Chapter 4

“Hindi po rito ang waiting area, ma'am. Ihatid ko na po kayo,” sabi ng isang nurse at tinulungan si Sanya na tumayo.

Si Adler, na sandaling napahinto, ay nagpatuloy sa paglalakad nang hindi masyadong iniisip ang empleyadong nakita niya.

Inalalayan ng nurse si Sanya papunta sa medication counter. Nagpasalamat siya sa tulong nito na agad na napansin na hindi niya kayang maglakad mag-isa.

Pagkatapos uminom ng mga vitamins, matagal na naupo si Sanya sa garden ng ospital, pinag-iisipan nang mabuti ang kapalaran niya. Nang tuluyan nang kumalma ang damdamin niya ay nagpasya na siyang umuwi.

Sinalubong siya ng galit ng ina dahil sa hindi pag-uwi nang maaga at hindi niya pagsagot sa mga tawag nito. Sa mukha pa lang, halata nang nag-alala si Elvira kahit may halong galit ang ekspresyon nito.

"Ano ka ba namang bata ka! Muntik na akong tumawag ng pulis! Akala ko hinimatay ka na sa kalye o kung ano! Sa susunod, huwag kang bigla na lang mawawala nang buong araw nang walang sinasabi, lalo na at may sakit ka pa!”

Sa halip na sumagot, napahagulgol na lamang si Sanya. Niyakap niya nang mahigpit ang Mama niya, ibinuhos ang lahat sa yakap na iyon.

Ang buong akala niya ay mas tumatag na siya. Pero nang makita ang Mama niyang labis na nag-aalala ay muling sumikip ang dibdib niya.

Nasira niya ang tiwala na ibinigay sa kanya nito...

"Anong problema mo? Ano bang nangyari?"

Umiling si Sanya sa mga bisig nito.

"Huwag mong sabihin sa akin... na malubha ang sakit mo…"

"Hindi po, Ma."

Sinong ina ang hindi masasaktan at mag-aalala kung gano’n na lang humagulgol ang kanyang anak? Agad na nawala ang galit ni Elvira. Inalo niya ang anak, kahit hindi niya alam kung ano ang dahilan ng pag-iyak nito.

Nang kumalma si Sanya, mahinang nagtanong si Elvira, "Anong problema, langga? Sabihin mo sa akin."

‘Sasabihin ko na ba sa kanya ngayon? Paano kung magalit siya at sabihin na ipalaglag ko ang anak ko? Anong sasabihin ko kung tanungin ni Mama kung sino ang tatay?’

"Pagod lang talaga ako, Ma. Pupunta muna ako sa kwarto."

Sa paglalim ng gabi, ayaw pa ring lumabas ni Sanya sa kwarto. Ilang beses nang nagdala ng pagkain ang Mama niya, pero hindi niya iyon ginalaw.

Nakahiga lang siya sa kama, naghahanap ng paraan para maitago ang pagbubuntis.

Pero wala na siyang maisip na plano. Wala naman kasing paraan para maitago niya nang matagal ang pagbubuntis niya lalo’t hindi magtatagal ay lalaki ang tiyan niya.

Ang tanging nasa isip niya lamang ay ang malungkot na future niya. Isang babaeng walang asawa, at mag-isang nagpalaki ng anak. Ano kaya ang magiging buhay niya?

"Hija... ganiyan na lang ba ang gagawin mo? Sabihin mo man lang sana sa akin ang problema mo. Malay mo, baka matulungan kita na makahanap ng solusyon."

Nag-aalinlangan man, bumangon si Sanya mula sa kama. Inabot niya ang mga kamay ng Mama niya at mahigpit na hinawakan ang mga ito.

Ang Mama niya lang ang mayroon siya ngayon.

Gusto niyang maniwala na maiintindihan ng Mama niya ang sitwasyon niya…

"Ma, sorry po... Malaki ang nagawa kong kasalanan." Muling tumulo ang luha ni Sanya.

"Lahat naman ng tao ay nagkakamali, langga. Huwag mo nang sarilinin ‘yan Sabihin mo sa akin. Makikinig si Mama.”

Mapagmahal na hinaplos ni Elvira ang noo ng anak. Hindi naman iyakin si Sanya, pero walang humpay ang kanyang pag-iyak nitong mga nakaraang araw. Nalungkot at nakonsensya si Elvira, na para bang nabigo siyang mapasaya ang kanyang nag-iisang anak na babae.

“Ma…” Napalunok si Sanya. “B-Buntis po ako.”

Napuno ng katahimikan ang kwarto matapos aminin iyon Sanya. Napayuko siya, hindi makatingin sa mga mata ng kanyang ina. Napuno ng hiya at kunsensya ang kanyang puso.

“A-Anong sabi mo?” tanong ni Elvira, hindi makapaniwala sa kanyang narinig. Paano naman niya paniniwalaan ‘yon? Ni hindi pa nga nagkaka-boyfriend si Sanya. Alam ni niyang responsable ang kanyang anak.

Kahit maraming lalaking lumalapit kay Sandy, hindi niya ito pinapansin. Nakatuon ang isip ng anak niya sa pag-aaral buong high school at college, at pagkatapos nitong maka-graduate, sinubsob na nito ang sarili sa trabaho.

Hanggang sa maalala ni Elvira ang gabing iyon.

Ang gabi na bigla na lamang nagmamadaling umalis ng bahay si Sanya, sabi ay may urgent itong trabaho na gagawin. Inumaga na ito ng uwi.

Ang sabi ni Sanya, may trabaho ito sa ibang syudad, pero wala naman itong dalang pamalit na damit. Magulo ang buhok nito at gusot ang damit. Hindi na siya nagtanong noon dahil nagmamadali si Sanya na makaalis para magtrabaho.

"Huwag kang magbiro ng ganiyan, Sanya!" matabang na tumawa si Elvira.

“Hindi po ako nagsisinungaling, Ma,” bulong ni Sanya.

Namula ang mukha ni Elvira, agad na tumigas ang ekspresyon niya.

"Sino... sino ang nakabuntis sa iyo?"

Hindi makasagot si Sanya. Paano niya sasabihin sa ina na pinagsamantalahan siya ng kanyang boss? Maniniwala kaya ito kanya?

Kilala si Adler Samaniego bilang isang marangal na lalaki, hindi kailanman ito nasangkot sa kahit anong eskandalo o kahit sinong babae. Kung sasabihin niya ang totoo, baka isipin ng Mama niya na inakit niya ang lalaki.

At kahit na maniwala ito kanya, ayaw ni Sanya na sugurin ng Mama niya si Adler. Mapapahiya lang siya kapag nangyari iyon, lalo na kung itatanggi ni Adler ang nangyari sa kanila nang gabing iyon.

"Sabihin mo nga sa akin, Sanya! Sino ang lalaking iyon?" Sa pagkakataong ito ay tumaas ang boses ni Elvira. Hinila niya ang mga kamay na hawak ni Sanya. Nag-aalab ang mga mata niya sa galit at pagkadismaya.

"Hindi ko... Hindi ko po alam."

"Ano?! Paanong hindi mo alam?!" Nanginginig ang boses ni Elvira sa matinding galit.

Lalong yumuko si Sanya. Umagos ang mga luha sa nanginginig niyang mga kamay.

"Huwag mong sabihin sa akin… na ginahasa ka—" Hindi na natapos ni Elvira ang sasabihin. Napatakip siya ng bibig habang tahimik na humihikbi.

“Patawarin mo ako, Ma. Pasensya na kung hindi ko masabi kung sino ang ama…”

Mahigpit na niyakap ni Elvira ang anak. Sabay silang humagulgol, nagyakapan at kumuha ng lakas sa isa’t isa.

Pinahid ni Sanya ang sarili mga luha at ang sa kanyang ina.

"I’m sorry po, Ma, kung nabigo kita.”

"Ayos lang, langga ko, huwag kang matakot. Wala kang ginawang mali. Inosente ang bata sa sinapupunan mo. Sabay-sabay nating aayusin ito, ha?”

Dahil sa mga salitang ‘yon, para bang nawala ang mabigat na pasan ni Sanya sa kanyang dibdib. Wala na siyang ibang masabi. Tanging tahimik na pasasalamat lamang dahil nagkaroon siya ng mabait at maunawaing ina na nagbigay sa kanya ng buhay.

Nagpasya si Sanya na hindi na muling iiyak para sa lalaking iyon. Si Adler ay mananatiling mapait na bahagi na lamang ng nakaraan niya...

Mula ngayon, mabubuhay siya para sa sarili niya at sa batang dinadala niya, kasama ang Mama niya na nasa kanyang tabi.

***

Kinabukasan, umalis si Sanya papunta sa trabaho gaya ng nakasanayan, dala ang isang bagong bersyon ng sarili. Isang mas malakas at mas matapang na si Sanya Gonzales.

Pero nang makita niya si Adler, na kararating lang din sa opisina, agad na kumalam ang kanyang tiyan. Hindi iyon dahil sa naduduwal siya, kundi dahil sa kakaiba at hindi niya mailarawang pakiramdam.

“Good morning, Sir,” Sa umagang iyon, binati niya ang lalaki na may malapad na ngiti.

Sandaling natigilan si Adler, pero pagkatapos ay nilagpasa siya gaya ng dati.

Hindi na mahalaga pa ang inakto ng lalaki. Gusto lang ni Sanya na maging mabait sa huling pagkakataon… sa ama ng kanyang anak.

Oo, magre-resign na siya ngayon. Hindi niya na gugustuhin pang manatili sa kumpanyang iyon, lalo na’t lalaki ang kanyang tiyan. Ang alam ng mga tao roon ay dalaga siya.

Buo na ang desisyon niya.

Hindi kailangang malaman ni Adler ang tungkol sa dinadala niya. Tutal, hindi naman nito gusto ang magkaroon ng asawa o anak.

Suot ang determinasyon at kumpiyansa, pumasok si Sanya sa opisina ng lalaki at iniabot sa kanya ang puting sobre na inihanda niya noong nakaraang gabi.

"What’s this?"

Matamis na ngumiti si Sanya.

“Gusto ko na pong mag-resign sa trabaho, Sir. Thank you po, for being a good boss all this time.”