4 - Trapped Sa Bagyo (Kassandra)

"Huwag ka nang mag-abalang buksan 'yang p***o, Kassandra, dahil automatic electronic lock 'yan at namatay ang backup generator ng buong mansyon!"

Napalingon ako nang mabilis mula sa dambuhalang glass door ng glass-walled design studio. Sa gitna ng dilim, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang paulit-ulit na pagkidlat sa labas at ang maliit na kandilang kasisimula pa lang sindihan ni Rainier sa ibabaw ng drafting table. Kumukulog nang malakas sa kalangitan, habang ang malakas na buhos ng ulan ay gumagawa ng nakakatakot ngunit nakakaakit na ingay sa mga salaming pader.

"Ibig mong sabihin, nakakulong tayo rito nang magkasama habang may bagyo sa labas?" tanong ko habang dahan-dahang humahakbang pabalik sa gitna ng silid, pilit na itinatago ang kakaibang kaba na biglang lumukob sa aking dibdib.

Ngumiti si Rainier nang may halong panunukso habang inilalapit ang kandila sa gitna ng mesa. Inalis niya ang kanyang suit jacket at isinabit ito sa likod ng upuan, iniwan ang kanyang puting dress shirt na bahagyang nakabukas ang dalawang itaas na pindot.

"Bakit, Kassandra? Natatakot ka bang makulong kasama ako sa dilim?" malamig at baritono niyang tanong habang nakatitig nang deretso sa akin. "O natatakot ka sa kung ano ang pwedeng mangyari kapag walang ibang tao sa paligid natin?"

"Masyado kang mayabang para isipin na natatakot ako sa'yo, Mr. Vergara," ganti ko habang inilalagay ang aking mga kamay sa aking baywang. "Mas natatakot pa ako sa katotohanang kailangan kong makinig sa mga walang kwenta mong hinala buong gabi."

Humakbang siya lapit sa akin, bawat kilos niya ay puno ng senswalidad at nakatagong peligro.

"Walang kwenta?" tanong niya habang tumitigil nang ilang pulgada lang ang layo sa akin. "Talaga lang, huh? Dahil simula noong pumasok ka sa bahay na 'to, wala ka nang ginawa kundi provokan ako. Ang paraan ng pagtingin mo sa akin, ang bawat hirit mo kay Bianca... ginagawa mo 'yan para kuhanin ang atensyon ko!"

Natawa ako nang patuya, bagaman ang bilis ng paghinga ko ay nagkanulo sa aking totoong nararamdaman. Ang init ng kanyang katawan ay nararamdaman ko na agad kahit may distansita saxaming dalawa.

"Wag mong isisi sa akin ang kawalan mo ng self-control, Rainier," pabulong kong sabi habang iniaangat ang aking mukha para pantayan ang kanyang mata. "Kung nahihirapan kang ituon ang tingin mo sa fiancée mo dahil hindi mo maiwasang tumitig sa akin, problema mo 'yon. Responsibilidad mo ang sarili mong pagnanasa, hindi akin."

Sumiklab ang matinding ilaw mula sa kidlat sa labas, kasabay ng malakas na kulog na nagpaatras sa akin nang kaunti. Ngunit bago pa man ako makahakbang nang malayo, mabilis na lumapit si Rainier at hinawakan ang aking baywang gamit ang kanyang dalawang malalaking kamay. Isinandal niya ako sa gilid ng sewing table, ang kanyang katawan ay ganap na nakadikit sa akin.

"Sabi mo responsibilidad ko?" pabulong niyang sabi, ang kanyang boses ay tila nakakalasing na alak habang ang kanyang hininga ay tumatama sa aking mga labi. "Paano kung gusto kong maging irresponsable ngayong gabi, Kassandra?"

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang patuloy na pag-init ng aking balat. Ang kanyang kanang kamay ay dahan-dahang umaakyat mula sa aking baywang patungo sa aking likod, hihigpitan ang pagkakahawak sa akin upang mas lalo pa kaming magkalapit. Ramdam na ramdam ko ang matigas at mabilis na pagtibok ng kanyang dibdib laban sa akin, gayundin ang matinding kuryenteng lumalabas sa bawat pagdampi ng kanyang balat sa akin.

"Rainier..." mahina kong banta, ngunit ang boses ko ay nawalan ng dating lakas at naging isang malalim at nanginginig na bulong.

"Sabihin mo sa akin na umalis ako, at lalayo ako," bulong niya habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang ulo. Ang kanyang mga labi ay bahagyang dumampi sa panga ko pababa sa aking leeg, na nagdulot ng matinding panginginig sa buong katawan ko. "Sabihin mo sa akin na hindi mo nararamdaman 'to, Kassandra."

Pumikit ako nang mariin habang hawak-hawak ko ang kanyang dalawang balikat. Ang aking mga daliri ay baon sa tela ng kanyang damit. Gusto kong itulak siya, pero ang bawat selula ng katawan ko ay naghahangad na mas lalo pa siyang lumapit. Ang init ng kanyang katawan sa gitna ng malamig na bagyo ay parang gamot na nakakaadik.

Inilapit niya ang kanyang mukha at inilapit ang kanyang mga labi sa akin. Ilang milimetro na lang ang layo ng aming mga labi, damang-dama ko na ang tamis at init ng kanyang paghinga na naghihintay na lang ng isang munting galaw para magdikit ang aming mga labi sa isang matinding halik.

"Hindi ako magiging isa sa mga babaeng madaling makuha ng kapangyarihan mo, Rainier..." pabulong kong sabi habang buong lakas kong idinidilat ang aking mga mata at itinutulak ang kanyang dibdib.

Bumitaw ako sa kanyang hawak at mabilis na humakbang palayo bago pa man tuluyang magdikit ang aming mga labi. Umiling ako habang nakatitig sa kanyang mga matang puno ng pagnanasa, gulat, at hindi maipaliwanag na frustration.

Nakatayo si Rainier sa tabi ng drafting table, ang kanyang paghinga ay mabigat at mabilis habang nakatitig sa akin. Ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa kanyang tabi, halatang galit na galit na ang kauna-unahang babaeng hindi niya mautusan o makontrol ay ang nag-iisang babaeng gusto niyang sundan at angkinin.

"Tandaan mo 'to, Rainier," sabi ko habang iniaayos ang aking damit at dahan-dahang naglalakad patungo sa kabilang dulo ng glass wall, malayo sa kanya. "Maaaring hawak mo ang kontrata ko, pero kailanman ay hindi mo hahawakan ang puso ko."

Hindi siya nakapagsalita. Nanatili siyang nakatayo sa dilim habang ang liwanag ng kidlat ay patuloy na nagpapalabas sa matipuno at delikado niyang kaanyuan. Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakapako sa akin, puno ng matinding obsession na alam kong magpapagulo nang husto sa aming dalawa sa mga susunod na araw.

"Hindi pa tayo tapos, Kassandra," malamig at nanginginig sa matinding emosyon na bulong ni Rainier mula sa dilim, isang pangako na nagpalukso sa aking puso bago tuluyang bumatok ang malakas na kidlat sa labas.