Mag-log inPinindot ni Cassie ang play button ng recorder. Sa sandaling marinig ang boses ni Sonya na malinaw na inaamin ang lahat ng kasinungalingan, tuluyang nanlaki ang mga mata ni Aurora. Para siyang natulala, tila hindi agad maiproseso ang narinig.Ilang segundo ang lumipas bago niya muling nahanap ang sarili niyang boses. Pilit niyang pinanatiling matatag ang tono. “Anong mapapatunayan ng isang sirang recording? You think this can beat two paternity test results? Hindi ba mas kapani-paniwala iyon kaysa sa isang audio na puwedeng pekein?”Nanahimik si Cassie. Sa loob-loob niya, hindi rin naman mali ang sinabi ni Aurora. Kahit anong paliwanag pa, mas mabigat pa rin sa mata ng batas ang dalawang opisyal na paternity test.Habang nag-iisip siya kung paano hahanapan ng butas ang sitwasyon, isang malinaw at pamilyar na tinig ang biglang umalingawngaw mula sa likuran.“Kung ganoon, convincing pa rin ba ang sasabihin nila?”Napalingon silang lahat.Papasok si Calix, kasama ang ilang tao. Dalawa sa
Umingay ang isip ni Sonya, tila may kulog na paulit-ulit na bumabayo sa loob ng kanyang ulo. Hindi siya makapag-isip nang maayos habang nakatayo sa harap ng front desk, ramdam ang biglang panlalamig ng kanyang mga palad.“Ma’am,” malamig na wika ng receptionist habang sinusuri siya mula ulo hanggang paa, “sa accent n’yo pa lang at sa suot n’yo… mukhang hindi kayo taga-rito. At sa itsura n’yo, hindi n’yo yata kayang mag-stay sa hotel na may minimum na dalawang libo kada araw. Hindi ba kayo nagsisinungaling?” Sandaling tumigil ito bago idinagdag, “Hindi pa po bayad ang kwarto n’yo. Aabot na ‘yan ng apat hanggang limang libo. May pambayad po ba kayo?”Napasinghap si Sonya, na para bang biglang naubusan ng hangin. “Tawagan n’yo ulit!” mariin niyang sabi, pilit hinahawakan ang huling hibla ng pag-asa. “Hindi ako naniniwalang empty number ‘yon.”Muli itong tinawagan ng front desk, ngunit pareho pa rin ang sagot. Ngayon, mas matigas na ang tono ng kausap. “Ma’am, naiintindihan ko kung pakira
“Paternity test pa talaga?” mapanuyang sabi ni Aurora habang sinusuri si Sonya mula ulo hanggang paa. “Hindi naman kayo magkamukha. Mukha siyang kawawa at… frankly, hindi rin maganda.”Napangiti si Cassie nang bahagya, malamig at may bahid ng pangungutya. Kung akala ni Aurora na madadala siya sa ilang patutsada, nagkakamali ito.“Ano?” tinaasan niya ito ng kilay. “O natatakot ka lang? Guilty conscience ba ’yan kaya ayaw mong magpa-test?”“Hindi ako guilty,” mariing sagot ni Aurora. “Pero hindi rin ako kampante na dito sa ospital mo gagawin. Paano kung dayain mo ang resulta? Maglabas ka ng test na hindi mo ina, tapos ako ang mawawalan ng kumpanya? Tapos kayo naman, palihim n’yong kukumpirmahin ang relasyon ninyong mag-ina. Hindi ba lugi ako ro’n? Fine. Bukod sa ospital mo, kahit saang ospital ka pumili.”Sumulyap si Cassie kay Calix. Tumango ito nang bahagya, hudyat ng pagsang-ayon.“Wow,” sarkastikong singit ni Aurora, “kailangan mo pang magpaalam sa iba sa sarili mong desisyon?”“Kun
“Pangalawa,” mahinahong dagdag ni Cassie, “kung ako ang may-akda at nakapunta na ako rito, at talagang nagustuhan ko ang lugar, tiyak na isusulat ko iyon. Hindi ko rin makakalimutan ang mga pagkaing natikman ko, at siguradong ilalagay ko rin ang mga iyon sa paborito kong libro. Kaya kalahati lang ng hula mo ang tama.”Napansin niyang nakikinig si Carlo nang buong-buo, halos kapareho ng ekspresyon ng ama nito noong unang beses niyang mahumaling sa librong iyon.Sa tuwing may natitikman silang bagong pagkain o may nakikitang kakaibang tanawin, palagi nitong naaalala ang libro at may nasasabi tungkol dito.Bakit ba ganoon kalakas ang hatak ng aklat na iyon?Pagkatapos kumain at magpahinga, bumalik ang tatlo sa hotel. Maaga silang natulog upang makapaghanda sa maagang pag-alis pabalik sa Manila kinabukasan.……Sa isang lumang bahay ng magsasaka, nagkalat sa sahig ang mga tuyong sanga at damo. Paminsan-minsa’y may naririnig na huni ng mga insekto, nagbibigay ng kakaibang lamig at paninikip
“Tita, grabe, dito pa talaga tayo nagkita!” bahagyang nanginginig sa tuwa ang boses ni Carlo. “Two days ago lang, pinag-uusapan pa natin sa ospital sa Manila ’yong tungkol sa mga librong may bukirin. Tapos pagdating ko pa lang sa Cagayan, ikaw agad ang nakita ko!”Napangiti rin ang babae, halatang natuwa sa muling pagkikita nila. “I came here to visit an old friend,” sagot niya nang banayad, “and at the same time, to enjoy the scenery.”Tahimik na pinagmasdan ni Cassie ang babae. Batay sa kwento ni Carlo tungkol sa “book friend” niya, nasa bandang kuwarenta na raw ito. Ngunit sa ayos at postura nito ngayon, hindi agad mahuhulaan ang edad. Maayos ang kutis, maaliwalas ang mga mata, at may natural na lambing ang ngiti.“Oh, by the way,” sabi ni Carlo habang tinuturo si Cassie, “Ate ko po siya. Ate, siya ’yong auntie na ikinukuwento ko sa’yo dati.”Bahagyang ngumiti si Cassie at magalang na tumango. “Hello po.”Napatingin nang masinsinan ang babae kay Cassie, at may dumaan na munting ing
Magkaharap ang dalawang matanda sa mesa ng chess, kapwa halatang beterano at tunay na nahuhumaling sa laro. Maaga pa lamang ay nandoon na sila, at matapos itaboy si Cassie, halos sampung minuto silang hindi gumalaw, para bang ang buong mundo nila ay umiikot lamang sa itim at puting mga piyesa sa harap nila.Nakatayo si Cassie sa di kalayuan. Ilang beses na niyang gustong lumapit at magtanong, ngunit alam niyang kapag nainis ang dalawang matanda, tuluyan nang mawawala ang pagkakataon niyang makakuha ng kahit kaunting impormasyon.Napalingon siya kay Calix na nasa tabi niya. Tahimik lamang itong nakamasid sa chessboard, malalim ang tingin, para bang may sariling mundo. Wala siyang sinasabi, ngunit ramdam ni Cassie na may binabalak ito.Biglang nagsalita ang isang matanda, buong yabang.“Linario, kapag nabasag mo ang chess formation ko ngayon, titigil na ako sa paglalaro ng chess!”“Ikaw ang nagsabi niyan ah!” biglang naging masigla si Linario. “Matagal ka nang dapat tumigil, ako ang tuna







