Chapter 4- Kind Faith

Chapter 4

Faith’s POV

“Alam mo Faith, kaunting-kaunti na lang sasabunutan ko na yang Nicole na yan e.” gigil na gigil na sabi ni Charls na dinaig pa ang babae. Habang naglalakad kami palabas ng gate para mag abang sila ng mga sundo nilang tricycle, ako naman maglalakad na pagkasakay nila.

“Sa totoo lang para siyang hindi teacher kung umasta. Dinaig nya pa mga Marites naming kapitbahay. Yung mga iyon nagchi-chismiss-an lang naman, libangan ganun.” Si Charie na halata rin ang inis.

“Ano namang pinagkaiba nya sa mga Marites, na may nasisirang buhay dahil sa mga walang katiyakang impormasyon na pinapakalat?” Si Charls na maypa irap-irap pa.

“Yung mga Marites walang license, yung empaktang Nicole meron.”  Natatawang sagot ni Charie.

“Mismo! Haha! Pero iisa ang hangarin ang manira ng kapwa.”

“Hoy hindi ko kapwa yun. Hindi ako papayag kahit anong mangyari.”

“At bakit naman?”

“Dahil hindi ako empakta.”

“Ay oo nga pala, duwende ka, hindi empakta.”

“Ikaw naman tikbalang.”

“Teka ang harsh na nung tikbalang ha, pwede namang kabayo lang ah.”

Natawa na lang rin ako sa kalokohan ng mga kaibigan ko.

“Andiyan ka pala Faith?” Si Charie na kunwari nagulat na kasama nila ako.

“haha! Ewan ko sa inyong dalawa, pangalan ko unang tinawag ni Charls pero kayong dalawa lang ang nag-uusap.hmmf!” kunwaring tampo ko.

“Sorry naman, alam naman naming patitigilin mo lang kami sa pagsasabi ng masama tungkol sa kaniya e.” si Charie. Totoo naman yun, ayoko na lang syang pagtuunan ng pansin. Masyado na kong maraming iniisip para idagdag ko pa sya.

“Alam nyo guys, kahit anong sabihin natin. Wala naman tayong magagawa pa. Siya na yun e. Kilala nya ang sarili nya, kung gusto niyang magbago, go! Kung ayaw, wala na tayong magagawa don. Buhay nya yan.”

“Tama ka naman, sana magbago na lang sya ng trabaho. Para hindi natin sya nakikita nang Mondays to Fridays. Argh!. Ka imbyerna talaga sya. Feeling ko nagkaka wrinkles na ako sa stress ko sa kanya.” Si Charls na kitang kita ang inis at stress sa facial expression, kung kaharap nya lang si Nicole baka natupi nya na ito sa pito. Haha.

“Yun na nga, tatanda at papangit lang tayo kung i-stress-in natin mga sarili natin sa kanya. Pabayaan na lang natin sya. Magsasawa rin siguro yun kapag napagod na.” Para matigil na ang dalawa dahil kita na mas stress pa sila sa akin.

“Pero Faith kapag inaway ka pa ulit ng babaeng yun tawagin mo kami kaagad ha. Isang pitik lang ni Charls don, tumba na yung patpat na yun.”

“Patpat?”

“Oo, patpat na empakta”

“Haha! Mga sira, pero thank you guys dahil sa inyo gumagaan ang pakiramdam ko. Paano na lang kung hindi ko kayo nakilala no? Ang lungkot siguro ng buhay ko.”

“Kung di mo kami nakilala, malamang di ka rin namin kilala. Haha! Di ba Charie?”

“Baliw ka Talaga Charls, haha! Basta dito lang kami Faith, always. One call away lang lipad kami agad, okay?” si Charie habang hawak ang kamay ko. Dahil naman sa sinabi nya nangingilid ang luha ko.

“Kaya ayaw kitang kinakausap ng heart to heart e, napaka iyakin mo. Halika nga rito payakap.” Lumapit naman ako at yumakap sa kanya kahit mas matangkad ako sa kanya feel ko ang sinseridad sa action nya.

“Ay ang little sister ko, tama na baka pumangit ka ikaw rin baka kapag nagkita kayo ulit di ka na nya makilala. Haha”

“Charie naman e” wika ko habang umiiyak.

“Oi teka Sali ako dyan. Group hug!” si Charls na baklang bakla ang kilos palibhasa wala na sa loob ng school. Haha!

“Tama na Faith, kapit lang tayo sa isa’t-isa. Kakampi mo kami palagi. Kuya at ate mo kami lagi mong tatandaan.” Wika ni Charls habang yakap kami ni Charie.

“Kuya talaga? Talaga ba Charls?” wika ni Charie na natatawa at hindi kumbinsido sa sinabi ni Charls.

“Yes, pagadating sa inyong dalawa kuya ninyo ako, kaya kong makipagsapakan para sa inyo.”

“seryoso ka na nyan?” sabi ko para matigil na ang kadramahan naming tatlo. Haha!

“Syempre joke lang. haha! Sa ganda kong to makikipagsapakan ako? Aba! Tatakbo na lang ako pauwi no! masira pa ang beauty ko!”

Pero alam naman naming na biro lang nya yun para gumaan na ang pakiramdam namin.

Nagtatawanan kaming magkakaibigan nang dumaan ang kotse ni sir Jaecob.

“Faith, halika na ihatid na kita sa inyo.”

“Naku sir, hindi na po malapit lang naman po ang lalakarin ko, exercise na rin po.” Magalang kong pag tanggi kay sir.

“Sumabay ka na Faith andiyan na rin ang service namin ni Charie oh.” Magkapit bahay lamang kasi sila kaya iisa na ang kinuha nilang service na tricycle para makatipid.

“Bye Faith, bye sir kayo na pong bahala kay Faith.” Paalam ng dalawa na may halong panunukso ang tingin, at may pahabol pang tusok sa tagiliran ko si Charie. Nasundan ko na lamang sila ng tingin habang papalayo.

Bumaba naman ng sasakyan si sir para pagbuksan ako. Nang makaupo na ako umikot naman siya para umupo sa driver seat para magmaneho na.

Ilang kanto lang naman ang layo ng school sa bahay namin. Mabagal lamang ang pagmamaneho ni Sir Jaecob. Tahimik kami sa loob ng kotse tila ba bawat segundo ay hinihintay ang tamang sandali para may masabi.

“Hmm... Faith,” basag ni sir sa katahimikan, mababa at may alinlangan ang boses.

“Yes po, sir?” Mahina kong tugon habang tumingin ako sa kanya na may hiyang nararamdaman.

Bigla niyang ipinark ang sasakyan sa gilid ng kalsada.

“Maari ba kitang makausap?”

“Tungkol po saan, sir?” May kaba sa dibdib ko, pero pinilit kong panatilihing kalmado ang tinig ko.

“Sa... atin.”

Napalunok ako. Naramdaman kong bumigat ang hangin sa loob ng sasakyan.

“Sir, pasensya na po...pero hindi pa ho talaga ako handang pumasok sa isang relasyon. Alam n’yo naman po ang mga responsibilidad ko. Hindi ko ho talaga kayang isabay.”

Ramdam kong unti-unti kong sinasaktan ang damdaming pilit niyang itinatapat sa akin. Pero hindi ko kayang paasahin siya.

“Faith,” mahinang sambit niya, halos pabulong. “Tanggap ko lahat ng nakaraan mo... lahat ng meron ako, kaya kong ialay sa’yo, sa inyo tanggapin mo lang ako.”

Nagtama ang mga mata namin. Doon ko nakita ang lalim ng damdamin niya, puno ng pag-asa at takot. Sinasabi ng titig niya ang lahat ng hindi niya kayang banggitin.

“Sir… unfair naman po kung tatanggapin ko kayo dahil lang sa mga kaya ninyong ibigay. Tapos wala naman akong maibabalik.”

“A-ayos lang sa akin, Faith. M-makasama lang kita…”

“Pasensya na po talaga, sir,” halos pabulong ko na ring tugon, pilit nilulunok ang lumuluhang tinig, “pero hindi po ako ganun. Sa pagmamahal… dapat give and take. Ayoko pong maging taong puro ‘take.’ At saka, marami pa po d’yan. May darating pa pong babae na mas higit pa sa nakikita ninyo sa akin.”

Umiwas ako ng tingin. Hindi ko kayang tignan ang mukha niyang pinipilit magpakatatag habang unti-unting nababasag.

Napabuntong-hininga siya. Mahigpit ang kapit sa manibela. Dahan-dahan siyang napayuko, parang pilit nilulunok ang bigat sa dibdib.

“Kung ganun... hayaan mo na lang akong ibigay sa'yo ang kaya ko… kahit hindi mo ako mahalin pabalik.”

Ramdam ko ang sakit sa tinig niya. Ramdam ko ang pagbitaw niya, kahit pilit pa rin siyang kumakapit.

“Sir… paano niyo po mahahanap ang babaeng para sa inyo, kung sa akin niyo pa rin inuukol ang atensyon ninyo?”

Saglit siyang hindi umimik. Tila may pilit na binubuong lakas sa sarili.

“M-maari ba kitang maimbita bukas... for dinner?”

Nagkibit ang dibdib ko. Ayoko na sanang magpatuloy pa ang usapan, pero...

“Sir…”

“Bukas kasi… birthday ko.” Ngiti siyang pilit, pero alam mong puno ng pag-asang marupok. “Sana mapagbigyan mo ako. Kahit sa huling pagkakataon.” Sa huli ay pumayag na rin ako.