2 • ฉันเหมือนคนบ้าไหมคะ?

2

ฉันเหมือนคนบ้าไหมคะ?

ฉันเป็นคนสวย สวยแบบสวยที่สุด.. ทุกคนในโรงพยาบาลก็บอกแบบนั้น ฉายาแม่มดกาลเวลาของโรงพยาบาลไม่เกินจริง ทุกคนกล่าวขานความงามของฉัน ราวกับมันงดงามจนใกล้เคียงคำว่าอมตะ สวยแบบไม่มีอยู่จริง สวยเหมือนตายไปแล้วแต่ยังไม่ตาย.. ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาชมฉันหรือกำลังหลอกด่าฉันกันแน่ แต่ฉันคิดว่าเป็นอย่างแรกมากกว่า ฉันเชื่อว่าแม่มดสวยเสมอ

ฉันพยายามเอารูปของฉันเมื่อก่อน มาเเปะที่กำแพงในห้องจนมันค่อนข้างรก อยากจะกลับไปสวยสุดๆแบบในตอนนั้นเลยแต่ว่า ฉันในตอนนี้ ไม่สามารถยิ้มแบบนั้นได้อีกแล้ว ถ้าฉันยิ้มได้โลกคงสดใสมากๆแน่ๆ อารมณ์แบบว่าผู้ชายทั้งโลกจะต้องคลานเข่ามาหาฉัน ยอมเป็นของเล่นให้ฉันเล่นแบบทิ้งๆขวางๆ ฉันหลงรักตัวเองในรูปถ่ายอยู่บ่อยๆแหละนะ

ทันทีที่แอชตันพาเซรินมาส่งที่โรงพยาบาลที่เธอรักษาตัว เธอก็เอาแต่ยืนมองรูปเมื่อก่อนของตัวเองที่หลังห้อง และพยายามปั้นยิ้มในสวยเหมือนกับในรูปถ่าย เธอยืนปั้นยิ้มอย่างพยายาม แต่มันดูฝืนชะมัดยาด

“อ๋าาา ตอนนั้นรู้สึกอะไรอยู่นะถึงยิ้มได้สวยจนน่าหมั้นไส้ขนาดนี้ ยิ้มไม่เผื่อตอนที่มีเรื่องให้เศร้าใจเลยให้ตายสิ”

ผู้ดูแลบอกเอาไว้ว่า การที่เราจะยิ้มให้สวยที่สุด คือเราจะต้องยิ้มออกมาจากใจ เซรินยืนยิ้มเกร็งๆอยู่นานที่หน้ากระจก เธอหยิบรูปที่ถูกใจที่สุดแนบกับข้างใบหน้า มองรูปสะท้อนในกระจกแล้วพยายามยิ้มตาม สีหน้าของเธอเหมือนมีลังกระดาษมาครอบหัวเอาไว้ ไม่ว่าจะพยายามยังไง ก็ไม่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกที่แท้จริงได้

ยิ่งยิ้มหน้าฉันยิ่งเหมือนแย้ถูกจับ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะไม่มีผัวเป็นของตัวเองเอา อายุอานามก็เพิ่มขึ้นทุกปีเรื่องอย่างว่าก็ไม่เคยได้ลิ้มได้ลอง ปีหน้าไข่ฉันจะฝ่อไหมนะ? เป็นไปได้ต้องหาเรื่องเสียตัวกับใครสักคนแล้วล่ะ

“..เฮ้ออ~ ตะคริวจะกินปากแล้วนะยัยบ้า” เธอพูดกับตัวเองหน้ากระจก ในขณะที่ด้านหลังของเธอคือแอชตันที่กำลังยืนคุยกับผู้ดูแล เธอเปลี่ยนเป้าหมายจ้องเงาสะท้อนของร่างสูง โยนรูปถ่ายของตัวเองก่อนจะหมุนตัวหันหลัง

“เธอทำขนาดนั้นเลยเหรอคะ? ทางโรงพยาบาลต้องขอโทษคุณแอชตันด้วยนะคะ ปกติแล้วคุณเซรินเธอเชื่อฟังและเป็นคนไข้ที่ประพฤติดีต้นๆของโรงพยาบาลเลยค่ะ อาจจะเป็นเพราะวันนี้.. เป็นวันครบรอบการจากไปของคุณพ่อและคุณแม่ของเธอ เธอก็เลยพยายายามปกปิดความเจ็บปวดแล้วแสดงออกมาแบบนั้น”

“..อย่าให้หลุดโลกแบบนี้แล้วกัน มันจะเป็นภาระคนอื่น”

“ค่ะ ขอบคุณคุณแอชตันมากๆนะคะที่พาเธอมาส่ง แล้วก็ขอโทษด้วยค่ะ”

เซรินละความสนใจเรื่องรอยยิ้มของตัวเอง เธอเดินเข้ามาหาผู้ดูแลแล้วมองหน้าแอชตันที่เปียกปอน เธอชี้หน้าเขา

“ภาระเหรอ!”

“….”

“เราเป็นผัวเมียกันไปแล้วนี่ ผัวที่ไหนเอาเมียมาไว้ในที่แบบนี้กัน ชั่วช้ามาก! และอีกอย่างนะฉันไม่เป็นภาระใครนะจ๊ะ”

“เซรินจ๊ะ นั่นคุณแอชตันนะ”

“แอชตันแล้วมันจะทำไม? ก็เห็นมองนมฉันตาค้างแบบนั้น ไม่ได้แปลว่าชอบหรอกเหรอ?”

“….”

“ให้จับแล้วแท้ๆ เหมือนจะบีบนิดๆด้วยนะถ้าจำไม่ผิด” ผู้ดูแลเลิ่กลั่กกับสิ่งที่เซรินพูด เธอไม่พูดเปล่าแต่ยืนบีบนมตัวเองต่อหน้าหัวหน้าแก๊งบารอนอย่างหน้าซื่อตาใส ผู้ดูแลกันเธอให้ออกห่างจากมาเฟียที่แม้แต่เด็กสามขวบก็ยังรู้จักในความโหดเหี้ยมของเขา

แอชตัน ไม่ใช่คนที่คนบ้าอย่างเธอจะไปเล่นด้วย

มาเฟียหนุ่มถอนหายใจ เขาขอตัวกลับก่อนจะปลดกระดุมเสื้อที่เปียก เขาถอดแล้วเอาเสื้อนั่นพาดบ่า แต่สุดท้ายก็ทิ้งมันหลังจากที่เดินมาถึงรถ แค่เผลอบีบอุตาริว่าเป็นเมียเป็นผัว มือขวาประจำตำแหน่ง รถหรูคันเป็นสิบล้านเหม็นตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำเน่าเสีย

“รถเยินขนาดนี้ ต่อให้ซักเบาะก็คงจะอีกเป็นชาติเลยนะครับกว่ากลิ่นจะหาย”

“ขายทิ้งซะ”

แม้จะดูเวอร์ไปหน่อยแต่ไม่เกินจริงเลย แอชตันไม่ชอบใช้ของที่มันเสียหาย ทุกอย่างไม่ว่าจะแจกันหรือแก้วหรืออะไรก็ตามแต่ที่มีแววส่อความร้าวเกิดขึ้น เขามักจะทิ้งมันก่อนของจะพังเสมอ ทุกอย่างต้องเนียบต้องเป๊ะ

ตัวรถขับเคลื่อนออกไปในที่สุด

ค่ำคืนนี้..

“คุณเซรินคะ ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ มันไม่ดีเลย ถ้าคนที่เห็น.. ร่างกายของคุณเป็นคนไม่ดีไม่ใช่คุณแอชตันคนนั้นละก็ ผลลัพท์จะออกมาเป็นยังไง คุณเซรินก็น่าจะรู้นี่คะ”

“รู้น่า.. แต่ทำไงได้” คุณหนูเซรินนั่งไขว้ห้างมองผู้ดูแลก่อนจะบู้ปาก “อยากได้เขานี่นา อยากได้มากๆจริงๆนะ เขาเป็นสิ่งที่ฉันอยากได้ที่สุดในรอบปี แล้วรู้ไหมว่าเวลาฉันอยากได้อะไรสักอย่างผลลัพท์มันออกมาเป็นยังไง? ก็ได้ทุกอย่างที่อยากจะได้เลย~”

“คุณเซริน”

“อกผายไหล่ผึ่ง ตัวสูงขาใหญ่ล่ำบึ่ก กลิ่นก็หอม แถมหน้าก็หล่อ เป็นถึงมาเฟีย คุณผู้ดูแลไม่อยากได้เป็นสามีหรอกเหรอคะ? ผู้ชายแบบนั้นฝากชีวิตได้เลยนะ แค่เสี่ยงตายนิดหน่อยถือว่าเป็นสีสันของชีวิต”

“..ได้เวลาทานยาแล้วค่ะ” ผู้ดูแลเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ นอกจากเรื่องความสวยที่กินขาด สกิลพล่ามไปเรื่อยก็กินขาดเช่นกัน ทุกคนที่นี่รู้ดี

“ก็ได้ เพราะว่าเหนื่อยหรอกนะถึงยอม ถ้าฉันกินยาเสร็จก็อย่าลืมไปบอกคุณพ่อกับคุณแม่ให้ด้วยล่ะ ว่าไม่ต้องมาเรียกฉันกลางดึกอีก มันทำให้นอนไม่หลับ” เสียงแจ๋วหยุดไปชั่วขณะ ดวงตาเศร้าสร้อยปรากฎ

“..มันทำให้อยากเจอ”

“….” เธอได้เวลากินยาแล้วจริงๆ ผู้ดูแลคิดในใจ

“คนเราหนะ ตายแล้วก็ตายลับไปสิ ยังมีหน้าเอาตัวเองลอยมาเข้าความฝันคนนั่นคนนี้ไปเรื่อย ไม่รู้หรือไงว่าคนคิดถึงมันทรมาน” เซรินพูดไปบ่นไปพร่ำไป แต่ก็นั่งปาดน้ำตาไป เวลาที่เธอรู้สึกอ่อนแอมากๆ เธอมักจะแสดงความก้าวร้าวเพื่อปกปิดความอ่อนแอของตัวเองอยู่เสมอไม่ว่าจะรูปแบบไหนก็ตาม

เธอเก็บทุกอย่างที่เกี่ยวกับพ่อแม่ รูปทุกใบหนังสือทุกเล่มแม้แต่เสื้อผ้าที่เธอมีความทรงจำดีๆกับคำว่าครอบครัว เธอเก็บทุกอย่างที่ตั้งโชว์ใส่กล่องก่อนจะใช้เท้าเขี่ยกล่องไปที่มุมห้อง แสดงท่าทีเมินเฉยใส่ของพวกนั้นแล้วเดินไปนั่งที่เตียง แต่ผู้ดูแลกลับอยู่กับที่เฉยๆราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอจะทำอะไรเป็นอย่างต่อไป

คุณผู้ดูแลนามว่า โรส มองนาฬิกาที่ข้อมือก่อนจะนับ

“สาม สอง หนึ่ง..”

“ชิ๊! รำคาญลูกตาเป็นบ้า!” เซรินเดินไปหิ้วกล่องที่ทิ้งทุกอย่างลงไป เดินหอบกล่องมันออกไปที่ประตูโดยมีผู้ดูแลเปิดประตูให้แล้วคอยเดินตาม กล่องแห่งความทรงจำนั้นถูกเอามาทิ้งที่เดิมๆทุกครั้ง และไม่ต้องรอให้มันข้ามคืน มันก็จะอันตธานกลับเข้าไปอยู่ในห้องของเธอเหมือนเดิม แถมถูกจัดเรียงให้สวยเหมือนเก่า มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง

ผู้ดูแลส่วนใหญ่ที่นี่จะปล่อยให้ผู้ป่วยได้กระทำการทุกสิ่งตามใจต้องการ หากเรื่องที่ว่ามันไม่ร้ายแรงเกินไป เพราะมันเป็นเรื่องง่ายๆที่จะเยียวยาและทำให้ได้เข้าใจเบื้องลึกของหัวใจคนป่วยมากขึ้น

พวกเขาไม่อยากจะป่วยหรอก

“คืนนี้ฝนตกนะคะ กล่องนั่นจะเปียกเอานะ”

“ช่างสิ ขยะพวกนั้นจะสนทำไมว่ามันจะเปียกหรือไม่เปียก” ผู้ดูแลโรสยืนอมยิ้ม ในขณะที่เซรินพูด สายตาของเธอก็ชำเรืองมองของในกล่องแล้วด้วยซ้ำ

“คุณเซรินคะ”

“โน! ฉันไม่ใจอ่อนค่ะ” เธอกอดอกสบัดบ๊อบใส่ผู้ดูแล

“ถึงมันจะทำให้คุณเซรินนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ แต่เรื่องราวพวกนั้นมีก็มีทั้งเรื่องที่น่าจดจำและไม่น่าจดจำไม่ใช่เหรอคะ?”

“….”

“การทิ้งความทรงจำเดียวที่เป็นสิ่งของ มันไม่น่ารักเท่าไหร่นะคะ เวลาคิดถึงขึ้นมา จะไม่เจ็บปวดหัวใจเอาเหรอ”

“..เพราะมีอยู่ก็เจ็บปวดเหมือนกันนี่ ความทรงจำแย่ๆพวกนั้น” เซรินพูดเสียงอ่อน ใจของเธออยากจะเก็บกล่องเข้าห้องแล้ว เธอยืนมองหน้าผู้ดูแลโรส ก่อนจะชี้ไปที่กล่องที่ว่า

“ก็นานแล้วนะ ยังทิ้งไม่ได้เลย”

“….”

“ดูยิ้มของฉันสิ” เธอว่าพลางยิ้มอย่างไม่เข้าใจคำว่ายิ้ม “ยิ้มของฉันเคยสวยขนาดนั้น แม้แต่ยิ้มก็ยังไม่กลับมา ฉันจะใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ยังไง”

“ความเจ็บปวด ไม่มีใครรู้หรอกนะคะว่ามันจะหายไปตอนไหน บางทีชั่วชีวิตคนเรามันอาจจะไม่หายไปเลยก็ได้ค่ะ แต่เราต่างหากที่ต้องอยู่กับมันให้เป็น”

“….” และเพราะเห็นเซรินเงียบไป ผู้ดูแลเลยเปลี่ยนเรื่องเพราะเห็นถึงทีท่าในความอ่อนโยนของเธอ

“รู้ไหมว่าทำไมคุณแอชตันถึงไม่มีปฎิสัมพันธ์อะไรเลยกับคุณเซรินทั้งที่คุณเซรินบอกความในใจไปตั้งขนาดนั้น”

“…หมอนั่นตาถั่ว” คำตอบของเธอทำเอาผู้ดูแลโรสอดขำอย่างเอ็นดูไม่ได้

“ฉันประโคมแบรนด์เนมไปทั้งตัวแบบนั้นเพื่อบอกให้ทุกคนรู้ว่าฉันรวยมาก ทุกคนควรเข้าหาฉันสิ”

“อ่าห๊ะ~”

“..แต่หมอนั่นไม่สนใจของที่ฉันมีเลย มองแต่นมอะคุณโรส… นี่หมอนั่นรวยกว่าฉันเหรอ?”

“ค่ะ รวยกว่าคุณเซรินเยอะเลย” แววตาแห่งความเศร้านั้นหายไป กลับกลายเป็นแววตาที่ครุ่นคิด

“..บ้าน่า ฉันรวยกว่าสิ แบบนี้ฉันต้องประโคมทุกอย่างให้เยอะกว่านี้สินะ ครอบครัวฉันทำเครื่องประดับ เป็นบริษัทจิวเวลรี่แล้วฉันก็โตมากับเพชร ..คราวหน้านะ ฉันจะใส่เพชรน้ำงามที่ราคาเท่ากับรถของหมอนั่นเลย คอยดู”

ว่าแล้วก็เปลี่ยนท่าทีครุ่นคิดไป เธอคว้าแขนของผู้ดูแลให้เดินตามกลับไปยังในห้อง ส่งเสียงจุ๊ๆแล้วสั่งให้โรสหันหลัง เธอง่วนอยู่กับการใส่รหัสตู้เซฟ แต่กลับไม่เปิดมันออกมา เธอครุ่นคิดทุกครั้งหลังจากที่ใส่รหัสเสร็จและในที่สุดเธอก็กดปิดมันเหมือนทุกที แต่กลับเลือกที่จะหยิบข้าวของเครื่องประดับที่อยู่ในลิ้นชักขึ้นมาวางหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

มันคือไม่กี่สิ่งที่เธอเหลืออยู่ ของในตู้เซฟนั่น…

“คุณผู้ช่วยโรสว่า คราวต่อไปฉันควรใส่คอลเลคชั่นไหนให้แอชตันดูล่ะ!”

“..อืมมมม คุณเซรินอยากอวดรวยแบบสุดๆไปเลยใช่ไหมคะ?”

“ใช่”

“งั้นคงต้องเป็นสร้อยเพชรอันนั้นค่ะ”

“ตาถึงเหมือนกันนะเนี่ย ชุดนี้นะร้อยล้าน!” เซรินรีบคว้าชุดเครื่องเพชรไปทาบคอตัวเองหน้ากระจก เธออยากจะสวมมงกุฎในคอลเลคชั่นเดียวกันด้วยซ้ำไป อยากจะใส่ไปเยินยอ แล้วออกคำสั่งกับผู้นำแก๊งบารอนให้คลานเข่ามาหาเธอ

“..ต้องมวยผมสักหน่อย” เธอชื่นชมความสวยของตัวเอง และยินดีอย่างยิ่งที่จะอวดความรวยของตัวเองกับมาเฟียที่ได้จับนมเธอแต่เมินใส่กลับมาแบบนั้น

..จะหนีออกไป อีกรอบให้ได้

รอฉันก่อนเถอะ

เซรินสวมสร้อยเพชรราคาร้อยล้านเข้าที่คอของเธอ ยกผมมวยยุ่งเหยิง ใช้ปากกาขัดผมเป็นก้อนโดนัทอยู่ที่กลางหัว หันซ้ายหันขวาชื่นชมความสวยรวยของตัวเอง ก่อนจะเห็นเงาของผู้คุมยืนยิ้มอยู่ที่ประตู มันสะท้อนเข้าที่กระจก เธอเลยหันขวับกลับไปหาเขา

“..ฉันเหมือนคนบ้าไหมคะ?”

สร้อยเพชรร้อยล้าน อัญมณีเม็ดเป้งที่หาซื้อได้ตามห้างสรรพสินค้าพร้อมกับป้าย 9+ ถูกประโคมอยู่บนเรือนกายของเธอ

ทั้งสร้อย ทั้งแหวน ต่างหูเธอมีเป็นคลัง มันถูกจัดเรียงวางเป็นระเบียบที่สุดในห้องราวกับย้ำเตือนและไม่อยากคิดลืมรากเง้าของตัวเอง

มันคือของเล่นเครื่องประดับ ถูกวางเรียง และมีมากมายให้เลือกสรร ส่วนตู้เซฟที่มุมห้องนั้น.. ยังไม่เคยถูกเปิดหลังจากเกิดเหตุการณ์โศกนาฎกรรมนั้นขึ้น… อย่างมากเธอก็แค่ใส่รหัสมันและล็อคมันในสองสามวินาทีต่อมา…

﹎.εїз︷✿‧:﹎

กดเข้าชั้น กดใจ คอมเมนต์กันเนอะๆน๊าาาา เวลาคอมเมนต์น้อยนี่คนเขียนใจแป้วนะบอกก่อน อุตส่าห์เสริฟ์ให้นางเอกเป็นบ้าตั้งแต่ต้นเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่ฟินกันนี่คนเขียนจะเป็นบ้าแทนแล้วนะ🤪

เมอิวอนนักอ่านที่น่ารักนะคะ กดใจวันละหนสองหนเป็นการระดมหัวจิตหัวใจให้กันสุดๆ กดเข้าชั้นด้วยนะคะ♥️🤏🏻