3 Late Night Desperation (Avery's POV)

"Ipalabas mo na ang lahat ng past designs natin sa computer, Maya, dahil wala na tayong oras."

Inilapag ko ang baso ng lumalamig na kape sa tabi ng keyboard habang nakatitig sa monitor ng computer. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko mula sa trauma ng pakikipag-harapan kay Nikolai, ngunit binuhat ko ang bigat ng aking katawan upang magpatuloy. Ang bawat panlalait niya sa akin kanina ay nakaukit pa rin sa utak ko, parang sariwang latay na paulit-ulit na humahapdi sa bawat paghinga ko. Masakit na isipin na hanggang ngayon, pagkatapos ng pitong taon kong pagtatago, ang tingin niya pa rin sa akin ay isang walang kwentang basura na dumedepende lang sa pera niya.

"Avery, are you sure nakaya mo talaga ang lalaking 'yon kanina? Grabe ang panginginig mo nung lumabas ka ng office niya."

Tumingin sa akin si Maya habang hawak ang tambak ng mga folder ng Serendipity Events. Kitang-kita ko ang matinding pag-aalala sa kanyang mga mata, isang reaksyon na nagpababa sa aking pride.

"Kailangan nating makuha ang kontratang ito para sa kumpanya, Maya... at para sa pamilya ko, kaya huwag mo na akong tanungin tungkol sa personal na ugali ng bilyonaryong 'yon."

"Sinasabi ko lang naman ito dahil baka mas lalo tayong mabaon sa gulo kung papatulan natin ang ugali niya."

"Wala tayong ibang choice kundi ang sumunod sa gusto niya kung ayaw nating mamatay sa gutom sa susunod na buwan."

Hinila ko ang mouse ng computer upang buksan ang pinakabagong design portfolio na gagamitin para sa pitch bukas ng gabi. Ang pitong taon na lumipas ay tila naglaho na parang bula dahil ang bawat alaala ng pagiging obsessive at possessive ni Nikolai ay muling bumalik sa aking sistema. Noong magkasama pa kami, bawal akong lumabas ng bahay nang walang guwardiya, bawal akong makipag-usap sa mga dating kaibigan ko, at kailangan kong magtiis sa bawat panlalait niya na ang isang ordinaryong babaeng tulad ko ay dapat magpasalamat dahil pinapansin ng isang katulad niya. At ang pinakamasakit sa lahat... nanatili akong manhid, umaasa na sa bawat pag-iyak ko sa gabi at sa bawat pagsunod ko sa mga luho niya ay matutunan niya rin akong mahalin.

"Mommy, bakit hindi ka pa natutulog? Sabi mo lalaruin natin si Barbie ngayon?"

Bumukas ang pinto ng opisina at iniluwa si Chloe, ang aking anim na taong gulang na anak, habang yakap ang kanyang kupas na teddy bear. Ang kanyang bilog at kulay-pilong mga mata... ang mga matang nakuha niya kay Nikolai... ay nakatitig sa akin ng may pagtataka. Agad akong lumapit sa kanya at lumuhod sa sahig upang pantayan ang kanyang taas, pilit na pinipigilan ang aking mga luha.

"Chloe, baby, may kailangan lang tapusin si Mommy para sa bago nating trabaho... sandali na lang ito, ha?"

"Sino po 'yung manong na nagbigay ng malaking paper kanina sa labas? Sabi niya bantayan ko raw po si Mommy."

Napatayo ako bigla sa narinig ko, ang aking puso ay nagsimulang pumalo ng napakabilis dahil sa matinding takot. Lumapit ako sa bintana ng opisina at sumilip sa ibaba, kung saan nakaparada ang isang itim na SUV na may mga madidilim na salamin. May dalawang lalaking naka-suit na nakatayo sa tabi nito, nakatingin nang diretso sa direksyon ng aming building. Alam ko ang ibig sabihin nito... sinisimulan na naman ako ni Nikolai na ikulong sa kanyang madilim na mundo.

"Maya, iuwi mo muna si Chloe sa apartment natin... ngayon din, pakiusap."

"Avery, ano ba ang nangyayari? Bakit parang natataranta ka?"

"Huwag ka nang maraming tanong, Maya! Kunin mo na si Chloe at i-lock mo ang pinto ng bahay, huwag kayong magbubukas kahit kanino!"

Binuhat ni Maya si Chloe na nagsisimula nang magmaktol dahil sa takot sa aking pagalit na boses. Pagkaalis nila, napaulo ako sa aking mga kamay, naramdaman ko ang malamig na pawis na lumalabas sa aking noo habang iniisip ang bawat posibilidad. Kung nalaman ni Nikolai na may anak ako, at kung mapansin niya ang pagkakahawig nila, tuluyan nang mawawala sa akin ang nag-iisa kong dahilan para mabuhay. Kailangan kong galingan ang pagsisinungaling bukas... kailangan kong panindigan na ang anak ko ay sa ibang lalaki kahit na durugin nito ang natitira kong dignidad.

"Hindi mo makukuha ang anak ko, Nikolai... kahit patayin mo ako."

Ipinagpatuloy ko ang paggawa ng presentation, binago ko ang bawat detalye ng lighting at arrangement para sa gala upang umayon sa malamig at marangyang panlasa ni Nikolai. Alam ko kung anong mga kulay ang gusto niya, alam ko kung anong klase ng pagkain ang hinahanap niya dahil sa pitong taon kong pagiging sunod-sunuran sa kanya noon. Ginugol ko ang buong magdamag sa pagre-rebisa ng mga dokumento, hindi pinapansin ang gutom o ang matinding pagod ng aking katawan. Ang bawat pagtipa ko sa keyboard ay parang pagpirma sa sarili kong sentensya ng kamatayan, ngunit para kay Chloe, handa akong maging alipin muli.

Kinabukasan, maaga akong nagising upang ihanda ang aking pormal na kasuotan. Isang simpleng itim na corporate dress ang isinuot ko, walang alahas, walang make-up na marangya... dahil alam kong mas gusto ni Nikolai na makita akong mukhang miserable upang mas lalo niya akong mapakinabangan sa kanyang mga panlalait. Pagdating ko sa opisina ng Vance Corporation kasama si Maya, agad kaming sinalubong ng kanyang kanang kamay na si Dimitri Romanov.

"Ms. Alcantara, handa na ba ang mga kakailanganin mo para sa pitch? Ayaw ng Don ng mga taong nagpapakita ng kahinaan sa harap niya."

Malamig ang boses ni Dimitri, ang kanyang mukha ay walang emosyon habang pinagmamasdan ang portfolio na hawak ko.

"Handa na ang lahat, Mr. Romanov... maaari na ba kaming pumasok?"

"Pumasok ka na mag-isa, Ms. Alcantara... ang assistant mo ay mananatili rito sa labas ayon sa utos ng Chairman."

Tumingin sa akin si Maya na may takot, ngunit tinukuran ko siya ng isang mahigpit na hawak sa kamay bago ako tuluyang humakbang patungo sa pinto ng opisina ni Nikolai. Binuksan ko ang pinto at pumasok sa malawak na silid na puno ng amoy ng mamahaling tabako at woodsmoke. Nakaupo si Nikolai sa kanyang malaking leather chair, nakatingin sa akin ng may mapaglarong ngiti habang hawak ang isang baso ng alak.

"Akala ko ay tumakbo ka na naman kasama ang anak mo, Avery."

"Nandito ako para sa negosyo, Nikolai... huwag mong isali ang anak ko sa mga laro mo."

Inilapag ko ang portfolio sa ibabaw ng kanyang lamesa nang may pwersa, pilit na ipinapakita ang aking katatagan kahit na ang buong katawan ko ay nanginginig na sa tindi ng kanyang presensya.

"Negosyo? Tingnan natin kung gaano kaganda ang inihanda ng isang basurang tulad mo para sa akin."

Binuklat niya ang mga papel nang walang pag-iingat, bawat pahina ay tinititigan niya ng may mapang-aping tingin na tila ba bawat disenyo ko ay walang kwenta.

"Ang konsepto ay deep emerald green at platinum... mas bagay ito sa profile ng Vance Corporation dahil nagpapakita ito ng kapangyarihan at misteryo."

"Masyadong boring, Avery... mukhang hindi mo na alam kung paano pasayahin ang isang lalaking may mataas na panlasa."

Itinapon niya ang portfolio sa sahig, nagkalat ang mga kopya ng aking pinagpuyatang disenyo sa mamahaling carpet. Napaatras ako, naramdaman ko ang pag-akyat ng init sa aking mga pisngi dahil sa matinding kahihiyan at sakit. Ang bulag kong pagmamahal sa kanya noon ay muling sumampal sa akin... dahil kahit gaano ko galingan, kahit gaano ko ibuhos ang kaluluwa ko, hinding-hindi ako magiging sapat sa mga mata niya.

"Kung ayaw mo sa disenyo ko, maaari kang kumuha ng ibang agency, Mr. Vance! Hindi ko kailangang tiisin ang pambabastos mo!"

Yumuko ako para pulutin ang mga nagkalat na papel, ngunit bago ko pa man ito magawa ay marahas niyang hinawakan ang aking buhok at inangat ang aking mukha upang pilitin akong tumingin sa kanya. Ang kanyang pilong mga mata ay nag-aapoy sa isang uri ng obsessiveness na nakakatakot.

"Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang sumigaw sa harap ko, Avery? Nakalimutan mo na ba kung sino ang nagmamay-ari sa bawat hininga mo?"

"Binitawan mo na ako pitong taon na ang nakalipas, Nikolai! Wala ka nang hawak sa akin!"

"Kailanman ay hindi kita binitawan... hinayaan ko lang kitang lumayo para malaman mo kung gaano kahirap ang mabuhay nang wala ako sa tabi mo."

Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, ang kanyang hininga ay mainit na dumampi sa aking labi, isang pamilyar na pakiramdam na nagpadala ng kuryente sa aking buong pagkatao. Ang sakit at ang pag-ibig ay magkasamang sumasabog sa dibdib ko... dahil alam kong kahit gaano niya ako ituring na basura, ang puso ko ay tanga pa ring umaasa na isang araw ay makikita niya ang halaga ko. Ang pagiging possessive niya ay tila isang hawla na unti-unting sumasara sa paligid ko, at alam kong wala akong kapangyarihan para tumakas muli.

"Ipapahiya kita sa harap ng buong industriya kung hindi mo susundin ang bawat utos ko para sa gala na ito, Avery."

"Gagawin ko ang lahat ng gusto mo... basta huwag mo lang lalapitan ang pamilya ko."

"Ang pamilya mo ay ako, Avery... at sisiguraduhin kong maaalala mo 'yan sa bawat segundo ng pagpupulong natin."

Binitawan niya ako nang may pwersa, dahilan upang mapaluhod ako sa sahig habang pinapanood ko siyang muling umupo sa kanyang upuan na parang walang nangyari. Ang bawat piraso ng papel na naglalaman ng aking gabi-gabing pagod ay nanatiling nakakalat sa sahig, isang simbolo ng aking wasak na dignidad sa harap ng lalaking nagmamay-ari pa rin ng aking kaluluwa.

"Magsimula ka nang mag-ayos ng bagong proposal, dahil bukas ng gabi ay dadaan ako sa opisina mo para tingnan ang pagbabago."