CHAPTER 1 — The Decision 

ATHENA’S POV

Kung may isang bagay akong ayaw sa pag-uwi, iyon ay iyong pakiramdam na kailangan ko munang maghanda bago tuluyang pumasok sa sarili kong bahay.

Dalawampu’t limang taong gulang na ako, pero hanggang ngayon, kailangan ko pa ring mag-ingat sa bawat kilos ko kapag nandito ako. Hindi naman ganito dati.

Pero matagal na iyong panahon.

Simula nang mawala si Mommy, unti-unting nagbago ang lahat. Nagbago si Daddy. Nagbago ang bahay namin. At nang dumating si Marina sa buhay namin, mas lalo kong naramdaman na parang wala na akong lugar dito. Siya ang asawa ni Daddy, kaya halos lahat ng gusto niya ay nasusunod. Ako naman ang naiwan para maglinis, magluto, mag-asikaso, at sumunod sa mga utos niya.

Hindi ko na nga alam kung anak pa ba talaga ako rito o libreng kasambahay na may family discount.

Kaya natuto akong ngumiti. Mas madaling ngumiti kaysa ipaliwanag kung bakit masakit. At kung titigil ako sa pagbibiro tungkol sa buhay ko, baka mapansin kong hindi na pala talaga ako okay.

Pagpasok ko sa bahay nang umagang iyon, nakita ko agad si Nanay Pinky na naghihintay sa sala. Pagkakita niya sa akin, mabilis siyang lumapit.

“Athena!”

“Good morning po, Nanay.”

Hindi man lang niya pinansin ang bati ko. Hinawakan niya agad ang braso ko at sinuri ang mukha ko. “Saan ka nanggaling? Kanina pa kita hinihintay.”

“May inasikaso lang po.”

“Anong inasikaso?”

Napangiti ako. “Secret.”

“Athena.”

 “Okay, hindi na secret. Mahabang kwento.”                                             

Napailing siya. “Kumain ka na?”

Umiling ako. “Halika. Ipapaghain kita.”

“Love you, Nanay.”

“Lagi mong sinasabi ’yan kapag gutom ka.”

“Hindi po. Minsan kapag kailangan ko rin ng pera.”

Napatawa siya nang bahagya, at kahit ilang segundo lang iyon, parang gumaan ang pakiramdam ko.

“Anak,” sabi niya pagkatapos, “pinapatawag ka ng Daddy mo.”

Napatingin ako sa hallway. “Ngayon?”

Tumango siya. “Nasa study?”

“Oo.”

“Galit ba?” Hindi siya agad sumagot.

Napabuntong-hininga ako. “Okay. So galit.”

“Mag-ingat ka.”

“Wish me luck.”

“Athena…”

“Joke lang po.” Ngumiti ako bago naglakad papunta sa study ni Daddy.

Kumatok ako nang dalawang beses bago pumasok.

Nasa likod ng malaking desk niya si Daddy. May ilang dokumento sa harap niya, pero hindi niya iyon tinitingnan. Nakatingin siya sa akin na parang may mabigat siyang sasabihin.

“Umupo ka.” Umupo ako sa tapat niya at hinintay siyang magsalita.

“Alam mo ba kung anong nangyari kay Marina?”

“Opo.”

“Then explain.” Napabuntong-hininga ako. Ilang beses ko nang ipinaliwanag ang nangyari.

 “Nagkaroon po kami ng pagtatalo ni Marina. Sinigawan niya ako at hinawakan sa buhok. Sinampal niya rin ako. Nang sinubukan kong umiwas sa kanya, natapunan po ang sahig ng dala kong pagkain. Hindi ko na po alam kung paano eksaktong nangyari pagkatapos, pero nadulas siya sa basang sahig at nahulog sa hagdan.”

Nanatiling malamig ang mukha ni Daddy. “You expect me to believe that?”

“Iyon po ang totoo.”

“She lost the baby because of you.” Napayuko ako.

Hindi ko siya itinulak. Ilang beses ko nang sinabi iyon. Pero kahit anong paliwanag ko, parang wala ring nagbabago.

“Hindi ko po siya itinulak.”

“Pero kung naging maingat ka, hindi ito nangyari.”

Tahimik akong napatingin sa kanya. Gusto kong sabihin na hindi naman lahat ng nangyayari sa bahay na ito ay kasalanan ko, pero alam kong walang mangyayari kung makikipagtalo ako.

Kaya ang lumabas na lang sa bibig ko ay, “I’m sorry, Daddy.” Hindi dahil kasalanan ko.Kundi dahil gusto ko nang matapos ang usapan.

Ilang segundo siyang tahimik bago niya inilapag ang isang folder sa harap ko.

“Simula ngayon, aalis ka na rito.”

Napakunot ang noo ko. “Po?”

“Pupunta ka sa Manila.”

“Bakit?”

“May kailangan kang asikasuhin doon.”

“Anong kailangan?” Tumingin siya sa akin.

“Magpapakasal ka.” Napakurap ako.

“Ha?”“Sa isang Montenegro.” Akala ko nagbibiro siya. Natawa pa ako nang kaunti, pero nang hindi siya sumabay, unti-unting nawala ang ngiti ko.

“Daddy… seryoso ka?”

“Oo.”

“Papakasalan ko?”

“Oo.”                                    

“Isang Montenegro?”

“Athena.”

“Sorry po. Nagugulat lang ako.” Kinuha ko ang folder at binuksan. Nandoon ang ilang legal documents at impormasyon tungkol sa isang pamilya na halos wala akong alam.

Hanggang sa makita ko ang pangalan.

Lucien Xavier Montenegro. “Who is he?”

“Anak siya ng pamilya Montenegro.”

“Okay… obvious po iyon.” Hindi siya sumagot.

Napatingin ako sa kanya. “Kilala ba niya ako?”

“Alam niya ang tungkol sa arrangement.”

“Arrangement?”

“Oo.”

“Pumayag ba siya?” Hindi sumagot si Daddy.

Napahawak ako sa noo ko.  “Ah. So hindi.”

“This marriage is important.”

“Bakit?”

“Dahil konektado ito sa inheritance mo.”

Napatingin ako sa kanya. “My inheritance?” Tumango siya.

“May mga ari-arian na naiwan sa pangalan mo. Pero may mga kondisyon bago mo iyon tuluyang makuha.”

“Kasama roon ang pagpapakasal?”

“Yes.” Napabuntong-hininga ako. Twenty-five na ako. Hindi naman ako tutol sa idea ng marriage someday. Pero ang problema, hindi ko naman kilala ang lalaking sinasabi niyang pakakasalan ko.

“Bakit ngayon lang sinabi sa akin?”

“Dahil ngayon ka pa lang handa.” Napatingin ako sa kanya nang diretso.

“Daddy, kung handa akong magpakasal, sana man lang alam ko kung sino ang papakasalan ko.”

“You’ll meet him in Manila.”  At iyon na. Wala nang pagpipilian. Desisyon na niya iyon bago pa man ako tinawag sa study.

Paglabas ko ng kwarto, dumiretso ako sa sarili kong kwarto at inilapag ang folder sa kama.

Hindi ko siya kilala at hindi ko pa siya nakikita kahit kailan, pero bukas, pupunta ako sa Manila para makilala ang lalaking kailangan kong pakasalan. Kahapon, problema ko lang kung paano ko haharapin si Daddy at si Marina. Ngayon, kailangan kong makipagkita sa isang billionaire na posibleng maging asawa ko.

Nasa kalagitnaan ako ng pag-aayos ng damit nang biglang tumunog ang cellphone ko.                             

Unknown number. 

Sinagot ko iyon. “Hello?”

“Athena Cortez?”

“Yes?”

“Lucien Montenegro.”

Napahinto ako nang marinig ang boses niya. So ito pala siya. Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon na narinig ko nang malinaw ang boses niya, napansin kong mababa at malamig iyon—at nakakainis aminin, pero maganda.

Tahimik akong umupo sa gilid ng kama. “I heard you’re going to Manila.”

“Opo.”

“I don’t want this marriage.”  Napatingin ako sa maleta ko.

 “Okay.” “I don’t want you staying in my house.”

“Okay.”

“And I don’t want you involved in my life.”  

Napahawak ako sa noo ko. “Okay.”   

May ilang segundong katahimikan. “You understand?”

“Very clearly.”

“Then don’t come to Manila.”

Napatingin ako sa paligid ng kwarto ko. Sa mga damit na nakaayos sa maleta. Sa folder na naglalaman ng pangalan niya.

Hindi ko alam kung bakit, pero napangiti ako.

“Unfortunately, Mr. Montenegro…”  Tumayo ako at hinila ang maleta ko.

“Wala rin naman akong ibang mapupuntahan.”

“That’s not my problem.”

                             

“Opo. Alam ko.”

“Then stay there.” Napatingin ako sa p***o ng kwarto ko.

“Sorry, pero mukhang hindi na po puwede.”

“Why?”

“Dahil pinaalis na ako ng Daddy ko.” Hindi siya sumagot.

“So see you tomorrow?”

“Don’t.” Napangiti ako.

“See you tomorrow, Mr. Montenegro.” Pinatay ko ang tawag bago pa siya makasagot.

Napatingin ako sa cellphone ko.  “Ang sungit.”

Napailing ako at itinuloy ang pag-iimpake.

Hindi ko alam kung anong naghihintay sa akin sa Manila. Hindi ko alam kung anong klaseng lalaki si Lucien Montenegro. At higit sa lahat, hindi ko alam kung paano ako makikipamuhay sa isang lalaking malinaw na ayaw sa akin.  Pero pupunta pa rin ako.

Dahil kung may isang bagay akong natutunan sa buhay, iyon ay ang hindi lahat ng desisyon ay nasa kamay ko. Minsan, kailangan mo lang harapin ang gulo at alamin kung saan ka dadalhin nito.

At sa pagkakataong ito, ang gulong iyon ay may pangalan.

Lucien Xavier Montenegro.