CHAPTER 4: Ang Kape at ang Hangin

Ilang sandali pa, isang marahang katok ang pumukaw sa kanyang atensyon mula sa labas ng door ng villa.

Napakunot-noo si Jamie. Wala siyang in-order na pagkain. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa pagkaka-upo.Mabigat ang mga hakbang habang tinatahak ang daan patungo sa entrance door.

Nang buksan niya ito nang bahagya, walang tao sa pasilyo. Ang naroroon lamang ay isang eleganteng basket ng sariwang prutas at isang malamig na welcome drink na nakapatong sa maliit na mesa sa tabi ng door . May nakasabit na maliit na puting kard sa hawakan nito.

Kinuha niya ang kard, at binasa ang nakasulat:

“Welcome to Isla del Carmen. Take a deep breath; the island has a way of healing broken things. — From Management.”

Nakatitig si Jamie sa mensahe. Sa gitna ng lamig na nararamdaman ng kanyang puso, isang kakaibang init ang pumulas sa kanyang dibdib. Isang simpleng kilos mula sa hindi kilalang tagapamahala ng resort, ngunit sapat para ipaalala sa kanya na sa gitna ng pag-iisa at pagkadurog, may mga taong handang mag-abot ng kaunting liwanag.

KINABUKASAN. Maagang natapos ang almusal ni Tristan sa pribadong dining area ng resort. Habang hawak ang isang tasa ng mainit na kape, abala siya sa pagbabasa ng pahayagan nang sumapit ang alas-diyes ng umaga. Dahil lampas na sa oras ng karaniwang almusal, halos tahimik na ang paligid at tanging ilang staff na lamang ang nagliligpit ng mga mesa. Ilang hakbang na lamang at balak na sana niyang ibaba ang diyaryo upang magtungo sa kanyang opisina nang biglang bumukas ang main entrance.

Isang pamilyar na anino ang pumasok. Sí, Jaime.

Naka-simple ngunit eleganteng summer dress ang dalaga, nakatali nang maluwag ang mahabang buhok, at bakas pa rin sa mukha ang malamig na ekspresyon at banayad na pamamaga ng mga mata.

Sa isang iglap, nawala sa isip ni Tristan ang pagpunta sa opisina. Mabilis niyang ibinaba ang hawak na diyaryo, umupo pabalik sa silya, at palihim na sumenyas sa waiter na dumaan malapit sa kanya.

"Yes, Sir Tristan? May kailangan pa po ba kayo?" tanong ng waiter.

"P-Pa-refill ng kape," mabilis na utos ni Tristan, kahit halos kalahati pa ang laman ng kanyang tasa. Ang totoo, kailangan niya lamang ng dahilan para manatili.

Dumaan si Jaime sa tabi ng kanyang mesa. Halos isang dangkal lamang ang layo ng kanilang mga silya dahil sa kaayusan ng dining area. Bitbit ang sarili nitong light breakfast, naglakad ang dalaga patungo sa isang bakanteng mesa malapit sa dulo.

Tahimik si Jaime. Tila wala siyang nakita. Ni hindi siya lumingon; ni minsan ay hindi nagbago ang direksyon ng kanyang mga mata kahit alam niyang may tao sa katabing mesa. Para bang naging invisible si Tristan sa paningin niya—isang estrangherong walang halaga sa gitna ng sarili nitong mundo ng katahimikan at sakit.

Nakatitig si Tristan habang naglalakad ang dalaga, bahagyang napangiti sa sarili dahil sa tindi ng pagwawalang-bahala sa kanya. Sa unang pagkakataon, may isang babaeng hindi man lang siya sinulyapan kahit na siya ang nagmamay-ari ng buong lugar na ito.

Habang seryosong humihigop ng kape at palihim na pinapanood ang bawat galaw ng dalaga, nakita ni Tristan na biglang tumayo si Jaime mula sa pagkakaupo. 

Sa pag-aakalang tapos na itong kumain at aalis na, mabilis ding tumayo si Tristan mula sa kanyang silya, sabay na ayos ng suot na polo shirt.

"Okay," bulong ni Tristan sa sarili habang napapailing. "Tapos na rin ang pagpapanggap. Mag-work ka na, Tristan. Oras na para asikasuhin ang resort."

Ngunit habang hakbang-pabalik na sana si Tristan para tuluyang magtungo sa kanyang opisina, laking gulat niya nang makitang si Jaime ay bumalik sa mesa. Umiinom ng kape habang nakatitig sa kawalan at sa magandang tanawin ng dagat sa labas.

Napatigil si Tristan sa ere. Napakamot siya sa kanyang batok habang dahan-dahang umuupo pabalik sa kanyang sariling silya.

"Ah, hindi pa pala tapos…" mahinang wika niya sa sarili, bahagyang natawa sa sariling kapalpakan. "It's a prank, Tristan."

Muli niyang binaba ang tasa at napasandal. Ang bilyonaryong sanay na laging nauuna at nagdidikta ng mga desisyon ay heto ngayon, nagpapasikut-sikot ang kilos dahil lamang sa isang babaeng tila walang kamalay-malay—o sadyang walang pakialam—sa presensya niya.

"Jaime Cassandra Reyes…" mahinang bulong ni Tristan sa kanyang sarili habang palihim na pinagmamasdan ang dalaga mula sa kabilang mesa. "...bakit ba ang lungkot-lungkot ng mga mata mo? Lingon ka lang, nandito lang ako… pangako, hindi kita iiwan."

Isang marahang ngiti ang sumilip sa mga labi ni Tristan habang binibigkas ang mga salitang iyon, kahit pa alam niyang tanging ang hangin lamang ang nakakarinig.

Maya-maya pa, napansin niyang lumingon si Jaime sa isang malapit na staff ng resort.

"Excuse me, Ms. May bilihan ba ng charger dito?" tanong ni Jaime, bakas ang bahagyang pagkaabala sa mukha.

"Nako, Ma'am, bago lang po ako dito, eh. Try niyo po sa reception mag-ask," magalang na tugon ng staff.

Narinig ni Tristan ang usapan nila. Nang hindi na niya napigilan ang sarili, biglang siyang nagsalita habang nakatingin sa direksyon ng dalaga.

"Ms., anong charger ba ang kailangan mo?"

Natigilan si Jaime. Dahan-dahan siyang lumingon sa pinanggalingan ng boses, at nakita ang lalaking nakaupo sa kabilang mesa na nakatingin na ngayon sa kanya nang may seryoso ngunit mapag-alalang mga mata. Tumayo si Jaime, hinawakan ang kanyang bag, at pormal na sumagot, "Type C charger po sana, Sir."

"Meron sa mini-shop ng resort, o kaya kung gusto mo, meron akong extra sa office ko sa taas. Ipakuha ko kung kailangan mo—" Akmang tatawag si Tristan ng staff.