5 - Halik Na Sumabog (Kassandra)

“Huwag mong isipin na okay lang sa akin yung sinabi mo kanina tungkol sa bankruptcy ng pamilya ko, Rainier.”

Tumingin ako sa kanya habang hawak ko pa ang clutch ko. Ang studio ay tahimik matapos ang fashion dinner. Naka-lock ang p***o. Siya ay nakaupo sa edge ng drafting table, suot pa rin niya ang kurbata na nakaluwag, sleeves na naka-roll. Ang ilaw sa itaas ay maliwanag pero ang hangin sa pagitan namin ay mabigat.

“Sinabi ko lang ang totoo,” sagot niya, boses na mababa. “Ang Flores empire ay gumuho. Hindi ko kailangan maging malambot tungkol diyan.”

“Totoo? O sinadya mong saktan ako sa harap ng mga tao na kilala pa ang pangalan ng nanay ko?” Hakbang ako papunta sa kanya. “Alam mo ba kung gaano kasakit marinig yun mula sa iyo? Ikaw na may hawak ng lahat ngayon.”

Tumayo siya. Mata niya ay naka-lock sa akin. “Naalala ko pa ang araw na namatay ang nanay mo.”

Napahinto ako. Parang may biglang tumama sa dibdib ko. “Ano?”

“Naalala ko,” ulit niya. “Pero hindi ko ipapaliwanag kung paano. Huwag mong itanong.”

“Bakit? Dahil may kasalanan ka? Dahil alam mo ang totoo tungkol sa acquisition?” Boses ko ay nanginginig na sa galit. “Sabihin mo sa akin ngayon, Rainier. Huwag mong gawing misteryo ang hinanakit ko.”

“Hindi ko kaya,” sabi niya. “At hindi mo kailangan malaman.”

“Kailangan ko!” Sumigaw ako. “Ako ang nawalan. Ako ang naging katulong sa bahay na ito. Ako ang pinagtatawanan. At ikaw… ikaw na may koneksyon sa lahat… ay nagsasabi na naaalala mo pero ayaw mong magsalita?”

Lumapit siya. Isang hakbang lang ang pagitan namin. “Kassandra…”

“Huwag mong sabihin ang pangalan ko na parang may karapatan ka.”

Bigla niyang hinawakan ang braso ko. Hindi masakit. Pero matibay. “Galit ka. Ako rin. Pero huwag mong isipin na hindi ko alam ang bigat ng araw na yun.”

“Paano mo nalaman?” Tanong ko ulit. “Paano?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, ang mga mata niya ay bumaba sa labi ko. Akin din. Ang galit ay naging init. Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw. Siya ba o ako. Pero biglang nagsalubong ang mga labi namin.

Ang unang kontak ay harsh.Agresibo. May galit pa. Ngipin sa ngipin. Pagkatapos ay naging malalim. Hinawakan niya ang likod ng leeg ko. Ako naman ay kumapit sa damit niya. Ang studio ay naging maliit. Ang amoy ng kanyang cologne at ang init ng balat niya ay pumuno sa akin.

“Kass…” bulong niya sa pagitan ng mga hininga.

Hindi ako sumagot. Pinatindi ko lang ang halik. Itinulak ko siya pabalik sa table. Siya naman ay hinila ako papunta sa kanya. Naramdaman ko ang kamay niya sa baywang ko, pagkatapos ay sa likod, pagkatapos ay sa ilalim ng damit ko. Mainit. Mabilis. Walang hesitation.

Naramdaman ko ang pader sa likod ko. Hindi ko na alam kung paano kami napunta doon. Ang mga kamay niya ay nasa balikat ko, tinatanggal ang strap ng dress ko. Ako naman ay binubuksan ang mga butones ng shirt niya. Isang butones ang napunit ang sinulidcat nalaglag. Hindi ko pinansin.

“Ohhh…” ungol na nanggaling sa akin nang s******n niya ang leeg ko ng labi niya. Mainit. Mabilis. Parang gusto niyang iwanan ang marka.

“Ahhh… Rainier…” hindi ko mapigilan.

Siya ay umungol sa leeg ko. “Kassandra… damn…”

Ang mga kamay ko ay nasa dibdib niya na. Malinis. Matigas. Ang init ng balat niya ay sumasalubong sa init ng aking balat. Hinila niya ang dress ko pababa sa balikat. Ako naman ay hinila ang kanyang shirt pabukas. Ang katawan namin ay nagsalubong. Walang air conditioning na sapat para sa init na ito.

Ipinaupo niya ako sa drafting table. Ang mga kamay niya ay nasa hita ko na. Ako naman ay kumapit sa kanyang balikat. Ang mga labi namin ay hindi pa rin naghihiwalay nang matagal. Bawat hininga ay may halo ng galit at gutom.

“Oh yeah… doon…” bulong ko nang dumaan ang kamay niya sa ilalim ng damit ko.

Siya ay tumingin sa akin sandali. Mata na may dilim. “Sabihin mo kung gusto mong tumigil.”

“Hindi,” sagot ko agad. “Huwag kang tumigil.”

At hindi siya tumigil. Ang mga kamay niya ay naghanap. Ang mga labi niya ay bumaba sa leeg ko, sa balikat, sa dibdib. Ako naman ay hinila ang kanyang ulo palapit sa akin para sa isa pang malalim na halik. Ang studio ay puno ng aming mga ungol at ng tunog ng mga kilos,paghaplos na gumagalaw.

Naramdaman ko ang bigat niya sa akin. Ang init. Ang bilis. Ang paraan ng paghawak niya sa akin na parang hindi siya makapaghintay. Ako rin. Ang galit kanina ay naging something else. Something na hindi ko kayang pangalanan ngayon.

“Kass… fvck…” ungol niya nang ipinulupot ko ang mga binti ko sa kanyang baywang.

“Ahhh… yes…” sagot ko.

Ang mundo sa labas ng studio ay nawala. Walang Bianca. Walang fashion dinner. Walang bankruptcy. Natira lang kaming dalawa, ang init, at ang paraan ng pagkakagat niya sa labi ko tuwing ako ay umuungol.

Matagal kaming nanatili doon. Mga haplos at yakap. Mga labi. Mga ungol. Hanggang sa ang hininga namin ay naging mabigat at ang katawan namin ay naging malambot.

Pagkatapos, tahimik.

Siya ay tumayo. Ako ay nakaupo pa sa table, damit na hindi pa maayos. Ang shirt niya ay bukas, isang butones ang nawawala. Tumingin kami sa isa’t isa. Walang ngiti. Walang pangako.

Tumayo ako. Inayos ko ang strap ng dress ko. Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Isang halik lang yan, Rainier. Walang binago. Ikaw pa rin ay kay Bianca.”