Chapter 5

"Sit down," utos ni Adler at agad na sumunod si Sanya. "What’s your reason for suddenly resigning?"

Inaasahan na ni Sanya ang tanong na ito. Matagal na siyang nagtatrabaho sa kumpanya kaya alam na niya ang kailangang pagdaanan bago mag-resign, at inihanda na niya ang kanyang sagot.

"Napagdesisyunan na po namin ng mama ko na lumipat ng bahay, Sir. May urgent matter din po sa pamilya namin kaya kailangan na namin lumipat agad."

Pinagmasdan nang maigi ni Adler ang mukha ni Sanya nang ilang sandali. Hindi tulad ng dati, sa pagkakataong ito ay direktang sinalubong ni Sanya ang kanyang mga mata.

"You can take the leave. Marami ka pang trabahong dapat gawin. No one will immediately replace your post."

"Natapos ko na lahat ng trabaho ko kahapon, Sir. Si Charles na po ang magko-cover sa akin habang naghahanap ka ng kapalit."

"Alam mo naman ang mga patakaran ng kumpanya, 'di ba?"

Siyempre, hindi iyon nakalimutan ni Sanya. Kailangan niyang mag-render nang 30 days pagkatapos magpasa ng resignation letter bago siya opisyal na makaalis sa trabaho at para matanggap siya ng severance pay.

Pero hindi niya magagawa iyon. Kung mananatili pa siya ng isa pang buwan, magsisimula nang lumitaw ang kanyang tiyan. Ayaw ni Sanya na may maghinala pa sa kanya.

"Pasensya na po, Sir, pero hindi na ako pwedeng magtagal dito. Marami po kasing pinagdadaanang personal na bagay ang family ko.”

"Sanya," tawag sa kanya ni Adler sa mahina at nakakatakot na boses, "You know the consequences if you leave the company immediately, right?"

“Hindi niyo na po ako kailangang bigyan ng severance pay. Talagang pumasok po ako ngayon para mag-submit ng resignation, effective immediately,” matatag na sabi ni Sanya.

Alam na alam niya na ayaw ni Adler sa mga empleyadong hindi sumusunod sa naturang rules ng kumpanya, lalo na ‘yong umaalis nang hindi man lang nagre-render ng isang buwan.

Nilalagay ni Adler sa blacklist ang mga taong iyon. Ang mas malala pa, maaari silang mawalan ng pagkakataong makatrabaho ang sinuman sa mga kasosyo ng kumpanya.

Pero wala nang pakialam si Sanya. Napagdesisyunan na niyang magsimula ng maliit na negosyo para mabuhay. Tutal, bihira sa mga kumpanya ang tumatanggap ng mga buntis at walang asawang babae.

"Opo, Sir. Alam ko."

Malamim na huminga si Adler. “Then you can get out.”

"Salamat po, Sir. God bless you po. Ingatan niyo po ang sarili niyo at hangad ko ang tagumpay ng kumpanya ninyo.”

Pagkatapos, sinulyapan niya ang desk niya sa huling pagkakataon. Mabilis niyang inimpake ang mga gamit niya at iniwan ang ilang natapos na trabaho sa desk.

Maya-maya pa, dumating si Charles at binati siya. Pagkatapos ay pumasok ito sa opisina ni Adler. Ilang minuto lang, lumabas ito at nagmamadaling lumapit sa kanya.

“Seryoso ba? Aalis ka na? Bakit? Hindi ba sapat ang suweldo mo rito? O pinagalitan ka na naman ni Sir Adler?"

"May problema kasi sa pamilya namin," maikli na sagot ni Sanya.

"Ah… Akala ko dahil—" Napahinto si Charles.

"Dahil ano?"

“Nevermind. Kung sakali lang na gusto mong bumalik dito, kontakin mo lang ako. Alam mo naman kung gaano kahirap para sa boss natin ang makisama sa mga empleyado niya. Ikaw lang ang nakapagtiis sa kanya nang matagal. Mahirap makahanap ng kapalit mo.”

May munting ngiti ang gumuhit sa labi ni Sanya. “Good luck, Charles. Ingatan mo ang iyong sarili ha.”

Ilang saglit pa, nagpaalam na siya sa lahat ng kakilala niya. Marami ang nalungkot sa pag-alis niya sa kumpanya, pero tanging ngiti lamang ang sinagot niya sa mga ito at nagpatuloy na sa pag-alis.

Nang makarating siya sa harap ng gusali ng Samaniego Holdings, nilingon ito ni Sanya sa huling pagkakataon. Tinitigan niya ang malawak na salamin ng 55th floor, ang palapag kung saan niya ginugol ang apat na taon ng kanyang buhay. Sandaling ngumiti si Sanya, pagkatapos ay naglakad palayo.

Kasabay ng pag-alis niya ay iiwan na rin niya ang sakit na naramdaman. Umaasa siya na hindi na niya ito muling haharapin pa.

Nawala na ang nakasasakal na pakiramdam na gumulo sa kanya ng ilang araw nang tuluyan nang mawala sa paningin niya ang gusali ng kumpanyang iyon.

Ngayon, ang tanging gusto lamang niya ay mag-focus sa pagbubuntis niya… sa pagpapalaki sa kanyang anak nang mag-isa at pagbibigay dito ng walang katapusang pagmamahal upang nang sa gano’n ay maibsan ang nawawalang presensya ng isang ama.

***

3 years later…

Abala si Sanya sa pag-aasikaso ng mga order sa kanilang catering service para sa malalaking events sa mga hotels. Matapos ipanganak ang isang sanggol na babae, mabilis na lumago ang kanyang negosyo.

Minsan, kinailangan ni Sanya na tawagan ang ilang mga kaibigan at kapitbahay upang tumulong sa trabaho sa negosyo niya. Tulad na lang ngayon, sina Nika at Macey ay nasa kanyang bahay na mula pa noong umaga.

Sapat na ang tatlong tao para mapabilis at maging maayos ang kanilang trabaho, kaya naman napakaraming regular na kliyente ang negosyo na catering services niya.

“Mommy, milk!” Isang maliit na bata ang yumakap sa binti ni Sanya, humihingi ng gatas.

“Oh, gising na ang baby Athena ko. Nasaan ang Lola Elvie mo?”

Itinuro ng bata ang isang direksyon. Bumukas ang pinto, at lumitaw ina niyang si Elvira.

"Naku, nakatulog ang Lola! Punta ka na rito kay Lola, langga. Marami pang gagawin si Mommy."

“Okay lang po, Ma. Tapos na po ako. Come here, baby.”

Kinarga ni Sanya si Athena habang naghahanda ng gatas para sa minamahal na anak. Gaya ng dati, kahit kakagising lang niya, nakakatulog ulit si Athena pagkatapos uminom ng gatas habang karga niya sa loob lang ng kalahating oras.

“Tingnan mo, tulog na ulit ang baby ko,”mahinang sabi ni Sanya. "Ma, bantayan mo po muna siya sandali. Kailangan ko pang maghatid ng order."

"Ayos lang, langga. Hindi mo naman kailangang magmadali. Ako na ang bahala kay Athena."

Hinalikan ni Sanya ang noo ni Athena, pagkatapos ay tahimik na lumabas ng kwarto para hindi ito magising. Baka kasi magtopak pa si Athena kung magising ito at madatnan na wala siya sa tabi nito.

Mas lalong lumaki ang kuryusidad ng tatlong taong gulang niyang anak nitong mga nakaraang araw, at kung wala ang tulong ng Mama niya, ay baka hindi na niya nakayanan ang pagka-overwhelm. Gayunpaman, ayaw niyang masyadong abalahin ang Mama niya.

"Naku, pasensya ka na, Sanya ah! Hindi na ako makakasama sa iyo," sabi ni Nika.

"Ayos lang. Kaya na namin ito ni Macey. Salamat, ah! Tatransfer ko na lang bayad mo mamaya," kumindat si Sanya.

"Sige, Boss. Huwag mong kalimutan ang bonus ko!" natatawang sabi ni Nika habang pinapaandar ni Sanya ang sasakyan.

Hindi rin nagtagal, nakarating sila sa isang bagong bukas at napakarangyang hotel. Karaniwan, agad na kinukuha ng mga staff ang kanilang order para makauwi na si Sanya.

Pero iba ang pagkakataong iyon, tila mas abala ang hotel dahil mukhang mahalaga ang magiging event sa araw na ‘yon. Hiniling kina Sanya at Macey na ihatid mismo ang mga natitirang pagkain sa ballroom ng hotel.

"Wow! Ang laki-laki naman ng lugar na ito," sabi ni Macey, manghang-mangha. "Hindi pa ako nakakita ng ganito karangya at mala-palasyo na hotel!”

"Puwede kayong magpakasal dito balang araw. Basta tandaan niyo lang na umorder ng catering service sa akin," biro ni Sanya.

Bumungisngis naman si Macey. "Ang problema lang, malulugi kami pagkatapos ng kasal! Mukhang mamahalin dito, e. Mas mabuting bumili na lang kami ng bahay."

“Kapag tapos na kayo, umalis na kayo. May iba pa kaming paghahandang aasikasuhin," sabi ng isang lalaking naka-itim na sui na malinaw na hindi empleyado ng hotel.

"Copy po," sabay na sagot nina Sanya at Macey.

Papasok na sila nang narinig nila ang ilang staff na nag-uusap. Ang may-ari ng hotel ang nagho-host pala ng engagement party para sa apo nito.

“Kaya naman pala umorder sila ng mga mamahaling pagkain, pero bakit kaunti lang?” bulong ni Macey sa kanya. "Pang 200 pax lang, hindi libu-libo?”

"Siguro mga importanteng tao lang ang imbitado," sabi ni Sanya at nagkibit-balikat.

Tinapos na nila ang usapan nang bumukas ang pinto ng elevator. Lumabas ang isang napakagandang babae. Napakaelegante nitong tingnan at mukhang arogante. Kumikinang ang mahabang pulang dress nito sa ilalim ng ilaw, kaya napapalingon ang lahat ng nasa bulwagan.

"Welcome, Miss Belle," bati ng ilang empleyado ng hotel at magalang na yumuko.

"Is my grandfather-in-law already here?" tanong ni Belle.

"Opo, Miss. Ihahatid ka namin kay Mr. Augustine Samaniego. Hinihintay na niya kayo."

Bigla namang natigilan si Sanya sa pangalang narinig. Agad niyang nilingon ang direksyon ng babaeng tinawag na Miss Belle.

Samaniego…

Kumalabog ang kanyang puso.

Bago pa niya mapagtagpi-tagpi ang iniisip niya, napansin niya ang pagliwanag ng mga mata ni Belle nang lumingon ito sa isang tao na nasa likuran ni Sanya.

"Adler! You’re here!”

Nanigas ang katawan ni Sanya nang marinig ang pangalang iyon.

Tila ba’y nahihirapan siyang huminga.

Nang lagpasan siya ni Belle, dahan-dahan din siyang lumingon para tingnan ang taong nilapitan nito.

Nang dumako ang paningin niya sa lalaking nilapitan ng babae, agad na napatid ang paghinga niya.

Ang pamilyar na malamig na mga mata nito…

Ang madilim at mahirap basahin na mukha nito… Napakagwapo pa rin.

Pagkatapos ng tatlong mahabang taon… muling pinagtagpo sila ng tadhana.

‘Adler Samaniego…’