2 Crashing Realities (Avery's POV)

"Maupo kayo, Ms. Alcantara, baka manginig pa ang mga tuhod mo sa harap ko."

Bumaba ang tingin ko sa mamahaling sapatos ni Nikolai habang naririnig ko ang marahas na pagbuntong-hininga ni Maya sa aking tabi. Parang urong ang dila ko, ang buong katawan ko ay nanigas, at ang tanging nagagawa ko lang ay ang higpitan ang hawak sa strap ng aking luma ngunit maayos na bag. Ang boses niya ay walang pinagbago... malalim, malamig, at may tonong laging nagpapasunod na tila ba ang buong mundo ay nilikha para lang tapakan niya.

"Avery, kilala mo siya?"

Bulong ni Maya habang dahan-dahan kaming umuupo sa magkabilang swivel chairs sa harap ng dambuhalang desk ng CEO. Hindi ko sinagot ang aking assistant, sa halip ay pinilit kong iangat ang aking mukha upang salubungin ang nakamamatay na titig ng lalaking naging sentro ng buhay ko pitong taon na ang nakalipas.

"Masyadong maliit ang mundo para sa mga taong mahilig tumakbo, hindi ba?"

"Nandito ako para sa Serendipity Events, Mr. Vance, hindi para pag-usapan ang mga bagay na walang kinalaman sa negosyo mo."

Nanginginig ang boses ko pero pinilit kong panatilihin ang propesyonal na tono, kahit na ang totoo ay gusto ko nang magmakaawa na pakawalan niya ako. Nakita ko ang marahan niyang pag-angat ng kilay, ang pamilyar na mapang-uyam na ngiti na nagpapakita kung gaano ako kawalang-kwenta sa mga mata niya ngayon... at kahit noon pa man. Noong magkasama pa kami, kahit gaano ko galingan ang pagluluto para sa kanya, kahit gaano ko tiisin ang mga pasa sa aking damdamin kapag winawala niya ako sa harap ng mga kaibigan niya, isang mabilis na pag-irap lang ang nakukuha ko. Umaasa pa rin ako noon na mapapansin niya ang pagmamahal ko, na baka sakaling maging sapat ako.

"Negosyo? Isang kumpanyang malapit nang ilit ng bangko ang humihingi ng milyun-milyong kontrata sa akin, at sasabihin mong walang kinalaman ang pagkatao mo rito?"

Inilapag niya ang isang pulang folder sa mesa, ang tunog ng pagbagsak nito ay parang sampal sa aking mukha. Nakasulat doon ang buong financial history ng Serendipity Events, pati ang mga utang ko, ang mga bayarin sa kuryente ng opisina, at ang listahan ng mga kliyenteng nag-bounce ang tseke.

"Mr. Vance, mayroon kaming inihandang presentation para sa international gala mo, at masisiguro kong ang kalidad ng trabaho namin ay hindi apektado ng aming financial status."

Sumabat si Maya, pilit na isinaksak ang flash drive sa laptop ko, ngunit itinaas lang ni Nikolai ang kanyang isang kamay upang patigilin ito.

"Hindi ko tinatanong ang opinyon mo, Miss Torres. Ang kinakausap ko ay ang manager mong mukhang hindi man lang kayang tustusan ang sarili niyang buhay pagkatapos kong mawala."

"Huwag mo akong alipustahin sa harap ng empleyado ko, Nikolai."

"Bakit, Avery? Katotohanan naman ang sinasabi ko. Tumingin ka sa salamin... mukha kang stressed, tuyot, at miserable. Ganyan ba ang napala mo sa pagpili ng kalayaan kaysa sa marangyang buhay na ibinibigay ko sa iyo noon kahit na wala kang silbi sa bahay ko?"

Parang may sumaksak sa puso ko, isang pamilyar na hapdi na matagal kong tiniis noong ako pa ang tangang Avery na umiiyak sa gilid ng kama niya habang sinasabihan niya akong palamunin lang. Masakit... sobrang sakit na marinig uli ang mga salitang nagpaparamdam sa akin na basura lang ako, pero ang mas nakakatakot ay ang posibilidad na malaman niya ang tungkol kay Chloe. Kung malaman ng isang makapangyarihang Mafia Don na may anak siya, alam kong kukunin niya ito sa akin nang walang kaabog-abog at itatapon ako sa kung saan na parang basahan.

"Kung sa tingin mo ay wala kaming kwenta, bakit mo pa kami pinatawag dito? Maraming ibang agencies sa lungsod, Mr. Vance."

"Dahil gusto kong makita kung hanggang saan ang itatagal ng pride mo bago ka lumuhod sa harap ko para sa pera."

Tumayo siya mula sa kanyang upuan, ang kanyang matayog na tindig ay nagpadilim sa buong silid habang dahan-dahan siyang lumalapit sa pwesto ko. Ang amoy ng kanyang woodsmoke na pabango ay pumasok sa aking ilong, gumigising sa mga alaala ng mga gabing hinahayaan ko siyang gamitin ang katawan ko habang umaasa ako na mararamdaman niya ang tibok ng puso kong nagmamahal sa kanya. Ang pagiging possessive niya noon ay tila mas lalong tumindi ngayon... nakikita ko sa higpit ng pagkakahawak niya sa gilid ng aking upuan habang nakayuko siya sa akin.

"Mr. Vance, ang Serendipity Events ay may proposal na hindi kayang tapatan ng iba..."

Pilit na sinalit ni Maya ang portfolio sa pagitan namin, ngunit marahas na tinabig ni Nikolai ang mga papel, nagkalat ang mga ito sa mamahaling marmol na sahig.

"Lumabas ka muna, Miss Torres. Ngayon din."

"Pero, Mr. Vance..."

"Maya, sige na... lumabas ka muna. Ako na ang bahala rito."

Humarap ako kay Maya, pilit kong pinapakita na kontrolado ko ang sitwasyon kahit na ang buong katawan ko ay nanginginig na sa takot at sa matinding kahihiyan. Tumayo si Maya na may pag-aalangan, kinuha ang kanyang mga gamit, at mabilis na lumabas ng silid, iniwan akong mag-isa kasama ang demonyo ng aking nakaraan.

"Now, Avery... mag-usap tayo nang walang istorbo."

"Wala tayong dapat pag-usapan bukod sa kontrata, Nikolai. Kung ayaw mo sa proposal ko, aalis na ako."

"Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang tumalikod habang kinakausap pa kita?"

Hinawakan niya nang mahigpit ang aking braso, ang kanyang mga daliri ay tila bumaon sa aking balat, pinipilit akong harapin siya. Ang kanyang pilong mga mata ay nag-aapoy sa galit at sa isang uri ng obsessiveness na matagal kong kinatakutan.

"Nasasaktan ako, Nikolai! Bitawan mo ako!"

"Mas masakit ang ginawa mo pitong taon na ang nakalipas! Iniwan mo ako na parang isang ordinaryong tao lang na pwedeng talikuran! Sino ang lalaking kasama mo ngayon? Sino ang nagpapakain sa iyo?"

"Walang ibang lalaki! Nagtatrabaho ako para mabuhay!"

"Sinungaling! Nakita ko ang records mo... may binubuhay kang bata sa apartment mo. Kanino ang batang 'yon, Avery?"

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko sa narinig ko. Alam niya... alam niyang may bata, ngunit hindi niya alam kung kanino. Kailangan kong protektahan si Chloe, kailangan kong magsinungaling kahit na ikamatay ko ang sakit ng mga susunod kong sasabihin.

"Anak ko siya sa ibang lalaki... sa lalaking nagmahal sa akin nang hindi ako tinatratong basura tulad ng ginawa mo."

Isang malakas na lagutok ang narinig ko nang suntukin ni Nikolai ang pader sa tabi ng ulo ko, ang kanyang mukha ay pulang-pula sa galit habang ang kanyang paghinga ay bumibigat. Ang panlalait sa kanyang mukha ay napalitan ng isang mapanganib na ekspresyon na tila ba handa siyang pumatay ng sinumang humarang sa gusto niya.

"Akala mo ba hahayaan kong may humawak sa iyong iba pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sa iyo?"

"Wala ka nang pakialam sa buhay ko, Nikolai! Matagal mo na akong itinapon bago pa ako umalis!"

"Hindi kita itinapon, Avery... pagmamay-ari kita, at kahit anong mangyari, sa akin ka pa rin babalik."

Binitawan niya ang aking braso nang may pwersa, dahilan upang mapaupo ako muli sa upuan, habang dahan-dahan niyang inaayos ang kanyang suit na tila walang nangyaring kaguluhan. Kinuha niya ang kontrata mula sa kanyang lamesa at itinapon ito sa aking kandungan.

"Pipirmahan ko ang kontratang ito, ibibigay ko ang lahat ng perang kailangan ng kumpanya mo para mabuhay."

Tumingin ako sa kanya na may pagtataka, hindi makapaniwala na sa kabila ng lahat ng galit niya ay ibibigay niya pa rin ang deal sa akin.

"Anong kapalit, Nikolai? Alam kong walang libre sa isang katulad mo."

"Ang kapalit ay ikaw, Avery... ikaw ang personal na mag-aasikaso ng bawat detalye ng gala na ito, dito sa opisina ko, sa ilalim ng pangangasiwa ko, bawat magdamag."

"Hindi ko pwedeng iwan ang anak ko..."

"Wala akong pakialam sa anak mo o sa lalaki mo... ang mahalaga ay nandito ka sa tabi ko, kung saan kita gustong makita habang pinapaalala ko sa iyo kung gaano ka kawalang-kwenta nang wala ako."

Humakbang ako pabalik nang muli siyang lumapit, ang aking likod ay sumayad sa malamig na salamin ng bintana na nakadungaw sa buong lungsod. Ang kanyang mukha ay pulgada na lang ang layo sa akin, ang kanyang hininga ay mainit na dapo sa aking mukha, isang uri ng tortyur na nagpapasakit sa aking puso dahil kahit sa kabila ng lahat ng panlalait niya... may bahagi pa rin sa akin na gustong sumuko sa kanya. Ang bulag kong pag-ibig noon ay tila isang sumpa na hindi ko matanggal-tanggal.

"Hinding-hindi ako magiging sunod-sunuran sa iyo tulad ng dati, Mr. Vance."

"Titingnan natin kung hanggang kailan mo mapapanatili ang tapang na iyan kapag nagsimula na tayong magtrabaho bukas ng gabi."