5 • เพชรคำสาป

5

เพชรคำสาป

ร่างบางฮัมเพลง เธอจัดวางจัดเรียงเครื่องประดับที่กะจะใส่ในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะทำสีหน้าเว้าวอนกับชุดกิฟต์เซ็ตเจ้าหญิง

“พรุ่งนี้จะเป็นวันแรกที่ฉันได้ออกมาใช้ชีวิตนอกโรงพยาบาล เรามาทำวันพรุ่งนี้ให้เป็นวันดีที่สุดก็แล้วกันนะลูกจ๋าา” แอชตันที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหันหาธาน ลูกน้องคนสนิทอีกคนที่ทำได้แค่หยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เพราะไหนจะต้องทำเรื่องขอย้ายเธอออกจากโรงพยาบาล ไหนจะเรื่องยา เรื่องการดูแล เรื่องขั้นตอนพวกนั้นเขาจัดการได้ง่ายๆ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพวกเขาที่จะต้องดูแลเธอ สิ่งมีชีวิตที่ควบคุมไม่ได้อย่างเซริน

“ผมยังไม่เห็นรอน?” ธานหันซ้ายหันขวา

“มันหนีกลับไปแล้ว” แอชตันพูดแล้วถอนหายใจ “เห็นบอก ว่าสิ่งที่กูให้ไปทำเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดในชีวิต”

“..พาเธอออกมาจากโรงพยาบาลนะเหรอครับ?”

“..เออ” คนเป็นนายขานรับ “แล้วจัดการให้ที พรุ่งนี้เธอต้องดูเป็นคนปกติให้ได้มากที่สุด”

“ครับ” ธานแยกตัวกลับไปอีกคน เขาแค่มาแจ้งว่าทุกอย่างที่คนเป็นนายสั่ง เขาจัดการเรียบร้อย.. ขูดรีดความจริงจากไอ้ผู้ก่อการร้าย ก่อนจะโยนมันทิ้งไปในบ่อน้ำหลังโกดัง รอให้เนื้อเยื่อย่อยสลายและสลายหายไปตามกาลเวลา พวกมาเฟียมีวิธีจัดการกับศพหลากหลายรูปแบบ ดูเหมือนว่าวิวัฒนาการของเรื่องจำพวกนี้คงจะมีแต่พวกเขาที่ล้ำหน้าไปไกลแบบไม่ทิ้งร่องทิ้งรอย

ตอนนี้เหลือแค่แอชตันที่ยังยืนมองสิ่งมีชีวิตประหลาดๆที่กำลังงุ่นหง่านกับของเล่นบ้าๆพวกนั้น ตอนแรกเขากะจะไปนอนที่อื่น ใจเขาไปถึงเซฟเฮาส์ที่อื่นๆด้วยซ้ำแต่เขาดันเปลี่ยนใจ อยากจะรู้ว่าเธอมีสติสัมปัญชัญญะมากแค่ไหน เพราะนอกจากสกิลรู้จักแบรนด์เนมของเธอ รู้ว่าตัวเองชอบอะไร เขาเองก็ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความสามารถทางสมองและจิตใจของเธอเลย นั้นคือเหตุผลที่เขาสั่งให้คนรถวนรถกลับมา

ยิ่งไอ้หอกหักนั่นมันบอกว่าพวกเซนทอร์ต้องการเพชรเพราะเชื่อว่าเพชรนั่นมีอำนาจบารมีและสร้างคุณให้กับผู้ครอบครอง พร้อมๆกับตั้งใจขัดขาบารอนเพื่อหวังลอบฮุบกิจการทุกอย่างที่บารอนทำ แถมมันยังวางแผนไปถึงขั้นล่าอาณานิคมแบบนั้น ทุกอย่างมันเลยต้องออกมาเป็นแบบนี้ ธุรกิจคาสิโน รถนำเข้า พิพิธภัณฑ์หอศิลป์และอีกหลายๆธุรกิจของบารอนเลยต้องถูกควบคุมและดูแลอย่างใกล้ชิด

แอชตันเข้าไปในห้องและตรงไปที่ระเบียง เขาสูบบุหรี่รับลมอยู่ด้านนอกโดยที่ไม่ลืมจะล็อคกระจกด้านหลังด้วยความไม่ไว้ใจ ขจัดความวุ่นวายที่เขาเพิ่งลากเข้ามาในห้อง สิ่งมีชีวิตที่นั่งเริงร่ากับชีวิตที่ไร้ขอบเขต

กึก กึก กึก กึก..

“แอชตันนน” ร่างสูงหันกลับไปมอง แต่เขายังเลือกสูบบุหรี่เงียบๆ แถมล้อเลียนอีกฝ่ายด้วยการพ่นควันไหม้ให้เป็นวงๆใส่หน้าเซรินที่มีกระจกบานเลื่อนกั้นขวาง เซรินยังพยายามจะปลดล็อคมัน มาเฟียหนุ่มรู้สึกสนุกเมื่อได้แกล้งหญิงสติเพี้ยนอย่างเธอ เขาอยากรู้ความอดทนของเธอ ถ้าอยากจะพัง.. ก็จะรอดู ก่อนจะเริ่มรู้สึกผิด

เซรินวิ่งถอยหลังไปที่ประตูสับขาถี่ๆและทำท่าจะพุ่งมาทางนี้นี่สิ!

“หนึ่ง! สอง! สาม!!’

ครืดดดด แม้จะรีบเปิดแล้ว แต่เซรินจะหยุดทันได้ยังไง เธอถลาหัวกระแทกกับอกของแอชตันก่อนจะล้มไปกองกับพื้น ยังไม่ถึงชั่วโมงเขาก็สุดจะเอือมอยู่แล้ว ฆ่าซะเลยดีไหม? ลั่นกระบาลให้ดับไปทั้งอย่างนี้เลยดีหรือเปล่า มาเฟียหนุ่มทิ้งตัวเอาหัวนอนหนุนกับพื้นห้องด้วยความเหนื่อยใจ ใดๆเซรินหยัดเหยียดแขนยันกับพื้นคร่อมร่างหนาแล้วจ้องหน้าของเขาจนนัยน์ตาเป็นประกาย เธอคร่อมเขา และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอะไรงามๆจนรู้สึกอยากครอบครอง

..ให้ตายสิ อยากก้มหัวให้แอชตันแต่เพียงผู้เดียว~

“..ว้าว~”

“….”

“ยิ่งมองยิ่งหล่อ ใกล้ๆ.. ยิ่งหล่อ~” แอชตันปล่อยให้เซรินแทะโลมเขาต่อไปแบบนั้น เพราะในใจอยากจะหลอกถามบางสิ่งเพื่อให้แน่ใจ เขาเสียเวลาให้คนรถวนกลับมาที่คอนโดก็เพราะสิ่งนี้

“ฉันอยากได้เครื่องเพชรสักชุดสำหรับวันพรุ่งนี้ แนะนำที”

“แอชตันจะให้ใครใส่ล่ะ?”

“ต้องรู้?”

“ก็ต้องรู้สิ เครื่องเพชรนะ บางทีก็เลือกคนที่สวมมันนะ” มาเฟียหนุ่มที่นอนแผ่หลาขมวดคิ้ว แต่ก็ยังถามไถ่เธอต่อ

“งั้นถ้าฉันบอกว่าคนที่จะใส่มัน คือเธอ”

“ฉันเหรอ?”

“อืม อย่างเธอเหมาะสมกับแบบไหน” เซรินไม่ยอมถอยออกไปจากตัวของแอชตัน เธอวางแขนเล็กๆสองข้างทาบกับอกแกร่ง แล้ววางคางบนหลังมือตัวเองอย่างสบายใจ นอนทับมาเฟียร่างใหญ่พลางใช้สมองครุ่นคิด

“ก็เป็นเจ้าของบริษัทจิวเวลรี่ที่เคยโด่งดัง”

“….”

“ถ้าเป็นงานทางสังคม ฉันคิดว่า”

“บลูไดมอนด์ไดซ์?” เซรินนิ่งไปครู่นึง เธอขยับตัวแล้วมองหน้าแอชตัน

“..อยากให้ฉันใส่มันเหรอ?”

“ก็ถ้าเธอมี”

“….”

“ถ้ามันอยู่ที่เธอ” สายตาของเซรินครุ่นคิดเหมือนมีบางสิ่งในใจ แต่สุดท้ายเธอก็หยักยิ้ม แล้วใช้คางเกยหลังมือที่ประสานกันบนอกของแอชตัน หน้าของพวกเขาห่างกันไม่กี่คืบ ปลายนิ้วไล่เกลี่ยบนกรอบใบหน้า พลันจิ้มที่ปลายจมูกโด่งสองสามจึ๊ก เอียงหัวด้วยความไร้เดียงสาหรือไม่ก็ กำลังอ่อยเขา

“มันอยู่ที่ฉัน”

“….”

“แต่มีข้อแม้ระหว่างเรานะ แอชตัน”

“อะไร?”

“ถ้าแอชตันอยากให้ฉันใส่มันในวันพรุ่งนี้.. แอชตันก็ต้องทำให้ฉันรู้สึกว่า แอชตันคู่ควรที่จะเคียงคู่สตรีที่ใส่เพชรในตำนานอย่างบลูไดมอนด์ไดซ์”

“….”

“มีเพียงแค่สตรีผู้เดียวที่ได้สวมใส่มัน คือ..เจ้าหญิงของประเทศประเทศหนึ่ง และตั้งแต่นั้นมา ถึงแม้ว่ามันถูกขายต่อไปเป็นทอดๆจนอยู่ในการปกครองของฉัน แต่ฉันก็ไม่เคยได้ใส่มันเลย”

“ขายทอดตลาด?”

“อืม ถูกขโมยหน่ะ เลยถูกขายไปเรื่อยๆ ก็ความโลภไม่เลือกเพศสภาพนี่นา พวกผู้ชายที่ทำทุกอย่างเพื่อได้มันก็ตายหมด พวกแบบแอชตันที่อยากได้เพชรนั่น ถึงกับฆ่าฟันเพื่อชิงมัน แต่ไม่ว่าใครจะได้ไป สุดท้ายเพชรจะเลือกแค่คนที่คู่ควร มันจะหนีคนที่พลิกแผ่นดินตามหามัน แล้วมันก็จะสั่งสอนคนที่คิดจะครอบครองอย่างไม่จำเป็น ถ้าแอชตันได้ไปแน่นอนว่าแอชตันตายแน่นอน มาเฟียเป็นพวกโลภมาก ทั้งเงินทอง อำนาจ แล้วก็ผู้หญิง”

“ต่อสิ ฉันอยากรู้” เขาอยากรู้อยากเห็นเกินไป ถ้าเป็นเพชรเม็ดอื่นเธอยินดีที่จะให้ข้อมูลกับเขาแบบไม่มีข้อครหา ให้ข้อมูลแบบไม่มีกั๊ก นอนให้ข้อมูลทั้งคืนยังไหว แม้ว่าจะสติไม่ดีแต่ข้อมูลเรื่องเพชรยังถูกจดจำในระบบอยู่ครบ ข้อมูลยังคงแน่นหนา

“ว่ากันว่า เป็นเพชรที่มีคำสาปหน่ะ” สองมือป้องปากกระซิบกระซาบอยู่บนตัวของแอชตัน แต่เพราะว่าเธอไม่ได้หนักอะไร ถูกเธอทับอยู่มันก็ไม่เลว

แอชตันเริ่มใช้วิธีกล่อมประสาท เขารู้ว่าเซรินอยากกินเขาจนตัวสั่น มือหยาบทัดเส้นผมไว้หลังใบหู ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อได้รับการปฎิบัติเช่นนั้น ยิ่งทำให้เธออยากจะกินตับเขาซะเหลือประดา

“แค่ได้ครอบครอง ไม่ได้เท่ากับว่าถูกเลือกแล้วเหรอ?”

“โนค่ะ แอชตัน เพชรนะไม่ได้เลือกใครง่ายๆนะ ตั้งแต่ได้เพชรนั้นมา.. เชื่อไหม.. ฉันเสียทุกอย่างเลย” มาเฟียหนุ่มแค่นคิ้วเชิงถาม

“แถมฉันยัง เป็นแบบนี้ด้วย” เธอคงจะหมายถึง สติไม่ดีสินะ

“มันไม่เกี่ยวกับเพชรหรือเปล่า? ที่เธอเป็นแบบนี้เพราะว่าเธอเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจขนาดนั้น”

“….”

“ใส่มันได้ไหม ในวันพรุ่งนี้?”

“..ไม่ได้” เขารู้คำตอบของเธออยู่แล้ว มันคงเป็นเพชรที่สำคัญมากๆ

“ถ้างั้น ฉันขอดูได้ไหม เพชรคำสาปที่เธอว่า”

“ถ้าให้ดูแล้วฉันได้อะไร? ให้ดูแล้วฉันได้แอชตันด้วยหรือเปล่า?” อย่ามาทีเล่นทีจริงกับเขาให้มากนัก แอชตันคิดในใจ เซรินไม่ระวังตัวสักนิด เขาก็เป็นผู้ชายทั้งแท่งที่เลือกกินซะด้วยสิ ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ติดว่าบ้า.. มีเหรอที่เขาจะไม่สวาปามอย่างตะกละตะกาม ไม่ยอมนอนนิ่งๆให้ถูกนอนทับอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ เธอเป็นผู้หญิงที่ตรงไทป์เขาที่สุด ผิดก็แค่สติสตังไม่สมบูรณ์

แต่เพราะพวกเซนทอร์ทำให้เขาอยู่ไม่สุข หรือจะลอง เสียตัวเพื่อเพชรที่ว่าสักหน่อย

แอชตันประมวลผลทุกอย่างในหัว แม้กระทั่งสัดส่วนและเรือนร่างของเซริน ตัวบาง ตัวเบา แต่นมนุ่มใช้ได้ เอวเล็กและไม่หนาไปกว่ามือเขา สิ่งเหล่านั้นดันประมวลผลอย่างไม่ตั้งใจ ใจเขาคงนิ่งกว่านี้ ถ้าเธอไม่ทิ้งน้ำหนักใส่เขาจนนมนุ่มๆมันกระตุ้นความเป็นชายของเขาซะแล้ว

..มันเริ่มจะแข็ง

เขาได้ทีจับจับเซรินพลิกและกดเธอลงกับพื้นของห้อง คนตัวน้อยจิกเสื้อของเขาแน่น.. เธอยังไม่เคยสินะ แต่ดิ้นพล่านอยากจะนอนกับเขาเนี่ยนะ

มาเฟียทำทีละเมียดละไมก้มลงใกล้ใบหน้า และค่อยๆฝังกดมันเข้าหาต้นคอ แต่ยังไม่สัมผัสใดๆ กลิ่นหอมอ่อนๆของเธอถูกใจเขาแล้วหนึ่ง แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นเครื่องประดับของเล่นที่ถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง บอกเลย หมดอารมณ์ เขาลุกขึ้นแล้วนั่งมองยัยสติไม่ดีนอนทำปากรอเขาจูจุ๊บเธอซะให้ได้

จุ๊บ จุ๊บ… ทำไมไม่จุ๊บสักที

“..ลุก”

“เอ๊ะ?”

“ขอฉันเห็นของก่อน”

“ฉันให้แอชตันดูไม่ได้ค่ะ”

“….” แอชตันพยายามจับสังเกตเธอ แต่สุดท้ายเซรินก็ยังแน่วแน่ในใจ เธอลุกขึ้นยืนแล้วก้มหน้าบอกกับเขาว่า

“..มันอยู่ที่ฉันจริงๆ แต่ฉันให้แอชตันไม่ได้ ..ฉันไม่ไว้ใจ”

“….” โดนคนบ้าบอกว่าไม่ไว้ใจนี่ เจ็บหน่อยๆแฮะ

“เพชรนั่นจะเลือกเจ้าของ ฉันก็แค่คนที่ต้องดูแลและต้องส่งต่อให้กับเจ้าของที่เพชรนั่นเลือก ขอโทษด้วยนะ” เซรินเดินหนี

“แล้วถ้าฉันยอมนอนกับเธอ”

“….”

“ฉันจะได้เห็นเพชรนั่นไหม?”

“..ฉันอยากได้แอชตันนะ”

“….”

“..แต่แอชตันไม่ได้อยากได้ฉัน แอชตันแค่จะหลอกฉัน จะฟันฉัน แล้วจะทิ้งฉันเหมือนหมูเหมือนหมา” มาถึงประโยคนี้หัวคิ้วของมาเฟียเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าจนต้องเริ่มขยับตัว ส่วนทางด้านเซรินก็นิ่งไป..

“แอชตัน”

“อืม” ร่างสูงลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้เธอใจสั่น พับพ่าเอ้ยตรงสเปคไปหมด เซรินตัดสินใจเดินเข้าหาแอชตัน เธอมองลึกเข้าไปยังนัยน์ตาของเขา

“..คุณแม่ของแอชตันเคยอยากได้เพชรเม็ดนั้นมาก แต่ไม่ว่าท่านจะพยายามมากมายแค่ไหน ท่านก็ไม่มีโอกาสได้ครอบครอง”

“….”

“เพชรเม็ดนี้จะเลือกเจ้าของแอชตัน แค่คนที่คู่ควรเท่านั้น”

“….”

“และเพชรจะเลือกผู้หญิง.. ไม่ใช่ผู้ชาย หากชายใดครอบครอง จะยิ่งใหญ่ราวกับครอบครองโลกทั้งใบเอาไว้ แต่ชายผู้นั้นจะพบเจอกับหายนะ.. ฉันให้แอชตันไม่ได้ พวกมาเฟียต่างอยากได้เพชรเม็ดนี้ไว้ในครอบครอง เพื่อที่จะได้ขยายอาณาจักรและถิ่นเขตแดนอำนาจ ฉันไม่คิดว่าแอชตันจะเป็นมาเฟียละโมภมากอยากจะได้มันแบบพวกนั้น แต่แอชตันคงมีเหตุผล”

“….”

“..ฉันจะไม่ใส่เพชรในวันพรุ่งนี้ มันไม่ควรมีใครได้เห็นความงดงามของมัน ถ้ายังไม่ถึงเวลา ความงดงามมันคือยาพิษ” ทันทีที่เซรินหมุนตัวกลับ แอชตันก็รั้งแขนเธอเอาไว้

“อย่าเก็กได้ไหม ใจสั่นหมดแล้วนะ” คนสติไม่ดีปากตรงกับใจซะเหลือเกิน อารมณ์ของฉันผันผวนแปรปรวนรุนแรงจนเกินกว่าจะล้อเล่น

“โอเค แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่ามันอยู่กับเธอแล้วจะปลอดภัย?”

“….”

“เซนทอร์จะเปิดสงครามกับทุกๆแก๊ง และพวกมันก็กำลังตามหาเพชรที่ฉันพูดถึง พวกมันมั่นใจว่าเพชรนั่นอยู่กับบริษัทเพชรที่ล้มละลาย เธอคือคนเดียวที่เหลืออยู่ของSiren Gemsหนึ่งในบริษัทเพชรที่ล้มละลายและกำลังตกเป็นเป้าตายของพวกเซนทอร์”

“..ถ้าแอชตันเป็นห่วง แอชตันก็แค่ดูแลฉัน จำไว้นะว่าไม่มีใครดูแลเพชรได้ดีไปกว่าคนที่โตมากับเพชรอย่างฉัน เรื่องนั้นสบายใจได้”

“….”

“แต่ถ้ามันฝืนใจนัก.. ก็ต้องลองเป็นผัวเมียกัน^^” แอชตันใช้มือดันหัวเล็กๆของเซรินจนแทบหงายเงิบในระยะที่ทำได้

“งั้นลองทำให้ฉัน สติแตกเพราะเธอสักครั้ง”

“อย่ามาท้าคนบ้าอย่างฉันนะ” ปากบู้แก้มป่อง ก็น่ารักอยู่หรอกแต่น่ารำคาญมากกว่า และเพราะคิดว่าเซรินไม่มีทางที่จะทำให้ตนเองหวั่นไหวได้ ร่างสูงเลยเดินประชิดตัว พร้อมกับก้มลงให้ความสูงของตนใกล้เคียงกัน สันจมูกใกล้จะชนกันอีกครั้ง.. ถ้าบอกว่าหัวใจมันเต้นตูมตามมันจะเป็นการให้ใจเขาเร็วไปไหม แต่ยุคนี้มันยุคไหนแล้วอะ ยุคที่ใจบางได้ง่าย ยุคที่หากเจอคนที่โดนใจต้องรีบทำเครื่องหมายเอาไว้ก่อนที่หมาตัวไหนมันจะคาบไปแดรกก

เซรินคนนี้ ถ้าอยากได้ ก็ต้องได้…

เซรินสู้กลับ เธอเดินแอ่นเชิดเข้าหามาเฟียที่ไม่คิดจะถอยหลังเหมือนกัน เดินเข้าไปใกล้จนทุกอย่างแทบจะแนบชิดติดกันอีกหน

“..ฉันสู้ตายเรื่องผู้ชายนะ บอกก่อน^~*” ขยิบตาให้กับคนตัวสูงอีกที ก่อนจะสบัดผมยาวๆฟาดหน้าแอชตันจนต้องเป็นฝ่ายยอมถอยหลัง แต่เขาก็ไม่ได้พูดมากอะไรนัก แค่คิดว่าทุกสิ่งที่เซรินพูดออกมานั้นเป็นความจริง เพชรอาจจะอยู่ที่เธอ และอาจจะอยู่ในตู้เซฟตู้นั้น ตู้ที่เธอหวงนักหนา

เขายืนมองเซรินซุกซนในห้องของเขา ก่อนจะโทรหาอีธาน กำชับเรื่องที่สำคัญอีกครั้ง

“..เร่งเรื่องเฮร่าที กูจะเอาวันพรุ่งนี้เลย” ปลายสายขานรับ

[ครับนาย ว่าแต่เรื่องที่..]

“คิดว่ามี แต่แค่ยังไม่เห็นของจริง.. อีกเรื่อง.. มึงไปเช็คทุกอย่างเกี่ยวกับเธอให้กูที เพื่อนสนิท ผู้ชาย เส้นทางการขายเพชร ทุกๆอย่าง.. เอาตั้งแต่วันที่..” แอชตันเงียบไปครู่นึง

“..วันที่พ่อเธอลงมือ”

﹎.εїз︷✿‧:﹎

กดเข้าชั้น กดใจ คอมเมนต์กันเนอะๆน๊าาาา เวลาคอมเมนต์น้อยนี่คนเขียนใจแป้วนะบอกก่อน อุตส่าห์เสริฟ์ให้นางเอกเป็นบ้าตั้งแต่ต้นเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่ฟินกันนี่คนเขียนจะเป็นบ้าแทนแล้วนะ🤪

เมอิวอนนักอ่านที่น่ารักนะคะ กดใจวันละหนสองหนเป็นการระดมหัวจิตหัวใจให้กันสุดๆ กดเข้าชั้นด้วยนะคะ♥️🤏🏻