LOGINIsang linggo na ang nakalipas simula ng ibenta ko ang kaluluwa ko sa demonyo. True to his word, nagbago ang lahat sa isang iglap. Ang bank account ko ngayon ay may halagang hindi ko pa nakikita sa buong buhay ko.
"Huy, gurl, uuwi ka na ba?" Cassie leaned over snapping her fingers to get my attention.
"No,may tatapusin lang ako "
"Grabe ka talaga magpakasubsob sa trabaho. O sige, mauna na ako, ha? Mag-ingat ka!" Kumaway si Cassie bago magtungo sa elevator.
"Bye, Cassie. Ingat!" I called out.
Bumuntong-hininga ako at hinilot ang sumasakit kong sintido. Humilig ako sa ergonomic chair ko at nagpatuloy sa pag-type. Sobrang tahimik na ng palapag namin. Kaya naman hindi ko napansin ang marahan at pamilyar na yabag na lumalapit sa pwesto ko. Biglang may dambuhalang anino na sumakop sa desk ko.
"Working late, Ms. Selasa?"
"Mr.Valeriano!" I gasped, my voice a panicked whisper. I quickly looked around the empty office.
"Anong ginagawa mo rito? Baka may makakita sa 'yo!"
" I don't like waiting."
"Waiting?Sabi mo kanina susunduin ako ng driver mo ng alas-nuebe?" I stammered, my back pressing against the edge of my desk as he took another step closer.
"I changed my mind. I want you now."
Bago pa ako makatutol, mabilis na hinawakan ni Zhean ang braso ng swivel chair ko at marahas akong hinatak palapit sa kaniya.
"Zhean, no... not here," I pleaded, though my voice lacked any real conviction.
"This is my workspace. Someone might come back—"
"Let them,"bulong niya bago sinakop ng mga labi niya ang bibig ko.
Mariin ang halik niya, gutom at walang pasensya. Napasinghap ako, at sinamantala niya iyon para palalimin pa ang halik. Humigpit ang kapit ko sa mamahaling tela ng polo niya. Isang mahabang ungol ang kumawala sa lalamunan niya na nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko.
Zhean reached down, his large hands gripping my waist, and effortlessly lifted me out of the chair. He sat me down right on top of my office desk.
"Zhean! The papers!" daing ko, pero wala siyang pakialam.
He parted my thighs, at pumuwesto sa pagitan ng mga ito. Itinaas niya ang fitted pencil skirt ko hanggang sa umabot ito sa balakang ko
"You're wearing the lace ones I bought you," bulong niya habang hinahaplos ang gilid ng mamahaling underwear ko.
"You...pinilit mo akong suotin 'to ," hinihingal kong sagot habang napapatingala nang lumipat ang basang halik niya sa panga ko pababa sa leeg.
"Good girl," he whispered, his hot breath sending shivers down my spine.
"Always so obedient."
He unbuckled his belt with a sharp click.Hinawakan niya ang balakang ko para i-pwesto ang sarili niya. Sa puntong iyon, naglaho na ang lahat ng katinuan ko.
"Zhean, please..." bulong ko, habang ang mga kuko ko ay bumaon sa likod niya.
"Tell me what you want, Alessa," he commanded.Habang dahan-dahang pinagpapasensya ako, hinahaplos ang basang-basa kong hiyas pero hindi pa tuluyang pumapasok.
"You. Now. Please."
Hindi na siya nag-atubili. Sa isang mabilis at malalim na tulak, tuluyan niyang pinasok ang sarili niya sa akin.
"Ah!" Napasinghap ako sa sarap, napakapit nang mahigpit sa balikat niya habang ang bawat sulok ng pagkatao ko ay napupuno ng kakaibang ligaya.
He began to move, his strokes deep, heavy, and relentlessly fast. Ang lamesang gawa sa kahoy ay gumagaralgal sa bawat pagbayo niya, at ang monitor ng computer ko ay tila babagsak na sa lakas ng yanig.
"So tight," he groaned, then he buried his face in my neck. The sensation was overwhelming.
"Zhean... I'm... I'm close," ungol ko habang ang mga daliri ko ay nakasabunot sa magulo niyang buhok.
"Come for me, Alessa. Do it," With three more hard thrusts, my body tightened, and I fell off the edge. A silent scream tore from my throat as a powerful orgasm rippled through my entire body.
Ilang minuto kaming nanatiling ganoon, kapwa naghahabol ng hininga sa dilim ng cubicle ko habang maririnig ang aming paghingal. Dahan-dahang lumayo si Zhean at inayos ang kaniyang damit na parang walang nangyari.
"My penthouse. Ten PM. Don't make me wait a second time," seryoso niyang bilin bago tumalikod at naglakad palayo, iniwan akong mag-isa.
That became our pattern. It was fast, dirty, and incredibly convenient but convenience has a way of turning toxic when you least expect it.
"Alessa? Huy, are you still with us?"Cassie’s hand waved in front of my face, snapping me out of my daze.
"Sorry," I muttered, shaking my head.
"Ano nga ulit 'yung pinag-uusapan niyo?"
"Sabi ko, nakita namin si Big Boss kahapon sa mall may kasama na naman iba girl!" Joyce said, her eyes wide with excitement.
"At teh, hindi niya kasama ang fiancée niya!" Alexis added.My fork froze halfway to my mouth.
"Sabi ko naman sa inyo, e," daldal ni Cassie habang humihigop ng juice.
"Notorious player talaga si Sir Zhean. Parang nagpapalit lang ng medyas kung magpalit ng babae."
As they laughed and continued to exchange details about them, something inside my chest suddenly tightened.
"Hay nako, kung ako 'yun, okay lang sa akin maging side chic," Alexis sighed dreamily.
"He's just painfully hot. Kahit i-banned ako sa office after, sige lang."
"Basta ikaw Alessa," Cassie suddenly turned her gaze back to me.
"Umiwas ka duon mukha ka pa namang anghel, Alessa," biro ni Cassie.
"Baka kapag nakuha ka niyan, sirain ka lang."
Pilit kong pinakalma ang sarili ko. "H-ha? Oo naman. Wala akong interes sa kaniya."
"Mabuti na 'yan," Cassie nodded.
"Huwag na huwag kang makikipag-lapit sa lalaking 'yan, Alessa. For him, women are just disposable, once he's bored he just gonna dump those girls like a trash"
Listening to them dissect his love life, describing the girl at the mall, a heavy truth settled over me.
I am just one of those disposable things.
"Excuse me, magbabanyo lang ako," bulong ko dahil hindi ko na kaya ang bigat sa dibdib ko. Tumayo ako bago pa sila magtanong at mabilis na naglakad patungo sa restroom ng café.
Pumasok ako sa isang cubicle ng CR at ni-lock ang p***o. Sumandal ako sa pader habang hinahabol ang hininga ko. Biglang nag-vibrate ang cellphone sa palad ko.
Akala ko ay si Zhean na naman. Pero nang tingnan ko ang screen, isang Unknown Number ang nag-pop up. Walang nakasulat na pangalan. Pero may isang maikling video.
Nanginginig ang daliri kong pinindot ang play button.
Agad na nanlaki ang aking mga mata, at halos mabitawan ko ang cellphone ko. Ang screen ay nagpakita ng malinaw na video kagabi sa mismong cubicle ko. Kitang-kita ang mukha ko habang marahas na binabayo ni Zhean. Rinig na rinig ang ungol ko na tumatawag sa pangalan niya.
"Zhean... please...!"
Kasunod ng video ay isang mensahe na nagpalamig ng buong dugo ko.
"I thought you're an angel, Alessa. Hindi pala. Tulad kalang din ng iba.
Don’t worry your little dirty secret is safe with me …. For now"
Napahandusay ako sa pader ng CR habang hawak ang aking bibig para hindi makagawa ng ingay.Ang puso ko ay nag-uunahan sa tibok na tila sasabog.
Sino ang kumuha nito? Sino ang nag-video sa amin kagabi?
.After what happened during Valeriano Corporation’s 50th Anniversary, I thought the next day would be nothing more than an ordinary day at the office.I was wrong.Pagpasok ko pa lang sa Finance Department, agad kong napansin ang kakaibang atmosphere.Normally, by this hour, busy na ang lahat sa kani-kanilang cubicles typing reports, checking documents, answering calls, and arguing over spreadsheets.But today, everyone seemed unusually restless.May mga nagbubulungan sa gilid.May ilan na pabalik-balik ang tingin sa hallway.Others were gathered near their desks, clearly discussing something important. I placed my bag down on my chair before looking around.“Alexis, what’s happening?”Napalingon siya sa akin. His eyes widened slightly before he walked toward me.“Girl, bakit ngayon ka lang? Kanina pa kami nagkakagulo rito. You seriously missed everything.”“Ano bang nangyari? Bakit parang may emergency?” I frowned.“Pinatalsik na nila si Sir Mendoza.” Alexis lowered his voice.“Ha?”
“Wherever you are, I hope you know that everything we built, everything we accomplished, and everything this company has become is also because of you.”The audience responded with warm applause.Napalingon din ako sa direksiyong tinitigan niya.At naroon pa rin si Zhean.Tahimik.Blanko ang mukha habang nakatitig sa kaniyang ama. But this time, something in his eyes had changed.Hindi ko matukoy kung galit ba iyon, sakit, o kung ano mang bagay na hindi ko maipaliwanag.Then, suddenly, the massive LED screen behind the stage changed.A soft instrumental melody filled the ballroom as another photograph slowly appeared on the screen.Isang babae. Mahaba ang kaniyang maitim na buhok na malayang bumabagsak sa kaniyang mga balikat, binabalangkas ang pinong mukha at elegante nitong mga katangian.But it wasn't her beauty that made me stare.It was her eyes. Those familiar eyes.Unti-unting napunta ang tingin ko kay Zhean.Hindi siya gumagalaw.Nakatitig lamang siya sa screen.Bahagyang nanig
“Pero alam niyo ba…” singit ni Alexis, may pilyong ngisi sa labi. “I heard bad blood daw sila ng bonakid niya.”Napatingin ako sa kaniya. “What do you mean?”“Apparently, hindi raw sila okay,” he continued, lowering his voice. “I don’t know the whole story, pero may mga narinig ako before. Something about them not seeing eye to eye for years.”“Really?” curious na tanong ni Cassie.“Yeah. Kaya medyo weird na nandito siya tonight.”“Wait,” singit ni Cassie. “At kanino mo naman ’yan nakuha?”Saglit na natahimik si Alexis. Bigla siyang umiwas ng tingin, parang nagdadalawang-isip kung sasabihin ba niya o hindi.“Sa…” mahina niyang sagot.“Sa?” ulit ni Cassie, naghihintay.“Sa kabilang department ko.”Napakunot ang noo ko. “And?”Napabuntong-hininga si Alexis bago tuluyang umamin.“Ex-fling ko.”Nanlaki ang mata ni Cassie.“EX-FLING MO?!”“Shhh!” mabilis na saway ni Alexis, sabay takip sa bibig ni Cassie. “Hinaan mo naman!”Hindi napigilan ni Cassie ang matawa habang kinukurot siya sa bras
Mabilis na lumipas ang mga araw, hanggang sa hindi ko namalayan na dumating na rin ang gabing matagal na hinihintay .The most anticipated event of the year, the 50th Anniversary of Valeriano Corporation, five decades of success, power, and influence celebrated under one roof.This would be the very first time I would see Zhean again after what happened at my apartment.Kinakabahan man ang buong sistema ko, pinilit kong ihanda ang sarili ko. I stared at my reflection in the mirror, fixing the last strand of my hair before taking a deep breath.Habang nag-aayos ako sa harap ng salamin sa biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok si Cassie, hawak ang kaniyang small pouch at agad niya akong pinagmasdan mula ulo hanggang paa.“Alessa.” she narrowed her eyes.Napatingin ako sa kaniya sa salamin. “Hmm?”“Are you really sure na dadalo ka sa party?”“Yes.” napabuntong-hininga ako bago muling humarap sa salamin.“Because you can still change your mind.”Napalingon ako sa kaniya. “Why would I
Napatitig sa akin si Zhean, his face completely blank and unreadable. He simply stared at me, steady and silent, as if trying to memorize my face for the last time.For a few seconds, neither of us spoke.Then, finally, he broke the silence.“Fine,” he said quietly.Walang ibang sinabi si Zhean. Tumalikod lang siya at naglakad palabas ng apartment. Hindi man lang siya lumingon.I stood there, watching him until tuluyan na siyang mawala sa paningin ko. And the moment he was gone, saka tuluyang nanlambot ang mga tuhod ko.“Alessa, hey... come on, umupo ka muna,” alalang-alalang sabi ni Brion habang inaalayan ako patungo sa sofa.I was still completely lost for words.Is this really goodbye? Ganito na lang ba talaga matatapos ang story namin?Nakakalungkot lang isipin na after everything we went through, this is how it ends. But sometimes, you can’t force things that simply aren’t meant to happen. Mas mabuting agapan na habang maaga pa, bago pa mas maraming masaktan at mas maging komplik
Past midnight na nang matapos ang party at nagkasunduan na ang lahat na umuwi. Sa labas ng bar, nakikipagasaran parin sina Vince,Dave at Cassie kay Alexis na galit na galit na nagwa-walang hiya sa lahat ng lalaki sa mundo.“I hate men! Tangina talaga, pare-pareho lang silang lahat! Fraud!” sigaw ni Alexis habang pagalaw-galaw pa ang mga kamay at muntik nang matumba.“Naku, maawa ka sa kalsada, Alexis, tahimik ang gabi!” pambabara sa kaniya ni Vince habang hawak ang kabilang braso nito.“Teh, bukas ka na mag-drama kapag wala ka nang amats! Mukha kang ewan diyan!” natatawang singit naman ni Cassie habang inaayos ang bag ni Alexis.Pilit akong napangiti sa gulo nila, pero mabigat na talaga ang pakiramdam ko. Sa sobrang kagustuhan kong malunod ang sarili ko at makalimot kahit ngayong gabi lang, naramdaman ko sa sarili ko na nasobrahan ako ng nainom.“Oh, panano, una na kami rito,” paalam ni Dave nang makapara sila ng taxi para kay Alexis.“Ingat kayo!” Vince said before umalis.Habang nag







