Chapter 5

Yvaine Rivera POV

Gabi na nang makauwi ako sa bahay mula sa trabaho, pero hindi pa rin nawawala ang ngiti sa mga labi ko habang inaalala ang ginawa naming pag-uusap ni JD kaninang tanghali. Para akong lumulutang habang nagbibihis ng pambahay sa loob ng aking kuwarto. Inilagay ko ang aking cellphone sa ibabaw ng nightstand at dinala ang sarili sa harap ng vanity mirror upang suklayin ang aking buhok.

Habang nakatitig sa aking repleksyon, biglang tumunog ang aking telepono. Agad na bumilis ang tibok ng puso ko dahil inakala kong si JD na iyon. Mabilis kong kinuha ang phone at tiningnan ang screen, pero nagulat ako nang makita ang pangalang nakatala doon.

Unknown Number. Pero sa ilalim nito ay may nakalagay na encrypted tag mula sa aming private messaging app na ginagamit lang para sa business correspondence.

Si Draven.

Bahagyang nanginig ang mga daliri ko habang pinalalabas ang tawag. Sinagot ko iyon at inilagay ang phone sa aking tainga.

"Hello?" mahinang panimula ko.

Tahimik ang kabilang linya sa loob ng ilang segundo. Narinig ko lang ang mabigat at malalim na paghinga ng lalaki sa kabilang linya bago siya tuluyang nagsalita.

"Yvaine," malamig at mababa ang kaniyang boses.

"Draven? Ikaw ba 'yan?" takang tanong ko. Halos tatlong linggo na mula nang huling magpadala siya ng maikling email tungkol sa kumpanya, kaya nagulat ako na bigla siyang tumawag sa akin nang ganitong oras.

"Who was that guy you had lunch with today?" direktang tanong niya. Walang kamustahan o anumang paunang salita.

Napatigil ako sa pagpapatuyo ng buhok ko. Kumunot ang noo ko habang sinusubukang prosesuhin ang sinabi niya. "What are you talking about?"

" algebraic "Isinabay mo sa tanghalian ang isang lalaki kanina sa bistro malapit sa building niyo," maotoridad at may diin na sabi ni Draven. "May nakakita sa inyo, Yvaine. Do you think it looks good for our families if the media gets a hold of those photos?"

Bumaba ang kamay ko na humahawak sa suklay. Biglang uminit ang ulo ko sa kaniyang tono. "Nakakita? So you're monitoring me now? Bakit, Draven? Nagpapakita ka ba para sabihin sa akin kung sino ang pwede kong samahan?"

"I am not monitoring you," malamig pa ring sagot niya, bagaman nararamdaman ko ang pagiging strikto sa kaniyang boses. "I am protecting the reputation of Rivera Enterprises and Blackwell Holdings. We are engaged, Yvaine. Magpapakasal tayo sa susunod na buwan."

Natawa ako nang bahagya, isang tawa na puno ng frustration. "Engaged? Naaalala mo palang engaged tayo? Tatlong taon ako naghintay sa 'yo, Draven. Tatlong taon akong nagmakaawa na magkita tayo kahit limang minuto lang, pero palagi kang may dahilan. Tapos ngayon, magagalit ka dahil kumain ako kasama ang ibang tao?"

"It’s different, Yvaine," mabilis na sagot niya.

"Paano naging different?" tanong ko habang naglalakad pabalik-balik sa gitna ng kuwarto. "Because you're busy? Because you're the great Jayce Draven Blackwell at wala akong karapatang magreklamo?"

"That's not what I meant," bumaba nang bahagya ang boses niya, at sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, narinig ko ang kaunting bitak sa kaniyang malamig na boses. Para siyang naiinis na nahihirapan. "Just stay away from him, Yvaine. I’m asking you nicely."

Napatigil ako sa paglalakad. Dito ko napansin ang kakaibang tono sa kaniyang boses. Hindi lang ito galit ng isang businessman na nag-aalala sa kaniyang stocks. May halo itong poot at paghihigpit na parang ayaw niyang may humahawak sa mga bagay na sa kaniya.

Nagseselos ba siya?

Ang lalaking hindi man lang nagpakita sa akin sa loob ng halos tatlong taon, ngayon ay tumawag para lang pagbawalan ako sa ibang lalaki?

"Nagseselos ka ba, Draven?" deretsahang tanong ko sa kaniya.

Natahimik muli ang kabilang linya. Ang tanging naririnig ko lang ay ang kaniyang paghinga.

"I am protecting what's mine," sagot niya sa wakas, bago mabilis na pinatay ang tawag.

Nakatitig lang ako sa nawalang linya ng phone ko. Napahawak ako sa aking ulo habang napapaupo sa gilid ng kama. Halo-halong emosyon ang lumabas sa akin—galit, pagtataka, at takot. Bakit ngayon pa siya magpaparamdam ng ganito kung kailan unti-unti nang nagugulo ang isip ko dahil kay JD?

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina. Hindi ako gaanong nakatulog dahil sa tawag ni Draven. Habang nakaupo ako sa mesa ko at tinititigan ang mga papeles, pumasok si Bree na may dalang mga folder.

"Good morning, Yve. Mukhang hindi maganda ang gising mo ah," pansin agad ni Bree habang inilalapag ang mga dokumento.

"Tumawag si Draven kagabi," maikling sagot ko.

Nalaglag ang panga ni Bree sa gulat. "What? Si Draven? As in ang invisible fiancé mo?"

"Oo. Nalaman niya na kumain kami ni JD sa bistro kanina," paliwanag ko habang inilalagay ang aking mga kamay sa mukha. "Galit na galit siya, Bree. Sabi niya masisira raw ang reputasyon ng kumpanya namin kung may makakakita sa amin."

Naupo si Bree sa tapat ko at kumunot ang noo. "Wait lang. How did he know? May nag-i-stalk ba sa 'yo?"

"Hindi ko alam. Pero ramdam ko sa boses niya na hindi lang business ang dahilan niya. Mukhang nagseselos siya, Bree," mahinang bulong ko.

"Well, may karapatan naman siya kasi fiancé mo siya, pero at the same time, wala rin siyang karapatan kasi hindi man lang siya nagpapakita sa 'yo!" inis na sabi ni Bree. "So anong plano mo ngayon?"

Bumuntong-hininga ako nang malalim. Inisip ko ang pamilya ko. Inisip ko si Papa at ang buong Rivera Enterprises. Ilang linggo na lang ay gaganapin na ang pirmahan ng kontrata. Kung gagawa ako ng isyu ngayon kasama si JD, baka maunsami ang buong kasunduan at mawalan ng tiwala ang Blackwell Holdings sa amin. Ayaw kong maging dahilan ng pagbagsak ng kumpanya ng pamilya ko dahil lang sa personal kong nararamdaman.

"Kailangan kong layuan si JD," pinal kong desisyon habang nakatingin sa mesa.

"Are you sure?" tanong ni Bree nang may pag-aalala. "Kahit halatang gusto mo na rin si JD?"

"Kahit labag sa loob ko, kailangan, Bree," sagot ko habang pinipigilan ang lungkot sa aking boses. "Para sa reputasyon ng pamilya natin at para na rin sa merger. Hindi ko pwedeng ipahamak si Papa dahil lang sa sarili kong kagustuhan."

Bahagyang tumango si Bree at hinawakan ang kamay ko. "If that’s what you think is best, susuportahan kita. Pero paano si JD?"

Bago pa man ako makasagot, nag-vibrate ang telepono ko sa mesa. Lumabas ang pangalan ni JD sa screen kasama ang isang bagong text message.

Are you free later after work? I found a nice coffee spot near the park.

Tinitigan ko ang mensahe niya habang kumikirot ang dibdib ko. Dahan-dahan kong itinapat ang aking mga daliri sa keyboard upang mag-type ng reply.

I’m sorry, JD. I’m very busy today and for the next few weeks. I don't think we should see each other again.

Ipinadala ko ang mensahe at mabilis na itinagilid ang phone sa mesa, habang pumipikit upang pigilan ang pagpatak ng aking luha.