salita ni Diana ?

Nagpapapansin lang ba siya kay Erik gamit ang panibagong paraan?

At iyong sinasabi niyang pampublikong paghingi ng tawad...

Hindi ba malinaw na paraan iyon para siraan si Mary Ann sa harap ng lahat?

Nanigas ang mukha ni Mary Ann.

Parang siya pa ang biktima.

“Diana , hindi ka pa ba tapos?”

Tiningnan siya ni Diana .

Talagang kahanga-hanga ang kakayahan nitong baligtarin ang sitwasyon.

Alam niya na kapag may mga taong nagdesisyon na kung ano ang paniniwalaan nila, walang saysay ang pagpapaliwanag.

Ayaw na niyang sayangin pa ang lakas at oras niya.

Maghihiwalay na rin naman sila.

Bakit pa siya makikipagtalo sa mga taong tulad nila?

Tumalikod siya at naglakad palayo.

Ngunit nang madaanan niya si Erik...

Nahuli siya ng malamig nitong tingin.

Bahagya pa itong ngumiti.

"Using both soft and hard tactics now?"

Hindi agad naunawaan ni Diana .

“Ano?”

Bahagyang tumawa si Erik.

"Why aren't you saying anything now?"

"You had plenty to say a moment ago."

Doon niya naintindihan.

At agad na namula ang kanyang mga mata.

Hindi dahil sa kalungkutan.

Kundi dahil sa galit.

Lahat ng emosyon niya...

Ang kanyang pagdurusa.

Ang kanyang pagkawasak.

Ang kanyang desperasyon.

Ang kanyang pagod at pagsuko.

Sa paningin nito, puro pakana lamang?

Kahit halos mamatay na siya sa sakit ng loob...

Ang tingin pa rin sa kanya ay nagkukunwari lamang.

Nagpapapansin lang.

Hindi siya si Mary Ann.

Wala siyang mga taong handang protektahan siya.

Kung makikipagtalo pa siya, lalo lamang siyang mapapahiya.

At malinaw naman na iniisip ni Erik na nag-iinarte lamang siya.

Anuman ang sabihin niya, hindi ito maniniwala.

Kaya bakit pa siya magsasalita?

Unti-unti siyang kumalma.

Nawalan na siya ng lakas makipagtalo.

Tumango na lamang siya.

“Sige.”

“Binabati ko na lang kayong dalawa. Ayos na ba?”

Pagkatapos ay umalis siya nang hindi lumilingon.

Tatlong buwan.

Tatlong buwan na lang.

At tuluyan nang matatapos ang bangungot na kasal na ito.

Sinundan siya ng tingin ni Erik.

Ilang segundo lamang.

Pagkatapos ay ibinalik niya ang kanyang atensyon sa iba.

Wala siyang balak habulin o kausapin si Diana .

Sa isip niya, lilipas din ang emosyon nito.

Ganoon naman palagi sa nakalipas na pitong taon.

Kapag hindi pinansin, kusa itong tatahimik.

Iyon ang nakasanayan nilang dalawa.

Hindi na ikinuwento ni Diana kay Alex ang nangyari.

Baka magalit lamang ito at maghanap pa ng kaaway.

Wala na rin siyang gana kumain.

Pagkatapos nilang maghiwalay, bumalik siya sa apartment para mag-ayos ng mga gamit.

Nang matapos siya, halos alas-nuwebe na ng gabi.

Doon niya naalala na naiwan niya ang isang mahalagang medical book na ibinigay ng kanyang guro.

Napabuntong-hininga siya.

Nasa personal safe iyon sa dati nilang bahay.

Kaya agad siyang nagbihis at nagmaneho pabalik.

Tutal bihira namang umuwi si Erik.

Malamang ay hindi sila magkikita.

Sanay na sanay siyang umakyat sa ikalawang palapag.

Binuksan niya ang pintuan ng silid.

At agad siyang natigilan.

Naroon si Erik.

Nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window.

May hawak itong cellphone.

Nasa video call.

At sa isang mabilis na sulyap, nakita niya sa screen ang mukha ni Mary Ann.

Parang isang bagong magkasintahang hindi kayang magkalayo.

Napakunot-noo si Erik.

“Bakit hindi ka kumatok bago pumasok?”

Napanganga si Diana .

Bilang asawa nito.

Sa bahay na pitong taon niyang tinirhan.

Dahil lamang may video call ito kay Mary Ann...

Kailangan na pala niyang kumatok?

“Lumabas ka.”

Malamig at matigas ang utos nito.

Parang sinasadya niyang makinig sa pribadong usapan nila.

Biglang sumikip ang dibdib ni Diana .

Agad siyang umatras at isinara ang pinto.

Wala siyang balak pahirapan ang sarili.

Hindi niya kailangang panoorin kung gaano kasaya ang relasyon ng kanyang asawa at ng ibang babae.

Pagbaba niya sa ibaba, nakita niya si Ate Marian, ang kasambahay.

“Madam, tumawag po ang matandang ginang.”

Tumingin siya sa telepono.

Pagkatapos ng maikling pag-aalinlangan, sinagot niya ito.

Alam ni Ate Marian na mabait sa kanya ang matandang lola ng pamilya Santos.

Kaya tahimik itong umalis upang kunin ang mga labahin sa itaas.

“Diana! Diana?”

Narinig ni Diana ang mainit na boses ng matandang ginang.

“Lola, hindi pa po kayo natutulog?”

Napatawa ang matanda.

“Malakas pa ang katawan ko.”

“Natutunan ko na ring magpuyat tulad ninyong mga kabataan.”

“At saka, lagi mo naman akong pinapadalhan ng mga herbal na gamot.”

Tahimik na naghintay si Diana .

At gaya ng inaasahan...

Dumating rin ang totoong pakay.

“Diana, marunong ka naman sa medisina.”

“Bakit hindi ka gumawa ng gamot para sa sarili mo?”

“Maghanda ka para magbuntis.”

“Kapag malusog ang katawan mo, mas magiging malusog din ang magiging anak mo.”

“Alam mo namang puro lalaki ang pamilya Santos.”

“Napakaganda kung magkakaroon tayo ng isang apo sa tuhod na babae.”

“At makakatulong din iyon para mas maging malapit kayo ni Erik.”

“Sa totoo lang, mahilig siya sa mga bata.”

Napakagat-labi si Diana .

Ilang taon na niyang naririnig ang usapang iyon.

At ni minsan, hindi niya ibinunyag ang tungkol sa kanyang anak na si Malia.

Lalo na ngayong maghihiwalay na sila.

Kahit hindi pa sila naghihiwalay, ano naman ang silbi?

Si Erik mismo ang may ayaw magkaroon ng anak.

At siya rin ang nagsabing hindi siya magkakaanak.

Siguradong alam din ng matandang ginang ang mga usap-usapang iyon.

Ngunit siya pa rin ang hinihikayat nitong magpagamot.

Minsan naiisip ni Diana ...

Napakabigat maging babae.

Parang kailangang akuin ang lahat ng sisi sa mundo.

Ngunit ayaw na niyang pahabain pa ang usapan.

Mahigpit niyang pinisil ang mga daliri ng matanda.

At sa wakas ay sinabi:

“Lola... maghihiwalay na po kami ni Erik.”

Biglang natahimik ang matanda.

Halatang nagulat.

Matagal bago muling nagsalita ang matandang ginang.

“Alam kong marami kang tiniis.”

“Hindi marunong magmahal si Erik.”

“Pero kahit papaano naman ay magalang siya sa iyo.”

“Hindi mo ba puwedeng pag-isipan muli?”

Umiling si Diana .

“Kumpleto na po ang pasya ko.”

Matagal na katahimikan.

Pagkatapos ay isang mabigat na buntong-hininga.

“Diana... kasalanan ito ng pamilya Santos.”

“Huwag kang mag-alala.”

“Kahit maghiwalay kayo, tutulungan kitang magkaroon ng magandang kinabukasan.”

“Maraming mabubuting lalaki sa paligid natin.”

“Kapag may nakita akong bagay sa iyo, agad kitang ipakikilala.”

Napamaang si Diana .

Hindi pa nga tapos ang annulment...

Pinaghahanapan na agad siya ng bagong mapapangasawa?

Masyado yatang mabilis.

Ngunit may naunawaan siya.

Alam pala ng lahat kung gaano kalungkot ang kanyang pagsasama kay Erik.

Alam nila.

Ngunit pinili nilang magbulag-bulagan.

Dahil sanay silang siya ang laging umaatras.

Siya ang laging nagtitiis.

Ngunit mula ngayon...

Hindi na.

Pagkatapos ng kanilang pag-uusap, napatingin siya sa oras.

Mahigit sampung minuto na ang lumipas.

Naisip niya kung tapos na kaya ang sweet video call ng kanyang asawa at ng kasintahan nito.

Kukunin lamang naman niya ang kanyang libro at aalis na.

Paakyat na sana siya.

Ngunit biglang bumukas ang pintuan.

Mabilis na pumasok si Kendra, ang asawa ng ikalawang tiyuhin ng pamilya.

Madilim ang mukha nito.

Diretso itong lumapit kay Diana .

At walang sabi-sabi—

Tinangkang sampalin siya.

Mabilis ang reaksyon ni Diana .

Bahagya siyang umatras.

Hindi tumama nang buo ang sampal.

Ngunit sumayad pa rin ang mga daliri nito sa kanyang pisngi.

Pak!

Nangimay ang kanyang mukha.

At agad siyang pinagsabihan ni Kendra.

“Nabaliw ka na ba sa selos?”

“Anong mapapala mo sa pagkakalat ng chismis sa mga kasama mo?”

“Isa kang walang kwenta at miserableng babae!”

Hindi pa nakakabawi si Diana .

Ngunit bago pa siya makasagot...

May narinig siyang mga yabag.

Paglingon niya...

Nakita niya si Erik na pababa ng hagdan.

Naka-on pa rin ang video call nito.

At sa screen...

Kitang-kita niya si Mary Ann.

At habang nakatingin sa kanya—

Bigla itong ngumiti.