5. Ghosts In Silver Eyes (Avery's POV)

"Tumayo ka dyan, Avery, dahil hindi ko binabayaran ang Serendipity Events para magdrama ka sa sahig ko."

Bumaba ang malamig na boses ni Nikolai mula sa itaas ko habang nakaluhod pa rin ako sa malamig na marmol ng kanyang opisina. Dahan-dahan kong iniangat ang aking paningin, pilit na nilalabanan ang panginginig ng aking mga tuhod habang nakatitig sa kanyang sapatos na gawa sa mamahaling balat ng buwaya. Ramdam ko ang pagkapahiya sa bawat hibla ng aking katawan, lalo na nang makita ko ang marahas na pagbuntong-hininga ni Maya sa aking tabi na tila hindi makapaniwala sa nakikita niyang pag-alipusta ng bilyonaryong ito sa akin.

"Mr. Vance, pakiusap naman... nagpapakita lang ng respeto ang manager ko sa kagustuhan mo," sumingit si Maya habang sinusubukang hawakan ang siko ko upang tulungan akong tumayo.

"Manahimik ka, Torres, kung ayaw mong ipakaladkad kita sa mga bodyguard ko pababa ng gusaling ito," walang lingon-likod na sagot ni Nikolai habang dahan-dahang naglalakad pabalik sa kanyang dambuhalang desk.

"Maya... sige na... kaya ko ito," pabulong kong wika habang marahan kong tinatabig ang kamay ng aking assistant.

Sinalubong ko ang matatalas na pilong mga mata ni Nikolai nang tuluyan na akong makatayo, hawak ang nag-iisang folder ng presentation na hindi nahulog sa sahig. Pitong taon... pitong taon ang lumipas mula nung iwan ko ang marangyang hawla na itinayo niya para sa akin, ngunit ang hapdi ng bawat panlalait niya ay tila walang pinagbago. Noong magkasama pa kami, kahit gaano ko galingan ang pag-aalaga sa kanya, kahit gaano ko tiisin ang mga pasa sa aking damdamin kapag pinagmumukha niya akong walang utak sa harap ng mga kasosyo niya sa mafia, nanatili akong tapat dahil nabulag ako sa pag-asang balang araw ay makikita niya ang halaga ko.

"Akala ko ba ay matapang ka na, Avery? Mukhang mas lalo kang naging miserable pagkatapos mong tumakbo mula sa akin," pag-uyam niya habang isinasalin ang amber na likido mula sa crystal decanter patungo sa kanyang baso.

"Nandito ako para sa kontrata, Nikolai... hindi para balikan ang mga personal na isyu na matagal na nating ibinaon sa limot."

"Walang nakatataas sa akin na nagpapasya kung kailan ibabaon ang nakaraan, lalo na ang isang event planner na baon sa utang."

Inilapag niya ang baso sa ibabaw ng mesa, ang tunog ng salamin sa ibabaw ng kahoy ay parang muling pagbabalik ng kadena na gumagapos sa aking kaluluwa. Tiningnan ko ang mga kalat na papel sa sahig... ang mga disenyo na pinagpuyatan ko habang iniisip ang kaligtasan ng anak naming si Chloe. Kailangan ko ang pera niya... kailangan kong lunukin ang natitira kong dignidad dahil ang Serendipity Events ay malapit nang mabaon sa utang, at ang anim na taong gulang kong anak ay dumedepende sa akin.

"Kung sa tingin mo ay walang kwenta ang disenyo ko, maaari mo akong bigyan ng direksyon kung ano ang gusto mong makita sa gala," pilit kong pinapanatili ang propesyonal na tono ng aking boses kahit na ang puso ko ay unt-unti nang nadudurog.

"Gusto kong makita ang pagbawi mo sa pitong taon na sinira mo ang tiwala ko... gusto kong maramdaman mo ang bawat sakit na ibinigay mo sa akin noong iniwan mo ang kwartong ito nang walang paalam."

Lumapit siya sa akin, ang kanyang matayog na tindig ay nagpadilim sa paligid ko habang dahan-dahan niyang kinukuha ang distansya sa pagitan naming dalawa. Ang pamilyar na amoy ng kanyang woodsmoke at mamahaling tabako ay pumasok sa aking ilong, gumigising sa mga alaala ng mga gabi kung saan hinahayaan ko siyang angkinin ang katawan ko habang pinapaulanan niya ako ng mga salitang nagpaparamdam na pag-aari niya lang ako. Ang kanyang possessiveness ay mas lalong lumalim ngayon... nakikita ko sa higpit ng kanyang panga at sa paraan ng pagtitig niya sa aking mga labi.

"Mr. Vance, may iba pa kaming kliyente na naghihintay... kung hindi mo pipirmahan ang initial agreement ngayon..." muling sumubok si Maya na iangat ang portpolio mula sa sahig.

"Lumabas ka, Torres... ngayon din... bago ko tuluyang ipasara ang maliit ninyong kumpanya," mabilis na putol ni Nikolai na hindi man lang tinitingnan ang aking assistant.

"Avery... ano ba ito? Huwag mong hayaang tratuhin ka ng ganyan," pakiusap ni Maya na may bakas ng matinding takot sa kanyang mga mata.

"Maya... lumabas ka muna sa lobby... hintayin mo ako doon... pakiusap, sundin mo na lang siya," humarap ako kay Maya, pilit na ipinapakita ang isang ngiti na alam kong hindi kapani-paniwala.

Narinig ko ang mabibigat na hakbang ni Maya patungo sa pinto ng opisina hanggang sa marinig ko ang pag-click ng lock nito mula sa labas. Ngayon, kaming dalawa na lang ang natira sa dambuhalang silid na ito. Ang katahimikan sa pagitan namin ay parang isang mabigat na parusa na unt-unting pumapatay sa akin.

"Now... nasaan ang tapang mo, Ms. Alcantara? Bakit parang hindi mo man lang kayang tingnan ang mga mata ko ngayon?" angil ni Nikolai habang hinahawakan ang baba ko, pinipilit akong salubungin ang kanyang nag-aapoy na titig.

"Nasasaktan ako, Nikolai... bitawan mo ang mukha ko."

"Mas masakit ang ginawa mo sa akin, Avery! Pitong taon akong naghanap... pitong taon kong pinanood ang bawat anggulo ng lungsod na ito para lang malaman kung sinong lalaki ang nagtago sa iyo mula sa akin!"

"Walang ibang lalaki! Umalis ako dahil hindi ko na kaya ang pagtrato mo sa akin na parang wala akong kwentang tao sa buhay mo!"

"Sinungaling! May bata sa records mo... nalaman ng mga tauhan ko na may anim na taong gulang na batang babae sa apartment mo... kaninong anak 'yon, Avery?"

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko sa narinig ko mula sa kanya. Alam niya ang tungkol kay Chloe... alam ng isang Mafia Don ang tungkol sa aking pinoprotektahang anak. Ang matinding takot para sa kaligtasan ng anak ko ang nagtulak sa akin na magsinungaling, kahit na ang katotohanan ay ang bawat bahagi ng mukha ni Chloe ay kopya ng lalaking humahawak sa akin ngayon. Kung malaman niya na siya ang ama... alam kong kukunin niya si Chloe at tuluyan niya akong itatapon sa kung saan na parang isang basurang tapos nang pakinabangan.

"Anak ko siya sa lalaking nagpahalaga sa akin... sa lalaking hindi ako minaltrato tulad ng ginagawa mo ngayon," buong lakas kong isinuka ang kasinungalingan kahit na pakiramdam ko ay sinusunog ang puso ko.

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw nang suntukin ni Nikolai ang dingding na salamin sa likod ko, dahilan upang mapapikit ako sa takot. Ang kanyang mukha ay pulgada na lang ang layo sa akin, ang kanyang mabilis na paghinga ay humahaplos sa aking balat habang ang kanyang mga kamay ay lumipat sa aking mga balikat, nilulukot ang tela ng aking lumang corporate dress.

"Akala mo ba ay hahayaan kong may humawak sa iyong iba, Avery? Kahit patay na ang lalaking 'yon, sisiguraduhin kong sa akin ka pa rin luluhod gabi-gabi!"

"Wala ka nang karapatan sa akin, Nikolai... patay na ang Avery na umiiyak sa sala mo habang naghihintay ng pagmamahal mo!"

"Hindi ka pwedeng umalis... pirmahan mo ang kontratang ito o sisiguraduhin kong bukas na bukas ay nasa kalsada ang assistant mo at ang anak mo dahil sa kawalan ng matitirhan!"

Inilabas niya ang isang papel mula sa kanyang bulsa... isang binding contract na may nakasulat na mga kondisyon na magpapasailalim sa akin sa kanyang pamamahala sa loob ng susunod na anim na buwan para sa international gala ng Vance Corporation. Nakalagay doon na kailangan kong manatili sa kanyang tabi sa bawat production meeting, kahit anong oras, kahit saang lugar na naisin niya.

"Ganyan ka ba talaga kawalang-puso, Nikolai? Gagawin mo ang lahat para lang sirain ang buhay ko?" tanong ko habang lumuluha na nang tuluyan, hindi ko na mapigilan ang hagulgol na matagal kong tinalikuran.

"Gagawin ko ang lahat para makuha ang kontrol sa bawat segundo ng buhay mo... dahil sa akin ka lang... at hinding-hindi kita hahayaang makawala muli."

Kinuha ko ang panulat mula sa kanyang mesa nang nanginginig ang aking mga daliri, pinipilit kong pirmahan ang aking sariling hatol ng parusa. Ang bulag kong puso ay parang tangang sumasayaw pa rin sa kanyang presensya... dahil kahit na itinuturing niya akong basura, may bahagi pa rin sa akin na umaasa na ang bawat sakripisyo ko para sa kontratang ito ay makakarating sa kanyang natutulog na damdamin. Pagkatapos kong ilagay ang aking lagda, itinapon ko ang pen sa kanyang kandungan at humakbang ako pabalik patungo sa pinto.

"Tapos na ang pirmahan, Mr. Vance... magpapadala ako ng schedule ng unang meeting natin sa pamamagitan ni Dimitri."

"Sino ang nagsabing maaari ka nang umalis sa paningin ko ngayon, Ms. Alcantara?"