ANMELDENMakalipas ang ilang sandali, biglang bumagal ang takbo ng sasakyan hanggang sa tuluyan itong huminto sa tapat ng isang engrandeng hotel.Ang biglaang paghinto matapos ang nakakabinging bilis ng biyahe ay lalo lamang nagpalala sa hilo ni Cassie. Mahigpit pa rin ang kapit ng kanyang mga kamay sa handle ng pinto, habang ang sikmura niya ay tila umiikot sa kaba at pagkahilo.Sa kabilang upuan, lumingon si Jayson sa kanya, ang mga mata’y lantad ang kabastusan habang sinusukat siya mula ulo hanggang paa.“Siguro hindi ka pa nakakapunta rito,” sabi nito, may halong mapanuksong ngiti. “This is one of the best chain hotels in the country. May single rooms, double rooms, presidential suites… pati couple rooms.” Bahagya itong yumuko palapit. “Very comfortable ang mga kama sa loob. Gusto mo bang subukan?”Unti-unting kumalma ang paghinga ni Cassie, ngunit ang galit sa dibdib niya ay lalong sumiklab.“Comfortable?” nanginginig ngunit matalim niyang ulit. “May mas komportableng lugar kaysa rito, se
“Attorney Benetiz, kung may gusto kang sabihin sa akin, sabihin mo nang diretso.” May halong kayabangan at pambabastos ang boses ni Jayson habang nakasandal sa upuan, parang wala man lang bigat ang kasong kinakaharap niya. “I do what I want, and that has nothing to do with you, right? Assistant lang naman siya. Hindi mo naman kailangang iligtas ang face ng dad ko para sa isang maliit na assistant.”May mapanuksong ngiti ito habang lantaran ang masamang tingin kay Cassie.Sa kabilang banda, kitang-kita sa maselang mukha ni Cassie ang matinding pagkasuklam. Ngunit sa halip na mapahiya, tila lalo pang naaliw si Jayson sa reaksyon niya. Para rito, ang galit o pagkairita ng babae ay isa lamang kakaibang klase ng excitement.Hindi maiwasang mapaisip si Cassie.Hindi pa siya nakakakita ng lalaking may ganitong kapal ng mukha, may kinakaharap nang kaso, pero may gana pa ring mambastos at magkalat ng problema.“Anyone else can do it,” malamig na sabi ni Cassie, sabay bawi ng kamay na muntik na
“Wala naman akong kailangang ipagawa sa’yo… kung gusto mo lang makipag-usap.” Magaan ang pakiramdam ni Ramil habang nagsasalita, tila ba may nabawasang bigat sa kanyang dibdib.Ngunit hindi iyon pinansin ni Melanie. Para bang may mas mahalaga siyang iniisip kaysa sa usapan nila. Bumaling siya kay Celes, ang tingin ay matatag ngunit may nakatagong pag-aalala sa likod nito.“Celes,” mahinahon ngunit diretso niyang sabi, “dati gusto mong magpatuloy ng pag-aaral, hindi ba? Nakakuha na ako ng slot para sa’yo abroad. Aayusin ko ang lahat para makaalis ka agad at makapag-aral doon. Okay?”Parang nabuhusan ng malamig na tubig si Celes. Napakunot ang noo niya, hindi makapaniwala sa narinig. “Bakit biglang ganito?” tanong niya, halatang naguguluhan. &ldq
Tahimik na nagsalita si Calix habang bahagyang nakakunot ang noo, tila may malalim na iniisip. “Bihira ang pamilyang Benetiz, at ang pamilya ni Aira ay isa sa iilang kilalang angkan ng Benetiz. Lumipat sila mula sa malayong lugar at kababayan daw ni Mrs. Marcos.”Napatingin si Cassie sa kanya, bahagyang nag-iisip din. “Oo, kababayan nga raw. Narinig ko pa siyang binati si Mrs. Benetiz kanina sa banquet. Sabi niya, matagal na raw silang hindi nagkita… so mukhang magkakilala talaga.”Bahagyang sumikip ang ekspresyon ni Calix. Sa ilalim ng kalmadong anyo niya, may mabilis na dumaan na pagtataka sa kanyang mga mata. Alam niyang hindi basta-basta ang ganitong mga pagtitipon, kahit pa sabihing charity event iyon, may ibang layunin lagi sa likod. At ang mga taong naimbitahan? Karaniwan, may malalim na koneksyon sa pamilya Benetiz.Pero ang Marcos? Sa tagal ng panahon, ni anino ng ugnayan sa Benetiz ay wala siyang maalala. Kahit si Melanie, ni minsan ay hindi nasangkot sa kanila.Kaya bakit n
Marami nang klase ng bastos at mapang-abusong lalaki ang nakita ni Cassie, pero sa isang marangyang five-star hotel, ngayon lang siya nakatagpo ng mga ruffian na nakabihis na parang kagalang-galang na ginoo.Sa unang tingin, maayos ang tindig ng dalawang lalaki, nakasuot ng mamahaling suit, makintab ang leather shoes, at mukhang mga taong sanay makihalubilo sa alta sociedad. Ngunit ang mga matang nakatutok sa kanya ay ibang usapan. Punô iyon ng kabastusan at mahalay na pagnanasa, dahilan para agad kumunot ang noo ni Cassie sa matinding pagkadiri.“No. Please, let me go,” malamig ngunit matatag niyang sabi. “Aalis na ako.”Ngunit sa halip na umurong, lalo lamang lumapit ang dalawa.“Bakit ka nagmamadali?” may ngising sabi ng isa habang hinaharangan ang daan niya. “Samahan mo muna kami rito sandali. You can leave later.”Ang isa naman ay tila nag-e-enjoy sa takot na gusto nilang idulot. Dahan-dahan silang humakbang pasulong, para bang sinasadya ang bawat segundo ng panggigipit.Lalong t
Hindi kasing-init ng inaasahan ang atmospera sa loob ng sasakyan.Tahimik na nakaupo si Melanie sa tabi ng bintana, ang tingin ay nakapako lamang sa mga ilaw at tanawing mabilis na dumaraan sa labas. Halos hindi ito kumukurap, para bang mas piniling ibaling ang buong atensyon sa gabi kaysa bigyang-puwang ang katahimikan sa pagitan nila.Sa kabilang banda, si Cassie ay halos dumikit na sa kabilang gilid ng upuan, pinananatili ang distansyang tila likas na nabuo sa pagitan nila. Sa kahit anong anggulo tingnan, hindi iyon mukha ng isang inang tuluyang tinanggap ang anak.Lalong gumulo ang isip ni Cassie.Kung ginagawa lamang ito ni Melanie para mapasunod si Celes na umuwi, bakit kailangan pa siyang isama sa charity dinner? Ano ang totoong pakay nito?Marahil ay napansin ni Melanie ang pag-aalinlangan sa kanyang katahimikan, dahil matapos ang ilang minutong walang nagsasalita, bahagya itong naglinis ng lalamunan.“Ordinary charity banquet lang ito,” malamig ngunit kontroladong sabi nito.
“Bakit?” nagtatakang tanong ni Cassie, halatang hindi makapaniwala. “Pwesto ko ’to, bakit hindi ako puwedeng umupo?”Hindi agad sumagot ang dalagang katabi niya. Bahagya pa itong lumingon sa likuran bago mahina siyang tinuro.“Kapag katabi kita, ako ’yong mapapahiya…” bulong nito. “Nandoon ’yong pw
Habang ang malamig na hangin sa tuktok ng bundok ay lalong lumalakas. Halos liparin ang mga hibla ng buhok ni Cassie at sumingit ang lamig sa kaniyang balat, dahilan para mapayakap siya sa sarili.Dahil sa lakas ng hangin, nagpasya silang dalawa ni Calix na bumaba na mula sa batong kinauupuan nila
Bahagyang ngumiti si Calix habang dahan-dahang tumayo sa loob ng tent. Kahit bahagya siyang nakayuko dahil sa baba ng kisame, hindi pa rin maitatago ang presensya niyang kayang punuin ang maliit na espasyo. Para bang siya lang ang may kontrol sa hangin sa loob, sa bawat galaw, sa bawat hinga.“Are
Mabilis na tumakbo si Cassie papunta sa kotse niya, tila may humahabol sa kanyang damdamin na ayaw niyang lingunin. Nanginginig pa ang mga daliri niya habang hinahanap ang susi, at nang mabuksan niya ang pinto, kahit bahagya pa lang, isang malaking kamay na may malinaw na litid ang biglang sumalo r







