FAZER LOGIN
ATHENA'S POV PAK!
Isang malakas na sampal ang umalingawngaw sa hallway ng isang exclusive VIP club sa Makati. Napahawak ako sa pisngi ko habang pilit na pinipigilan ang mga luha. “Sinagot-sagot mo pa ako?” singhal ni Marina. “Sinabi ko lang naman po na ayoko.” “Wala akong pakialam kung ayaw mo.” Hinawakan niya ang braso ko at hinila papasok sa VIP room.Hindi naman ako kusang pumunta roon. Dinala ako ni Marina matapos kong tumangging gawin ang ipinapagawa niya. Wala rin akong choice kundi sumunod dahil alam kong kapag lumaban ako, ako na naman ang pagbubuntungan niya ng galit. Mula Zambales hanggang Makati, paulit-ulit niyang sinabi na kailangan kong sumunod kung ayaw kong gumawa siya ng gulo sa bahay. Pero nang makita ko kung saan niya ako dinala, agad kong pinagsisihan kung bakit hindi ako tumakas. Madilim ang buong room. May mga lalaking naka-suit, mga babaeng naka-dress, at lahat ay nakamaskara. Sa gitna ng silid, may isang babaeng mukhang mas bata sa akin na umiiyak habang pilit na lumalayo sa isang lalaking nasa middle age. “Please… tama na po. Maawa po kayo.” “Shut up, you whore! I paid for this!” Nagsitawanan ang mga tao sa paligid, at nanlamig ako nang tuluyang maintindihan kung ano ang nangyayari. “Ganoon din ang gagawin mo mamaya,” bulong ni Marina. Napatingin ako sa kanya. “Hindi.” “After everything I did for you?” “Hindi ko po kayang gawin ’to.” “Then consider it payment.” Umiling ako at pilit na kumawala sa hawak niya. “Hindi ako papayag.”Hindi puwede. Hindi ko ibibigay ang virginity ko sa mga pangit na ’to.Sa dami ba naman ng lalaki sa mundo, dito pa talaga? Kung mamamatay man ako sa kahihiyan, sana kahit sa gwapong lalaki na lang. Napapikit ako sandali nang mapagtanto kong hindi ito oras para magbiro sa sarili ko. Kailangan kong makaalis. Nang subukan niya akong pigilan, mabilis akong tumakbo papunta sa exit. Pero bago pa ako makarating doon, may isang lalaking naka-black suit at maskara ang humarang sa daan ko. “Let her go.” Malamig ang boses niya. “Mind your own business,” sagot ni Marina. “I said, let her go.” Biglang tumahimik ang room. Hindi ko alam kung ano ang meron sa lalaking iyon, pero kahit ang mga taong kanina pa nagtatawanan ay wala nang nagsalita. Unti-unting bumitaw si Marina sa akin. Napaatras ako at napatingin sa lalaking nasa harapan ko. Hindi ko makita nang maayos ang mukha niya dahil sa maskara at sa dilim ng room, pero nakita ko ang mga mata niya. Hindi ko alam kung anong kulay iyon, pero alam kong may kulay ang mga ito. Ilang segundo niya akong tinitigan bago siya bahagyang lumapit, na para bang may napansin siyang kakaiba. Hindi ko alam kung ano iyon. Tumabi siya at itinuro ang exit. “Go.” Hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis akong lumabas ng VIP room at hindi na lumingon pa. Hindi ko alam kung sino ang lalaking iyon, pero alam kong kung hindi siya dumating, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin nang gabing iyon. Habang pauwi ako, iisa lang ang tanong na paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko.Magkikita pa kaya kami muli?ATHENA’S POV “Wifey, aalis na ako.” Napatingin ako kay Lucien habang inaayos niya ang relo niya. “Ang aga mo naman.” “May meeting ako.” “Meeting lang ba talaga o may ibang babaeng naghihintay sa’yo?” Napataas ang kilay niya bago lumapit sa akin. “Nagseselos ka na naman?” “Excuse me. Nagtatanong lang ako.” “Then stop imagining things, Athena.” Hinalikan niya ako sa noo bago tuluyang tumalikod. Pero bago siya makalayo, hinawakan ko ang kamay niya. “Lucien.” He looked at me. “Hmm?” “Uuwi ka mamaya?” Bahagyang lumambot ang tingin niya. “Of course. I told you I would.” Napangiti ako. Hindi ko alam kung bakit, pero malaking bagay sa akin ang simpleng pangakong iyon. “Okay. I’ll wait for you.” He leaned down and kissed my forehead again. “Good girl.” “Hoy! Hindi ako aso!” Mahina siyang natawa bago tuluyang umalis. Napailing ako habang nakangiti. Ang yabang talaga ng lalaking iyon. ‘Mahal mo naman Self!’ ⸻ LUCIEN’S POV “Sir, may bisita po kayo.” Hindi ako agad nag-anga
ATHENA’S POVHindi ko alam kung bakit kinakabahan ako habang nakaupo sa passenger seat ng sasakyan ni Lucien. Kanina pa kami tahimik mula nang sabihin kong gusto kong makipagkita kay Marina. Pumayag siyang samahan ako, pero halatang hindi siya komportable sa ideya.“Athena.”Napalingon ako sa kanya. “Hmm?”“Kapag may sinabi siya na hindi mo maintindihan, huwag kang agad maniwala.”“Alam ko naman.”“I’m serious.”Napabuntong-hininga ako. “Lucien, hindi naman ako basta-basta maniniwala sa kanya. Gusto ko lang malaman kung ano ang gusto niyang sabihin.”Sandali niya akong tinitigan bago hinawakan ang kamay ko.“Okay. Pero nandito ako. You don’t have to face her alone.”Napangiti ako nang kaunti. “Alam mo, minsan ang sweet mo.”“Sometimes?”“Don’t push it.”Mahina siyang natawa at hinalikan ang likod ng kamay ko bago muling tumingin sa daan.Grabe. Paano ako mananatiling galit sa mundo kung ganito ang asawa ko?Pagdating namin sa Café Aurelia, agad kong nakita si Marina na nakaupo sa isan
MARINA’S POV“Hindi ko hahayaang basta na lang tayo itapon ni Lucien Montenegro na parang wala tayong halaga!”Napabagsak ko ang folder sa mesa habang nakatayo sa harap ni Arthur. Kanina pa ako naiinis sa balitang tuluyan nang binawi ni Lucien ang suporta niya sa kumpanya namin.Simula nang dumating ang babaeng iyon sa buhay namin, puro problema na lang ang dala niya. Dati, madali siyang utusan at kontrolin. Ngayon, dahil lang naging asawa siya ng isang bilyonaryo, akala mo kung sino na.“Arthur, may balak ka bang gawin o hahayaan mo na lang tayong mawalan ng negosyo?” tanong ko.Napabuntong-hininga siya. “Hindi ko puwedeng pilitin si Lucien. Desisyon niya ang partnership.”“Pero puwede mong kausapin si Athena!”“Hindi siya ang nagpapatakbo ng kumpanya.”“Pero asawa siya ng nagpapatakbo!”Napatingin siya sa akin, halatang napipikon na rin.“Marina, tama na. Hindi lahat ng problema natin ay kasalanan ni Athena.”Napatawa ako nang mapait.“Talaga? Kung hindi dahil sa kanya, hindi tayo m
ATHENA’S POV Pagmulat ko ng mga mata ko, unang bumungad sa akin ang mukha ng lalaking ilang araw kong hinintay na umuwi. Si Lucien. Nakahiga siya sa tabi ko, isang braso ang nakapulupot sa baywang ko habang mahimbing na natutulog. Magulo ang buhok niya at wala ang karaniwang kunot sa noo niya. Sa unang pagkakataon, mukha siyang ordinaryong lalaki lang at hindi ang seryosong CEO na parang kayang bilhin ang buong mundo kapag nainis. Napangiti ako nang hindi sinasadya. Ang gwapo talaga ng asawa ko. Wait. Asawa ko? Napakagat ako sa labi nang maalala ang nangyari kagabi. Dahan-dahan kong inalis ang braso niya sa baywang ko. Balak ko sanang bumangon bago siya magising, pero bago pa ako makaupo nang maayos, bigla niya akong hinila pabalik. “Athena, saan ka pupunta?” Napasinghap ako nang mapadikit ulit sa dibdib niya. “Good morning din sa’yo!” reklamo ko. Bahagya niyang iminulat ang mga mata niya. “Good morning.” “Bitawan mo nga ako. Kukuha lang ako ng tubig.” “May
ATHENA’S POVTahimik lang ako habang nasa biyahe kami pauwi. hindi ko alam kung paano haharapin ang lalaking katabi ko.Si Lucien.Ang asawa kong Ilang araw na nawala, bumalik na parang walang nangyari, at ipinagtanggol ako sa harap ng mga taong matagal nang nagpaparamdam sa akin na wala akong halaga.Pero hindi ko pa rin nakakalimutan ang sakit ng mga araw na hindi ko alam kung nasaan siya.“Athena.”Napalingon ako sa kanya. “Hmm?”“You’ve been quiet.”“Pagod lang ako.”Matagal niya akong tiningnan bago muling ibinalik ang tingin sa daan.Pagdating namin sa bahay, agad akong umakyat sa kuwarto at inilapag ang bag ko sa ibabaw ng kama.“Can I come in?”Napangiti ako nang bahagya. Ngayon, marunong nang kumatok?“Pasok.” Pumasok siya at isinara ang pinto.Nakakainis! Bakit ba kahit galit ako sa kanya, napapansin ko pa rin na gwapo siya?“Are you still angry with me?” tanong niya.Napaupo ako sa gilid ng kama. “Sa tingin mo?”“I deserve that.”Napatingin ako sa kanya. Hindi ko inaasahang
LALAINE’S POV Nakatayo pa rin ako sa gilid ng venue nang tuluyang mawala sa paningin ko ang sasakyang sinakyan nina Lucien at Athena. ‘I’m choosing my wife.’ Napahigpit ang hawak ko sa clutch bag ko. Ang dali para sa kanya na sabihin iyon. Isang pangungusap lang, pero parang binura niya ang lahat ng taon na inilaan ko sa paghihintay sa kanya. “Lalaine.” Napalingon ako kay Sophia. “Let’s go. You don’t have to stay here.” “I’m fine.” Mabilis kong sagot iyon, pero hindi ko rin kayang tingnan siya sa mga mata. “Hindi mo kailangang magpanggap sa akin,” mahinang sabi niya. Napatawa ako nang mapait. “What do you want me to say, Sophia? Na masakit? Na nakakahiya? Na pagkatapos ng lahat, ako pa rin ang babaeng hindi niya kayang piliin?” Hindi siya sumagot agad. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko. At doon ko naramdamang nanginginig pala ang mga daliri ko. “Halika na,” sabi niya. Tumango ako at nagsimulang maglakad, pero bago kami tuluyang makalayo sa main hall, may narinig kami







