Target By The Mafia Don's Little Cupid

"Mommy, look! My waffle has a face, and it looks exactly like the grumpy man in your hidden drawer!"

Napatigil ako sa pag-aayos ng aking light beige blazer nang marinig ko ang boses ng anim na taong gulang kong anak. Agad na bumaligtad ang sikmura ko, isang pamilyar na malamig na takot ang gumapang sa aking batok. Mabilis akong humakbang patungo sa maliit naming hapag-kainan sa loob ng masikip na apartment, pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga kamay habang pilit kong inaabot ang baso ng gatas ni Chloe.

"Chloe, baby, ilang beses ba nating napag-usapan na bawal mong pakialaman ang mga gamit sa kuwarto ni Mommy? Kakainin mo ba 'yang prinitong itlog o gusto mong maiwan sa bus ng school mo?"

"But Mommy, it’s true! He has big silver eyes and a very scary mouth, just like this piece of strawberry!"

Itinaas niya ang tinidor na may nakatusok na prutas, ang kanyang bilog at kulay-pilong mga mata ay kumikinang sa inosenteng tuwa. Ang mga matang iyon ang pinakamalaking parusa sa buhay ko dahil sa bawat segundo na tinititigan ko ang aking anak, ang mukha ng lalaking sumira at nagmamay-ari pa rin ng wasak kong puso ang aking nakikita. Nikolai. Pitong taon na ang nakalipas mula nung takasan ko ang impyerno ng kanyang mundo, ngunit ang bawat sulok ng pagkatao ko ay tila nakakadena pa rin sa kanyang alaala.

"Huwag mong uubusin ang pasensya ko ngayong umaga, Chloe Alcantara. Ubusin mo 'yan ngayon din."

"Fine, but my waffle daddy is still better than no daddy at all."

Sumikip ang dibdib ko sa narinig, parang may bumaong libo-libong karayom sa puso ko ngunit pinili kong lunukin ang pait. Sanay naman akong masaktan, sanay akong maging manhid. Noong mga panahon na magkasama pa kami ni Nikolai, ginawa ko ang lahat, ibinigay ko ang buong buhay ko, ang katawan ko, at ang kaluluwa ko sa pag-asang isang araw ay mamahalin niya rin ako nang higit pa sa isang laruan. Natatandaan ko pa kung paano ko tiniis ang mga gabing iniwan niya akong mag-isa sa malaking kama habang may kasama siyang ibang mga tauhan niya para sa mga transaksyong puno ng dugo. Tiniis ko ang mga masasakit na salita mula sa kanya, ang pagtrato niya sa akin na tila isa lamang akong dekorasyon sa kanyang tabi, dahil naniwala ako sa bulag kong pag-ibig na mababago ko siya.

"Mommy, why are you crying again? Did I make you sad?"

"Hindi, baby. May napuling lang si Mommy habang nagmamadali. Sige na, isuot mo na ang light up sneakers mo dahil parating na si Tita Maya mo para sunduin ka."

Mabilis kong pinunasan ang traydor na luha sa aking pisngi bago pa man ito mapansin ng aking anak. Hinalikan ko siya sa noo, isang mahigpit at tila nagmamakaawang yakap ang ibinigay ko sa kanya bago ko siya inihatid sa pintuan kung saan naghihintay ang service bus ng kanyang preschool. Pagkasara ng pinto, napasandal ako sa malamig na kahoy, ramdam na ramdam ang bigat ng buhay bilang isang single mother na nagtatago sa ilalim ng ibang pangalan.

"Avery! Oh my god, salamat naman at gising ka na! Kanina pa ako tumatawag sa cellphone mo pero hindi mo sinasagot!"

Bumukas ang pinto at pumasok si Maya, ang aking bubbly ngunit nagpapanik na assistant sa Serendipity Events. Bitbit niya ang isang makapal na folder at ang kanyang laptop, ang kanyang mukha ay pawisan at halatang hindi nakatulog sa buong magdamag.

"Naka-silent ang phone ko dahil ayokong mabulabog si Chloe habang natutulog. Ano ba 'yon, Maya? Bakit ganyan ang itsura mo?"

"Seryoso ako, Avery. Ang Serendipity Events ay nasa bingit na ng pagkalugi kung hindi natin makukuha ang deal na 'to ngayong linggo. Ang banko ay nagpadala na ng final notice para sa foreclosure ng office space natin sa susunod na buwan!"

"Alam ko ang estado ng kumpanya natin, Maya. Kaya nga ginagawa ko ang lahat para sa maliliit na event na nakukuha natin nitong mga nakaraang buwan, 'di ba?"

Inilapag ni Maya ang folder sa ibabaw ng lamesa, halos mayanig ang mga natirang plato mula sa almusal namin ni Chloe.

"Hindi sapat ang maliliit na birthday party o kasal para buhayin tayo, Avery! Pero may magandang balita ako. Isang malaking foreign investor ang naghahanap ng boutique events company para mag-organize ng isang ultra-exclusive, high-stakes international gala dito sa bansa. Kung makuha natin 'to, hindi lang natin mababayaran ang utang ng kumpanya, mabibili mo pa ang mas malaking bahay para sa inyo ni Chloe!"

Naningkit ang aking mga mata habang binubuklat ang mga dokumento na naglalaman ng mga detalye ng kliyente. Walang pangalan ang nakalagay, tanging Vance Corporation lamang ang nakasulat sa itaas na bahagi ng papel.

"Sino ang Chairman o CEO ng kumpanyang ito, Maya? Bakit parang masyadong sikreto ang pagkakakilanlan ng may-ari?"

"Hindi ko rin alam ang eksaktong pangalan dahil ang mga legal representative lang nila ang nakausap ko sa telepono, pero ang sabi nila, ang mismong Chairman daw ang magpapasya kung sino ang kumpanyang tatanggapin niya. At gusto niyang makita ang pitch mo mismo sa kanilang headquarters bukas ng umaga."

Isang hindi maipaliwanag na kaba ang biglang sumakop sa aking buong pagkatao. Ang apelyidong Vance ay hindi pangkaraniwan, ngunit pinilit kong kumbinsihin ang aking sarili na imposible na siya iyon. Napakaraming Vance sa mundo, at ang lalaking tinakasan ko ay isang demonyo sa ilalim ng lupa, hindi isang legal na negosyante na magpapatakbo ng isang malaking korporasyon dito sa lungsod.

"Sigurado ka ba na ligtas ang transaksyong ito, Maya? Ayokong masangkot sa anumang iligal o mapanganib na kliyente, alam mo ang prayoridad ko."

"Avery, legal na legal ang Vance Corporation sa mga papel at rehistro ng gobyerno. Ito na ang huling pagkakataon natin para isalba ang Serendipity Events, kaya please, huwag mo namang tanggihan 'to dahil lang sa mga takot mo."

Huminga ako nang malalim, tumingin sa litrato ni Chloe na nakapatong sa ibabaw ng ref. Para sa anak ko, handa kong tiisin ang anumang hirap, handa kong harapin ang kahit na anong takot, dahil siya na lang ang natitirang dahilan kung bakit ako humihinga pa pagkatapos ng lahat ng panlalait at pang-aabusong emosyonal na dinanas ko sa nakaraan. Ginawa akong basahan ni Nikolai noon, tinrato na parang walang kwentang babae na pwedeng itapon kapag sawa na siya, ngunit ngayon, ako na si Avery na isang matatag na ina.

"Sige, ihanda mo ang lahat ng mga nakaraang portfolio natin at ang conceptual design para sa isang high-profile gala. Sisiguraduhin kong makukuha natin ang kontratang ito kahit anong mangyari."

"Iyan ang Avery na kilala ko! Sige na, mag-ayos ka na at magkita na lang tayo sa opisina para sa huling pagrerebisa ng presentation natin."

Umalis si Maya na may bitbit na pag-asa, habang ako naman ay naiwan muling mag-iso sa loob ng silid. Lumapit ako sa aking drawer, dahan-dahang binuksan ang pinakailalim na bahagi nito kung saan nakatago ang isang lumang litrato na kupas na. Isang lalaking may malamig na mukha at matatalas na pilyong mga mata ang nakatitig sa akin mula sa papel. Naalala ko kung paano niya ako sinabihan noon na kahit kailan ay hindi ako magiging sapat para sa isang katulad niya, na ang isang ordinaryong babaeng katulad ko ay dapat magpasalamat dahil binibigyan niya ng pansin. Ang bawat salita niya ay parang latigo na muling sumasariwa sa aking isipan, nag-iiwan ng malalalim na sugat na hindi kailanman naghilom.

"Hindi mo na ako masasaktan muli, Nikolai. Patay na ang babaeng naging alipin ng pag-ibig mo."

Itinago ko muli ang litrato at mabilis na isinara ang drawer. Nagtungo ako sa banyo upang ayusin ang aking sarili, tinitigan ang aking repleksyon sa salamin. Ang aking mga mata ay may bakas ng pagod ngunit may determinasyon. Kailangan kong protektahan ang Serendipity Events dahil ito ang tanging panangga namin ni Chloe laban sa kahirapan at laban sa madilim na kahapon.

Nang makarating ako sa aming maliit na opisina, abalang-abala na si Maya sa pag-aayos ng mga sample ng mga tela, bulaklak, at mga lighting designs na gagamitin namin para sa pitch. Ang buong silid ay puno ng amoy ng kape at papel, isang pamilyar na ingay na pansamantalang nagpatahimik sa mga multo ng aking nakaraan.

"Avery, tingnan mo itong color palette na pinili ko. Bagay ba ang royal blue at gold para sa isang international gala?"

"Masyadong gasgas ang royal blue, Maya. Mas maganda kung gagamit tayo ng deep emerald green at charcoal gray na may touch of platinum. Mas mukhang high-class, mas may misteryo, at mas bagay sa profile ng isang malaking korporasyon."

"Wow, kaya nga ikaw ang creative director natin, eh. Ang galing mo talaga pagdating sa mga ganitong detalye."

"Kailangan nating galingan dahil buhay natin ang nakataya rito, Maya. Walang silid para sa pagkakamali bukas."

Buong araw kaming nagtrabaho nang walang tigil, binuo ang bawat slide ng presentation, binalangkas ang bawat posibleng tanong ng kliyente, at tiniyak na ang bawat presyo ng mga supplier ay nasa tamang kalkulasyon. Sa bawat segundo ng pagod, ang mukha ni Chloe ang nagbibigay sa akin ng lakas upang magpatuloy. Kahit na durog ang aking pagkatao bilang isang babae, hinding-hindi ko hahayaang madurog din ang aking anak dahil sa kakulangan sa buhay.

Gabi na nang matapos kami. Pag-uwi ko sa bahay, natagpuan ko si Chloe na natutulog na habang yakap ang kanyang paboritong teddy bear. Umupo ako sa tabi ng kanyang kama, dahan-dahang hinaplos ang kanyang malalambot na buhok habang pinagmamasdan ang bawat kurba ng kanyang mukha na labis na nagpapaalala sa lalaking una at huli kong minahal.

"Gagawin ni Mommy ang lahat, Chloe. Hindi ko hahayaang mawala ang kumpanya natin."

Pinilit kong matulog nang gabing iyon ngunit ang aking mga panaginip ay binigyan muli ako ng babala. Nakita ko ang aking sarili na tumatakbo sa isang madilim na eskinita, habang sa likod ko ay may isang anino na may dalang baril at may mga pilyong mata na nagmamasid sa akin mula sa kadiliman. Nagising akong may malamig na pawis sa aking noo, habang ang orasan sa aking tabi ay nagpapakita na oras na para ihanda ang aking sarili sa pinakamalaking pitch ng aking buhay.

Habang nagbibihis ako ng aking pormal na kasuotan para sa pagpupulong sa Vance Corporation, pilit kong pinapakalma ang mabilis na tibok ng aking dibdib. Sumakay kami ni Maya sa isang taxi patungo sa business district kung saan nakatayo ang nagtataasang mga gusali ng mga pinakamayayaman sa bansa. Nang huminto ang sasakyan sa harap ng isang dambuhalang skyscraper na yari sa madilim na salamin at bakal, tila umurong ang aking dila. Ang labas pa lang ng gusali ay binabantayan na ng mga lalaking naka-uniporme ng itim at may mga seryosong mukha, mga taong tila handang pumatay sa isang iglap.

"Avery, ayos ka lang ba? Ang putla mo naman, para kang nakakita ng multo."

Tumingin ako kay Maya habang hawak-hawak ang aking laptop bag, sinusubukang magmukhang matatag sa harap niya.

"Ayos lang ako, Maya. Medyo kinakabahan lang talaga ako para sa presentation natin."

"Huwag kang mag-alala, kayang-kaya natin 'to. Tayo ang pinakamagaling na events team sa lungsod na ito, tandaan mo 'yan."

Humakbang kami patungo sa malalaking pinto ng gusali, ramdam ko ang bawat mabigat na tingin ng mga guwardiya sa amin habang dumadaan kami sa metal detector at nagpaparehistro sa lobby. Ang bawat sulok ng lugar ay sumisigaw ng kapangyarihan at karangyaan, isang uri ng kapangyarihan na matagal ko nang sinumpaang iiwasan dahil alam ko ang madilim na katotohanan sa likod nito. Sumakay kami sa elevator patungo sa pinakamataas na palapag, ang pent house office kung saan naghihintay ang Chairman ng Vance Corporation. Habang umaakyat ang elevator, ang aking puso ay nagsimulang pumalo ng napakabilis, tila may nagbabadyang unos na parating na hindi ko kayang pigilan.

Bumukas ang pinto ng elevator at sinalubong kami ng isang malawak na reception area na gawa sa mamahaling marmol. Isang sekretarya na may pormal na mukha ang tumingin sa amin at sumenyas na sumunod kami sa kanya patungo sa isang malaking double-door na gawa sa madilim na kahoy ng mahogany.

"The Chairman is already waiting for you inside, Ms. Alcantara. You may enter now."

Binuksan ng sekretarya ang pinto, at dahan-dahan akong humakbang papasok sa loob ng silid habang bitbit ang aking mga dokumento. Ang silid ay malawak, may malalaking bintana na nakatanaw sa buong lungsod, ngunit ang aking pansin ay agad na naagaw ng isang malaking leather chair na nakatalikod sa amin. Ang amoy ng mamahaling tabako at pamilyar na woodsmoke na pabango ang agad na sumuntok sa aking mga pandama, dahilan upang mapako ang aking mga paa sa sahig. Ang pabangong iyon. Kilalang-kilala ko ang amoy na iyon. Ito ang amoy na laging nakadikit sa aking balat pagkatapos ng bawat gabing ginagawa niya akong laruan sa kanyang kama.

Dahan-dahang umikot ang upuan, at ang aking buong mundo ay tila gumuho sa isang sandali. Ang lalaking nakaupo roon, nakasuot ng isang mamahaling itim na suit, ay walang iba kundi si Nikolai Vance. Ang kanyang pilyong mga mata ay malamig na nakatitig sa akin, may mapaglaro ngunit mapanganib na ngiti sa kanyang mga labi na tila ba matagal na niyang inaasahan ang sandaling ito. Ang aking laptop bag ay halos mabitawan ko sa tindi ng shock at takot na dumaloy sa aking mga ugat.

"Good morning, Ms. Alcantara. I've been waiting for you."