CHAPTER 2: Ang Pagtatagpo

Mabilis at mabigat ang mga hakbang ni Jaime habang pumapasok sa departure area ng NAIA. Mugto ang kanyang mga mata, basang-basa pa ng luha ang mga pisngi, at halos walang pakialam sa mga taong nadaraanan niya. Ang tanging naroroon sa kanyang isipan ay ang makaalis na sa bangungot na iniwan ni Jerome.

Habang nagmamadaling naglalakad patungo sa pila para sa boarding gate, hindi niya napansin ang lalaking biglang lumiko sa kanyang direksyon.

Boggh!

Malakas ang naging banggaan nila. Muntik pang mabitawan ni Jaime ang kanyang bitbit na bag habang tumama ang kanyang balikat sa matigas na dibdib ng isang estranghero.

"S-Sorry," mabilis na wika ni Jaime, garalgal ang boses. Ni hindi na niya inabala pang tingnan ang mukha ng nabangga dahil abala siya sa pagpupunas ng kanyang mga mata gamit ang likod ng kanyang kamay.

"S-sorry din," mahinahon at malalim na tugon ng lalaki.

Ang lalaking iyon ay walang iba kundi si Tristan James Romano—isang tat lumpu't dalawang taong gulang na bilyonaryong inhinyero na pabalik mula sa Siargao para sa isang importanteng business trip sa sarili niyang patok na pasilidad, ang Isla Del Carmen Resort.

Nang sandaling magtama ang kanilang landas, tila napako ang mga mata ni Tristan sa dalaga. Kahit balot ng pagod at luha ang mukha nito, agad niyang napansin ang kakaibang ganda ni Jaime. Ngunit higit sa kagandahan, ang nakapukaw sa atensyon ng inhinyero ay ang labis na pighati at kawalan ng pag-asa sa mga mata nito. Kitang-kita niya ang panginginig ng mga labi ng dalaga at ang kababawan ng paghinga nito na tila ba malapit nang sumabog sa iyak.

Habang naghihintay sa boarding area, sinadya ni Tristan na umupo sa bakanteng upuan malapit sa tabi ni Jaime. Nais sana niyang magsalita, mag-alok ng tulong, o kaya ay magtanong kung ayos lang ba ito, ngunit pinili niyang manahimik. Respeto na rin sa tahimik na pagluluksa ng babae sa kanyang tabi.

Makalipas ang ilang minuto, umalingawngaw na ang boses sa intercom.

“Now boarding for flight to Siargao, all passengers are requested to proceed to Gate 3.”

Agad na tumayo si Tristan mula sa kanyang silya at kinuha ang kanyang coat at hand-carry bag. Ngunit laking gulat niya nang makitang tumayo rin si Jaime sa tabi at sumabay sa linya patungo sa eroplano. Isang destinasyon lang ba ang tinatahak namin? Tanong niya sa sarili. Hindi na niya ito masyadong inintindi at nagtuloy-tuloy na sa paglalakad papasok sa aircraft.

Ngunit ang hindi inaasahan ni Tristan, nang marating niya ang kanyang puwesto sa business class section, ay napalingon siya sa katabing upuan.

Isang malalim na gulat ang gumuhit sa kanyang mukha.

Ang babaeng umiiyak sa airport—ang babaeng nag-iwan ng kakaibang kirot at pag-aalala sa kanyang dibdib—ay nakaupo na ngayon mismo sa tabi ng kanyang upuan. Sila pala ay magkatabi sa buong biyahe patungong Siargao.

Habang lumilipad ang eroplano sa kalangitan, napansin ni Tristan ang patuloy na pananahimik ng dalaga sa kanyang tabi. Kitang-kita niya ang pamumula ng mga mata nito at ang bakas ng tuyong luha sa pisngi. Gusto niya itong damayan, kaya't kinuha niya ang pagkakataong magsalita nang inalok ang bottled water na ibinigay ng flight attendant.

"Ms. Water, baka gusto mo?" alok ni Tristan na may bakas ng pag-aalala sa boses.

"No, thanks," malamig na tugon ni Jaime nang hindi man lang lumingon o tiningnan ang mukha ng katabi. Nakapako lamang ang tingin niya sa bintana, tila walang pakialam sa buong mundo.

Hindi nagpatinag si Tristan. Dahil sa matinding pag-aalala, nagtanong ulit siya nang may malambot na tono, "Are you okay?"

Tumango lang si Jaime bilang tugon—isang simpleng tango na walang kasamang salita, walang emosyon, at tila sinasabing huwag na siyang piliting magsalita pa. Respeto na rin sa desisyon ng dalaga, nanahimik na si Tristan at hinayaan itong mapag-isa sa sarili nitong mundo ng pighati.

Makalipas ang ilang oras ng tahimik na biyahe, lumapag na ang eroplano sa Siargao. Agad na tumayo si Jaime mula sa kanyang upuan nang walang paalam, walang lingon-lingon, at dire-diretsong naglakad palabas ng eroplano na may blangko at walang emosyong mukha.

Habang naglalakad si Tristan patungo sa arrival area kung saan naghihintay ang kanyang personal driver para sunduin siya, muli niyang napansin si Jaime. Nagulat siya nang makita itong sumakay sa pampublikong shuttle van na direktang patungo sa Isla Del Carmen Resort—ang resort na pag-aari mismo niya.

Dahil sa matinding kuryosidad at patuloy na pag-aalala sa babae, mabilis na lumapit si Tristan sa kanyang driver at sinenyasan ito. "Mauna ka na sa resort, sakay ng kotse at dalhin ang mga bagahe ko sa resort. Sasabay ako sa shuttle."

Nagulat man ang driver, sumunod ito agad. Sumakay si Tristan sa parehong shuttle kung saan naroon si Jaime.

Mula sa airport hanggang sa pagdating nila sa resort, naging tahimik ang buong biyahe. Ni minsan ay hindi nagsalita si Jaime, at kahit anong sulyap o pagtatangkang mapansin ni Tristan ay binabalewala lamang ng dalaga. Para bang nag-iisa lang siya sa loob ng sasakyan, habang ang kanyang isip at puso ay patuloy na nakakulong sa bangungot na iniwan niya sa Maynila.

Pagbaba ng shuttle sa grand at open-air lobby ng Isla Del Carmen Resort, dire-diretsong naglakad si Jaime patungo sa front desk. Ang hangin ng isla na may halong alat ng dagat ay hindi man lang nakapagpabawas sa lamig ng ekspresyon ng kanyang mukha.

Tumigil siya sa tangkad ng counter at seryosong tumingin sa receptionist.

"Check in for Jamie Casandra Reyes," malamig at pormal niyang wika, habang inilalagay sa marmol na mesa ang kanyang ID at credit card para sa reservation na kanina pa lamang niyang na-book online habang nasa eroplano.

Ilang hakbang lamang ang layo ni Tristan mula sa kanya. Abalaring inaayos ng manager ng resort ang pagdating nito. Agad na yumuko at bumati ang front desk staff nang mapansin ang pagdating ng may-ari.

"Good evening, Sir Tristan! Welcome home po," bati ng staff na may kasamang magalang na ngiti.

"Good evening," tugon ni Tristan habang ang mga mata ay palihim na sumusulyap kay Jaime na kasalukuyang kinukuha ang kanyang room key.