The Alpha's Moon (Stories Beyond This Universe 1)

" NO, don't wake her up" pabulong na saad ko kay Miko ng subukan niyang hawakan yong babae na nakatulog sa balikat ko

"What do you mean NO, dude our graduation is about to happen about half an hour. Even if we ride with our helicopters to go to our university we won't still make it on time" bulyaw niya pa

"Shhh" sita ko pa sa kanya, kase ang lakas ng boses niya, baka magising yong babae

"Don't worry Miko, they won't start the graduation without their top and most excellent student" I assured

"My goooooddddd! bakit kasi ngayon mo pa naisipang mag try sumakay ng bus out of all the days"

I didn't respond to his complaint.

I also don't know, why out of all the days ay ngayon ko pa naisipang mag bus. But I guess god already made plans for me. I just had this hunch this morning that I had to take a bus, well thank god I listened. Cause if I did not, I won't be able to meet this adorable lady

But why did God make such a beautiful girl suffer from motion sickness. She's been vomiting the whole ride. She just fell asleep a minute ago

My God why is she so beautiful, he's making my heart suffocated

She stayed at my shoulders for almost three hours when she suddenly woke up. Then the bus also stops and then the driver shouted some word

And as fast as the lightning, she's gone

I didn't even get her name

"Tell the principal to move the graduation tomorrow morning" I commanded Miko and then I lean back to have a nap, I'm getting tired now

No matter what happens, I will find that girl

*Mallory's POV *

"Mallie, pakilinisan yong table sa table 2" rinig kong sigaw ni Kuya Mario, may ari nitong karenderyang pinagtatrabahuan ko ngayon

"opo" sagot ko naman

Habang pinupunasan ko yong mesa, napansin ko yong mga estudyante na kumakain sa Table 4

Mukhang kakagaling lang nila sa school, mukhang mga University students sila. Napansin ko yong ID nong isa nakalagay ay Hera Memoria University, isa sa pinakasikat na school dito sa bansa. Pagkatapos ko silang tignan, tinignan ko naman yong sarili ko. Ang dumi dumi ng damit ko, ang gulo pa ng tali ng buhok ko at pawis na pawis na ako, for sure ang laki na rin ng eyebags ko, siguro mas lalo pa akong pumanget ngayon. For sure magkasing edad lang kami pero ang layo layo ng agwat ko sa kanila

Napahinga nalang ako ng malalim at nagpatuloy sa pagpupunas ng mesa

I'm already 20, still just a high-school graduate. No boyfriend since birth, no friends, no ambition and still no life

Dapat 2nd year na ako ngayon sa college pero ito ako ngayon, nagpupunas at naglilinis ng pinagkainan ng iba. Don't get me wrong walang masama sa pagiging tindera sa karenderya pero pakiramdam ko talaga mas may nababagay akong kalagyan

"goodbye po, una na ako" paalam ko sa kasama ko sa trabaho ng matapos na yong trabaho namin

Alas 4 na ng hapon, uuwi na naman ako nito tapos matutulog, gigising ng alas 3 ng umaga tapos balik trabaho na naman

What a great cycle of life

Paaandarin ko na sana yong motor na e dadrive ko pauwi ng biglang tumunog yong cellphone ko hudyat na may notification ako

Kinuha ko na muna yong cellphone ko sa bulsa ko at .......at

Oh myyyyyyyyy!!!! Oh myyyyy!

I got accepted to Hera Memoria University, gusto kong sumigaw at umiyak sa tuwa pero ang daming tao sa paligid baka isipin nasisiraan na ako ng ulo

Thank you Lord

Natulog ako na sobrang tuwa yong nararamdaman ko. Sa wakas makakapag aral na ulit ako. Ga graduate na rin si ate so I guess it's my time to shine. I just need to save up some money para sa panggamit ko pag lumipat na ako sa syudad kong saan nakatayo ang Hera Memoria University. August pa yong start ng new semester, March pa lang ngayon. Siguro naman makakapag ipon pa ako ng kaunti.

As usual I wake up at 3 AM, nag ayos at dumiretso na sa trabaho

Pagdating ng alas 10 ng umaga wala na masyadong kumakain kaya nakapagpahinga na kami

Maya maya may biglang dumating na lalaki na naka formal attire.

"Andito ba yong may ari ng karenderya, si Mario?" tanong nong lalaki sa amin ni Manang

Tumayo kaagad si Manang at pinuntahan si Mario sa kwarto na tinutulugan niya sa taas nitong karenderya

Wala pang isang minuto bumaba na si Manang at nakasunod naman si Kuya Mario

Hindi ko marinig kung anong pinag uusapan nila Kuya Mario kaya nagpanggap ako na naglilinis para makalapit sa lugar nila

"Sinabihan ko naman na kayo na pinag iisipan ng Mayor natin dito na gawing Covered Court tong lupang to. Kahapon lang ay napagdesisyunan na at sinang ayunan ng kaniyang mga kasapi na gawin na nga itong Covered Court, para may mapaglaruan na rin ang bata dito sa probinsya natin"

"okay sige po, naiintindihan ko po" sang ayon pa ni Kuya Mario

"Mga next week siguro ay kailangan niyo ng umalis"

"psstt, Mallie hali ka nga dito. Magpa deliver ka ng softdrinks" rinig kong utos ni Manang sa may kusina

Aanhin pa yong softdrinks, ipapasarado narin naman tong karenderya. Pero kahit ganon, bumili pa rin ako.

Pagbalik ko wala na yong lalaking naka formal attire. Nag uusap na si Manang at si Kuya Mario.

Mukhang alam ko na kung saan to papunta

At yon nga, wala na akong trabaho next week. Ang hirap pa naman na maghanap ng trabaho dito sa probinsya. Pero no choice ako kundi tanggapin nalang ang katutuhanan

Parang mas bumilis ang takbo ng panahon, 2 more days from now, isasarado na tong karenderya

May mga tao na sa labas na nag uusap at tumitingan sa lugar nato. Nagpaplano na ata sa mga gagawin nila. Hapon na kaya wala na kumakain kaya nakaupo lang ako sa isang sulok.

Nakatulala lang ako sa kawalan, nag iisip kong ano ng gawin ko pagwala na akong trabaho ng mapansin ko na parang may nakatitig sa akin. Napalingon lingon ako sa paligid pero wala namang tao. Minumulto na ba ako nito. This is weird

Pag uwi ko, kompletong nanonood ng TV yong mga magulang ko at dalawang kapatid ko

Ang lakas ng mga tawa nila, ni hindi nga ako nila napansin na nakauwi na ako

Dumiretso na ako kwarto pero kahit ganon, naririnig ko pa rin yong nga tawanan nila

Napahiga nalang ako sa kama at napatingin sa kisame. Bakit pa ba ako nabuhay kung ganito rin pala kasaklap yong mangyayari sa akin. Ano bang saysay ko dito sa mundo?

As I can say I'm the left out child. Being a middle child is really a curse. Si Ate ang paborito ni Mama dahil pareho sila ng style at pareho silang mahilig sa make up. Si papa naman ay paborito yong nakakabata kong kapatid dahil siya lang naman ang nag iisang lalaki.

I'm all alone and lonely. And I can't tell about anybody about those

"Mallory!"

"PO" sagot ko naman ng biglang may sumigaw ng pangalan ko

"Asan na yong mga pinabili ko sa'yo?"

"pinabiling ano po?" naguguluhang saad ko naman

"Ano ka ba tinext ko nga sa'yo kaninang umaga, ano ba naman yan"

Something struck on my chest when she said those words on me

Umalis siya kaagad pagkatapos akong tignan ng masama. Para akong nanigas sa kinatatayuan ko. An then a minute later, narinig kong nag uusap si Mama at Papa sa labas

"Yang anak mong yan napakakoripot, kahit 100 hindi man lang makapagbigay. Natutulog na nga lang pagdating dito parang senorita, ano siya amo natin. Kahit nakita niya yong message ko, sasabihing hindi nakita para hindi makabili. Hay naku! Bakit ba ako nagkaroon ng anak na ganyan"

A multiple struck hit my chest at bigla nalang nagsilabasan yong mga luha ko

Damn this family. Nakakapagod

Sasabihing ang sama kong anak pero naisip rin ba nila hindi rin naman sila perpekto

Ni sa hindi ko naman talaga nakita yong message na sinend niya sa akin. Hindi nga ako masyadong makaupo o makapagpahinga kapag nasa trabaho kaya pano ko mahahawakan yong cellphone, baka matanggal pa ako sa trabaho pag ginawa ko yon

Ang hilig nilang magpabili ng kung ano ano na parang may binibigay sila na pera sa akin. Hindi nga nila matanong kung ayos lang ba ako sa trabaho, kamusta yong araw ko, kung napapagod na ba ako. Alam kung masamang maging madamot pero nagbibigay rin naman ako kapag alam kung may maiibigay ako. Hindi ko nga makain yong mga pagkain na gusto kong kainin, hindi ko mabili yong mga bagay na gusto kung bilhin dahil sa kailangan kung mag ipon. Masamang maging madamot pero hindi rin naman siguro masamang maging madamot paminsan minsan. Pera ko rin naman yon, pinaghirapan at pinagpaguran ko rin yon

Bakit palagi nalang nila akong tinitignan na parang ang sama sama ko

Bakit ba hindi nila ako makita bilang anak din nila

Doesn't matter anymore, I'm getting used to this everyday

Inaliw ko na lang yong sarili ko sa panonod ng mga videos sa social media ng bigla may nag message request sa akin

It doesn't have a name

"I can give you anything just say yes"

Napatawa nalang ako ng todo pagkatapos kung mabasa yong message. Palala na ng palala yong pakulo nitong mga scammer na ito. Don't me, wala kayong makukuha sa akin dahil wala rin akong pera. I can't give you anything, mga siraulo.

Pero napatawa nila ako, naibsan ng kaunti yong lungkot ko

Pinatay ko na yong cellphone ko at natulog. Maaga na naman ako dapat gumising bukas.