Chapter 5

Napangiti ang isa pa nilang kaibigan na si Sam Bernal.

“Tama. Bakit parang napakasama ng itsura mo? Come on, bro. Chill.”

Umupo si Jeff at sumulyap kay Mary Ann.

Palaging maayos makitungo ang babae.

Marunong sa tamang asal at elegante.

Wala siyang maipintas dito.

Kaya lalo siyang nainis nang maalala kung paano ito pinagsalitaan ni Diana .

“Hulaan ninyo kung sino ang nakita ko sa ibaba?”

“Si Diana .”

Nang marinig ang pangalan, walang naging reaksyon si Erik.

Malamig at walang emosyon ang kanyang mukha habang marahang tinatapik ang mesa gamit ang mga daliri.

Halatang wala siyang interes sa usapin ng kanyang asawa.

Nagbuhos si Mary Ann ng tsaa para kay Jeff.

“Nag-away ba kayo? Babae yun kaya huwag mo nang patulan.”

Lalo pang napabilib si Jeff kay Mary Ann.

Tingnan mo nga naman ang pagkakaiba ng dalawa.

Napailing siya at mapanuyang ngumiti.

“Alam ba ninyo kung ano ang sinasabi niya tungkol sa'yo?”

“Napakasama ng mga salita.”

“Hindi ko akalaing may babaeng kayang magsalita nang ganoon dahil lang sa selos.”

Pagkatapos ay ikinuwento niya ang mga narinig niya mula kay Alex sa ibaba.

Sa unang pagkakataon, bahagyang kumunot ang noo ni Erik.

“Si Diana mismo ang nagsabi?”

Hindi mabasa kung galit ba siya o hindi.

Lalong sumama ang mukha ni Mary Ann.

“Kung narinig mismo ni Jeff, imposible namang gawa-gawa lang iyon.”

Agad itong sumagot para kay Jeff.

Napamura si Sam.

“Iyan ay paninirang-puri!”

“Ginagawa niyang masamang babae si Mary Ann!”

“Pareho silang babae, pero hindi nakapagtataka kung bakit hindi siya minahal kahit pitong taon siyang naghahabol!”

“Puro selos lang ang laman ng utak niya!”

Pagkatapos ay malamig siyang nagsalita.

“Hindi puwedeng palampasin ito. Dapat siyang managot.”

Napatingin si Mary Ann kay Erik.

Tahimik pa rin ito.

Tumayo lamang ito at kinuha ang cellphone nang may tumawag.

Hindi ito nakialam.

Ngunit hindi rin nito pinigilan ang mga kaibigan.

Nagkatinginan sina Sam at Jeff.

Naunawaan nila ang ibig sabihin.

Walang pakialam si Erik kay Diana .

Bahagyang ngumiti si Mary Ann sa kasiyahan.

Kadarating pa lamang ng pagkain nang may lumapit na waiter.

“May doktor po ba rito?”

“May bisita sa itaas na biglang nagkaroon ng problema.”

Agad na tumayo si Diana .

Bilang doktor, likas na ang kanyang reaksyon.

“Dalhin mo ako roon.”

Hindi na sumama si Alex.

Abala ito sa pagsagot sa mga email sa trabaho.

Mabilis na dinala si Diana sa isang pribadong silid.

Nag-aalala siya sa pasyente kaya dali-dali niyang binuksan ang pinto.

Hindi niya inaasahang may taong palabas din.

Sa pagbukas ng pinto, muntik nang matapon sa kanya ang isang mainit na tansong palayok.

Napaatras siya.

Ngunit sa pagmamadali ay nabangga niya ang matigas na dibdib ng isang lalaki.

Isang malakas na braso ang pumalibot sa kanyang baywang at hinila siya palayo.

Agad niyang naamoy ang pamilyar na amoy ng cedar.

Amoy na minsang napakalapit sa kanya.

Si Erik.

Mabilis nitong iniharang ang kamay upang saluhin ang bumabagsak na palayok.

Namutla ang waiter at paulit-ulit na humingi ng tawad.

Hindi inaasahan ni Diana na makikita niya rito si Erik.

Sana'y magpapasalamat pa siya.

Ngunit nang tingnan niya ang likuran nito...

Nakita niya si Mary Ann.

Mahigpit itong nakatayo sa likod ng lalaki, protektadong-protektado.

At halatang hindi natuwa sa aksidenteng pagdikit nilang dalawa.

Para bang nakahawak siya sa isang nakahahawang sakit.

Agad na lumayo si Diana mula sa yakap ni Erik.

Napansin iyon ng lalaki.

At bahagya siyang tiningnan.

Napatawa si Sam.

“Mukhang marunong ka rin palang matakot masaktan.”

“Akala ko makapal ang mukha mo at walang epekto sa'yo ang kahit ano.”

Pagkatapos ay dagdag pa niya:

“Buti mabilis kumilos si Erik.”

“Natakot siyang masaktan si Mae-Mae.”

“Huwag mong isipin na ikaw ang ipinagtanggol niya.”

“Ang kapal mo naman kung ganoon.”

Nanatiling walang emosyon si Erik.

Ngunit hindi rin niya itinanggi ang sinabi.

Naintindihan ni Diana .

Kung tumama ang palayok, posibleng masaktan din si Mary Ann.

Hindi siya ang pinoprotektahan nito.

Nadamay lamang siya.

At wala siyang balak mag-isip nang higit pa roon.

Hindi siya ganoon kahangal.

Tahimik si Jeff ngunit malinaw ang paghamak sa kanyang mga mata.

Nakaramdam si Diana ng pagkailang.

Tumalikod siya.

Ayaw na niyang makipagtalo.

Ngunit biglang may humawak sa kanyang pulsuhan.

Nanigas siya.

Paglingon niya ay sinalubong siya ng malamig na mga mata ni Erik.

Parang kutsilyong tumarak sa puso niya ang sumunod nitong sinabi.

“Humingi ka ng tawad kay MAe-Mae.”

Para siyang nakalunok ng asido.

Nasusunog ang kanyang dibdib.

Malamig siyang tumingin pabalik.

“Bakit?”

“Alam mo ang dahilan.”

Ayaw yata nitong ulitin ang mga salitang makakasira kay Mary Ann.

Mabilis nitong binitiwan ang kanyang kamay.

Para bang iniiwasan pa nitong magdulot ng selos kay Mary Ann.

Mabilis na naunawaan ni Diana ang nangyari.

Malamang pinalaki ni Jeff ang kuwento.

At malinaw na sinadya siyang papuntahin dito upang pagsabihan.

“Kapag may kasalanan ka, aminin mo,” sabi ni Sam.

“Mas magiging disente ka kung aaminin mo na lang,” dagdag ni Jeff.

“At saka,” sabi ni Sam, “hindi buntis si Mary Ann. Malinis ang kanyang konsensya. Huwag mo siyang pagbintangan.”

Sa isip ng mga ito, utang ni Diana sa pamilya Santos ang kanyang buhay.

Noong bata pa siya, tinulungan siya ng pamilya Santos.

Kaya para sa kanila, dapat ay parang nakababatang kapatid lamang siya ni Erik.

Ngunit sa kanilang pananaw, naging walang hiya siya.

Pagdating pa lamang ng dalawampung taong gulang, napangasawa niya si Erik.

At dahil doon, napilitan ang lalaki sa kasal na hindi nito gusto.

Kaya hindi nila siya kailanman nagustuhan.

Tumingin si Mary Ann kay Diana .

“Diana , kung may sama ka ng loob, sabihin mo nang direkta.”

“Huwag kang gumamit ng maruming paraan.”

“Pareho tayong babae. Hindi kita pahihirapan.”

“Pero karapat-dapat naman siguro akong makatanggap ng isang paghingi ng tawad sa harap ng lahat.”

Nagulat si Diana nang malaman na hindi pala buntis si Mary Ann.

Ngunit mabilis din niya itong isinantabi.

Wala na siyang interes sa katotohanan.

At kung iisipin, sa dami ng usap-usapang hindi raw magkakaanak si Erik, hindi rin naman madaling mabuntis.

Sa huli, pare-pareho lang silang mga taong walang prinsipyo.

Tumingin siya kay Mary Ann.

Namangha siya sa kapal ng mukha nito.

Pagkatapos ay tumango.

“Sige.”

Nagulat si Mary Ann sa madaling pagsang-ayon niya.

Maging si Erik ay napatingin sa kanya.

Parang iniisip nitong iyon naman talaga ang dapat niyang gawin.

Ngunit sa susunod na sandali, ngumiti si Diana at sinabi:

“Pwede naman.”

“Gagawa ako ng ilang social media accounts at magpo-post ng public apology.”

“Humihingi ako ng paumanhin kay Miss Mary Ann Paterno dahil pinigilan ko siyang makipagrelasyon sa asawa ko.”

“Pasensya na dahil napakakitid ng isip ko.”

“Hindi kasing lawak ng pang-unawa mo ang pang-unawa ko na handang maging kabit.”

“At lalong hindi ako tulad ng isang Erik Santos, na kayang magsilbi sa dalawang pamilya nang sabay.”