Chapter 2

Yvaine Rivera POV

Diretso ang lakad ko patungo sa opisina ng papa ko—si Gabriel Rivera. CEO ng Rivera Enterprises, at ang taong solong nagdesisyon na ikasal ako sa isang lalaking kahit litrato man lang ay ayaw magpakita.

"Papa?" dahan-dahan kong itinulak ang mabigat na pintuang gawa sa mahogany.

Nakatayo si Papa sa harap ng malaking glass window ng kaniyang opisina, nakatanaw sa buong skyline ng Makati. Sa kaniyang tabi ay ang kaniyang personal secretary na si Ginoong Ramos, na may hawak na makapal na leather binder.

"Yvaine, hija, come in," nakangiting balaling ni Papa sa akin. Kumuha siya ng sandali upang tapikin ang aking balikat habang umuupo ako sa isa sa mga leather couch. Bree quietly took a seat beside me, adjusting her blazer.

"Nabalitaan ko na galing ka raw sa Apex Tower," umangat ang kilay ni Papa habang nakatingin sa akin. "Were you trying to see Jayce again?"

Naiwas ko ang tingin ko habang pinaglalaruan ang strap ng aking shoulder bag. "I just wanted to say hi, Pa. I mean, halos tatlong taon na tayong may partnership sa Blackwell Holdings. Naka-engage ako sa kaniya, pero maski sa mga official family dinners, palagi siyang may proxy. Isn't that weird?"

"He’s a busy man, Yvaine," maotoridad na sagot ni Papa, bagaman may kaunting alinlangan din sa kaniyang boses. "Jayce Draven Blackwell handles multi-billion dollar acquisitions across Asia. Expecting him to drop everything for a coffee date is a bit unrealistic, don't you think?"

"Pero Pa, kahit man lang dinner?" singit ni Bree na hindi na nakapigil. "I mean, Yve deserves at least a face-to-face meet-up. Paano kung pumasok na sila sa marriage stage tapos biglang catfish pala 'yong guy? Charot lang po, Tito Gabriel."

Bumuntong-hininga si Papa habang binubuksan ang folder na inabot ni Mr. Ramos. "The ink on the merger contract is set to dry next month. Once the final board approval clears, the official wedding announcement will follow. Jayce promised to meet us personally during the signing."

Tumingin ako sa dokumentong nasa ibabaw ng mesa. Ang malaking logo ng Blackwell Holdings ay nakaimprenta sa itaas nito. Sa ilalim, naroon ang pirma ng papa ko, at sa tabi nito ay ang isang napaka-komplikado at eleganteng pirma—J.D. Blackwell.

"He gave us his word, Yve. Just give him a little more time," reassuring na dagdag ni Papa habang tinatapik ang kamay ko.

Tumango na lang ako kahit may mabigat pa ring bara sa aking dibdib. One more month. Pagkatapos niyon, malalaman ko na kung sino talaga ang lalaking ito—at kung bakit tila napakalayo niya sa akin kahit nakatali na ang pangalan ko sa kaniya.

Pagkalabas namin sa opisina ni Papa, ramdam ko ang matinding pagod kahit bago pa lang mag-hapon.

"Girl, I need to air out my brain," sabi ko kay Bree habang naglalakad kami patungong basement parking. "Mag-walk muna ako sa park sa may Ayala Triangle. Masyadong masikip ang dibdib ko ngayong araw."

"Sure ka? Ayaw mong samahan kita? Baka pumunta ka na naman sa Apex Tower at mag-abang doon sa lobby ah," paninigurado ni Bree habang binubuksan ang p***o ng kaniyang sasakyan.

"Hindi na. I just need some fresh air and quiet time. Mag-takeout na lang ako ng milk tea."

"Okay, call me if you need anything, alright? Mag-ingat ka."

Matapos magpaalam kay Bree, naglakad ako patungo sa park. Malapit na ang sunset kaya medyo lumalamig na ang simoy ng hangin. Ang liwanag ng araw ay nag-aagaw na sa kulay kahel at ube habang nakalutang sa pagitan ng matataas na gusali. Umupo ako sa isang bakanteng bench sa ilalim ng malaking puno ng acacia, hawak ang malamig kong milk tea.

Tinitigan ko ang mga taong naglalakad sa paligid—mga propesyonal na kakauwi lang mula sa trabaho, mga magkakasintahang hawak-kamay na nagtatawanan, at mga pamilyang nagpapasyal ng kani-kanilang mga alaga.

Naranasan ko na ba ang ganoong klaseng pag-ibig? tanong ko sa aking sarili.

Ang relasyon namin ni Draven ay parang isang kasunduan sa negosyo na nakasulat sa mamahaling papel. Walang butterflies sa tiyan, walang nakakakilig na mga tawag sa hatinggabi, at walang simpleng yakap kapag masama ang araw ko. Everything was structured, cold, and professional.

"Excuse me, miss? Occupied ba 'yong kabilang dulo ng bench?"

Nagulat ako nang may biglang magsalita sa tabi ko. Inangat ko ang tingin ko at agad na napatigil.

Nakatayo sa harap ko ang isang lalaking may mataas na tindig, nakasuot ng medyo nakatupi na white button-up shirt at dark trousers. Mabilis kong napansin ang magulong buhok nito na tila ba katatapos lang hanginin, at ang kaniyang malalim, kulay tsokolate na mga mata na nakatitig sa akin nang may malambot na ngiti. He held a leather sketchbook in one hand and a takeaway coffee cup in the other.

"Oh... uh, no. Space is free," mabilis kong sagot habang iniaadjust ang aking pwesto paitaas.

"Thanks," bulong niya bago umupo sa kabilang dulo ng bench.

Tahimik ang ilang minutong lumipas. Inihiwalay ko ang tingin ko sa kaniya at s******p sa milk tea ko, pero naramdaman ko ang paminsan-minsang pag-angat ng kaniyang tingin mula sa kaniyang sketchbook patungo sa kinaroroonan ko.

"If you keep staring like that, maiisip kong nagdadraft ka ng police sketch para sa 'kin," hindi ko napigilang sabihin habang nakatingin pa rin sa malayo, subalit may kaunting ngiti sa aking mga labi.

Narinig ko ang kaniyang mababang tawa—isang tunog na napakasarap pakinggan at tila agad na nagpagaan ng mabigat kong pakiramdam.

"Sorry, hindi ko sinasadya," sagot niya nang may halong paumanhin sa kaniyang boses. "I’m just drawing the view... and honestly, you happened to be the most peaceful part of the picture."

Napalingon ako sa kaniya. Direct, honest, and completely unexpected.

"Mabilis ka bang mag-flirt sa mga taong kaka-upo mo lang sa tabi nila?" tanong ko nang may halong pagtataray, pero hindi ko maitatago ang bahagyang pag-init ng aking mga pisngi.

Iniharap niya sa akin ang sketchbook. Maganda ang kaniyang guhit—isang charcoal sketch ng mga puno sa park habang nakalubog ang araw, at sa gilid ay ang outline ng aking profile habang nakatitig sa malayo.

"Not flirting, just stating facts," ngumiti siya nang bahagya. "I'm JD, by the way."

Inabot niya ang kaniyang kamay sa akin. Tinitigan ko ang kaniyang kamay bago iyon dahan-dahang tinanggap. Ang kaniyang hawak ay mainit at matatag—isang simpleng sensasyon na hindi ko kailanman naramdaman sa halos tatlong taon kong pagiging engaged.

"Yvaine," maikling pakilala ko.

"Nice to meet you, Yvaine," masuyong sabi ni JD. "You looked like you were carrying the weight of the world on your shoulders a few minutes ago. Stressful day?"

Bumuntong-hininga ako, isinandal ang aking likod sa kahoy na bench. "Something like that. Family stuff... business... and a fiancé who acts more like an invisible ghost than an actual human being."

Nanigas nang bahagya ang mga balikat ni JD sa narinig, ngunit agad din itong nawala bago ko pa man lubos na mapansin. Pinalitan niya ito ng isang sympathetic na ngiti.

"An invisible fiancé, huh?" mahinang tanong niya habang inilalapag ang kaniyang sketchbook. "Sounds like he doesn't know what he's missing."

Natawa ako nang mahina. "You don't even know him."

"Maybe not," sagot ni JD habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata. "Pero kung ako ang fiancé mo, I wouldn't let you sit alone in a park at sunset thinking if you're worth showing up for."

Napapatitig ako sa kaniya, naputol ang aking hininga sa lalim ng kaniyang sinabi. Para sa isang estrangherong kakakilala ko pa lang, ang kaniyang mga salita ay tumama sa mismong sugat na matagal ko nang itinatago sa aking puso.

"You're dangerously smooth, JD," bulong ko.

"I’m just honest, Yvaine," sagot niya habang dahan-dahang tumatayo mula sa bench. Tiningnan niya ang kaniyang relo at muling sumulyap sa akin. "I have to get back to work, sadly. Business never sleeps."

Kumuha siya ng isang maliit na calling card mula sa kaniyang bulsa at inabot ito sa akin.

"If you ever need someone to talk to—someone who actually shows up—just call me."

Tinitigan ko ang card. Walang pangalan ng kumpanya o posisyon, tanging ang pangalang JD at isang phone number lamang ang nakasulat doon gamit ang eleganteng tinta.

Nang iangat ko ang aking tingin upang magpasalamat, naglalakad na siya palayo. Tumigil siya nang ilang hakbang, lumingon sa akin, at nagpakawala ng isang huling ngiti bago tuluyang nawala sa gitna ng maraming taong naglalakad sa parke.

Hawak ang maliit na card sa aking mga daliri, naramdaman ko ang mabilis na tibok ng aking puso—isang pakiramdam na matagal ko nang hindi nararanasan.

Hindi ko alam kung sino si JD, pero sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, naramdaman kong may isang taong nakakakita sa akin. At hindi ko namamalayang ito na pala ang simula ng isang gulo na magwawasak sa buong mundo ko.