MasukXAVI'S POV
“Come on, Clavi, don't be so stubborn. You'll like it there!” Galit na mga sigaw ni Mama habang tinatapos ang pag-iimpake ng mga gamit ko. “Mababait ang mga anak ni Dominic, sigurado akong makakasundo mo sila.” “Baka mamaya umalis na naman tayo kasi mamanyakin ako.” Iritado kong sabi habang inaayos ang mga libro at iba pang mahahalagang gamit ko. Ayaw ko talaga ‘yong umaabot na naman kami sa sitwasyon na aalis na naman dahil walang matitino sa mga nagiging boyfriend ni Mama. Namulat ako na hindi nakilala ang ama ko at halos sunod-sunod ang nagiging boyfriend ni Mama na hindi nagtatagal. Nakakapagod magpalipat-lipat kaya ayaw kong mag-impake. Wala akong nagiging kaibigan dahil sa palipat-lipat din ako ng pinapasukang eskuwelahan. At madalas na senaryo ang ganoon, mga boyfriend niya na pingsasamantalahan ako. I told her and she immediately broke up with him. Nangupahan kaming muli at ngayon na wala pang apat na buwan ay may bago na naman. Hindi na ako nagulat pero napapagod na talaga ako. Hindi ko natatapos nang maayos ang pag-aaral ko dahil sa ganitong set-up. “He is nice, and if things don't turn out well, alam mong aalis tayo agad.” She's at it again. Napailing na lang ako at tinapos ang pag-iimpake. I once had a step-sister and it didn't turn out well. Kaya ngayon ay medyo natatakot ako sa mga anak ng Dominic na iyon, at puro lalaki pa nga. Baka hindi ako magustuhan. May bumusina sa baba ng apartment namin at nakangiting sinalubong ‘yon ni Mama na ikinailing ko. Is she that excited? Hindi siya ganito ka-excited noon, she's always getting boyfriends just for the money, and not for love, just looking for someone who can give us the life she wants. Maybe she likes him this time? Let's see. “Tara na, Claudia!” Bubuhatin ko na sana ang bagahe ko nang may biglanpg pumasok sa sala namin at mabilis na agawin ang bagahe ko. “Let me.” anito. “Okay.” Nahiya ako dahil sa gwapo nitong mukha. Mukhang ilang taon lang ang tanda niya. Hindi mukhang empleyado dahil sa tikas at mga suot itong mukhang mga mamahalin. Pinanood ko siyang buhatin ang mabigat kong bagahe nang walang kahirap-hirap kahit pa puno iyon ng napakabigat na mga libro. Sumunod ako sa kaniya pababa ng apartment, hindi man lang siya nahirapan kahit pa nasa ikatlong palapag kami. Pagbaba namin ay nakangiting naghihintay sa amin ang bagong boyfriend ni Mama. He looks so scary with his built and strong manly features. May manipis na bigote at balbas, kita ang iilang wrinkles sa gilid ng mga mata dahil sa pagngiti. Malaki ang katawan niya at matangkad. Nakakatakot siyang tignan pero dahil sa simpleng ngiti niya ay medyo nabawasan ang tapang ng mukha niya. “You must be Clavi. Nice to meet you,” aniya at inilahad ang kamay sa harapan ko. Tinanggap ko namn iyon biglang paggalang habang anv binatang nagbuhat ng bagahe ko ay inilalagay ang mga iyon sa likod ng kotse. “I prefer being called Claudia, Sir.” He chuckled and shook our hands. “I’ll earn to get to call you Clavi then.” I smiled at him and glanced at the boy who stood next to Mr. Dominic. Agad naman na napansin iyon ng ginoo at nakangiting inakbayan sa balikat. “Nga pala, this is Damien, my younger son.” Pagpapakilala niya sa binatang tumulong sa akin na ibaba ang bagahe ko. “I suppose halos magka-edad kayo. I hope na makasundo mo siya at ang iba ko pang mga anak.” “Hi.” Nakangiting kong bati sa kaniya at naglahad ng kamay. “I’m Claudia.” Mukhang suplado. Hindi niya agad tinanggap ang kamay ko at sandaling tinignan ang kamay ko at mga mata ko bago niya iyon tanggapin. “Damien,” he said. Malamin ang boses niya, malamig at halos walang ekspresyon. Para ngang wala siyang pakialam sa nangyayari. Galit ba siya? Hindi ako magtataka kung galit siya. Nang nasa byahe kami papunta sa kanilang bahay, nakikinig lang sa amin si Damien na nag-uusap ni Papa Dominic sa tabi ko. Sabi niya ay taeagin ko na siyang Papa dahil magiging pamilya na kami. Ngayon lang ako may matatawag na Papa dahil laging Tito lang ang tinatawag ko sa mga ex ni Mama. “Ang kwarto mo ay nasa tabing kwarto ni Dimitri pero hindi siya madalas umuuwi,” ani Papa Dominic. “Ay, bakit po?” “Graduating na si Dimitri kaya mas gusto niyang nasa condo,” sagot naman ni Mama. Grabe. They must be that rich para bumukod at tumira sa condo ang anak niya. While kami laging palipat-lipat sa mga masisikip sa apartment. Maswerte sila at may nakakasama silang tatay, hindi palipat-lipat ng tirahan at maayos ang buhay. Nilingon ko si Damien na nakatingin lamang sa labas ng bintana. I want to talk to him pero ramdam ko na hindi siya masaya sa pagsundo sa amin kaya hindi ko na lang muna siya kakausapin. Kahit nang makarating kami sa malaki nilang bahay ay wala itong sinabi at nakasunod lang sa amin pagpasok ng bahay. Ang mga nagbuhat naman ng aming gamit ay mga katulong na nila. Malaking bahay na moderno ang disenyo at kulay itim. Parang sa movies. May isang pang mamahaling sports car na nakapark lang sa malawak na tanggapan nila pagkapasok ng malaki rin nilang gate. Hindi ko mapigilang hindi mamangha sa sobrang ganda ng lugar. Idagdag pa ang pool na sumisilip sa likod ng bahay. Naramdaman ko ang paghawak ni Papa sa aking balikat habang nakayakap naman sa kaniya si Mama. “This is your house now, Claudia. At mag-aaral ka sa magandang school.” Hindi ko mapigilan na ngumiti dahil sa mga sinabi niyang iyon. Naramdaman ko ang pagtanggap niya sa akin kahit pa mukhang hindi ako tanggap ng bunso niya. But ill make sure na tatanggapin ako ng lahat at mamahalin nila. Nilingon ko ang nangunang si Damien sa taas nang makapasok kami sa kabahayan. “Damien,” pagtawag ni Papa. “Ihatid mo si Claudia sa kwarto niya,” utos nito dahilan para huminto si Damien sa pag-akyat. Nginitian lang ako ni Mama at sumenyas naman si Papa na sumunod ako. Kaya dali-dali akong tumakbo paakyat ng hagdan para maabutan ang humahakbang na muli na si Damien. Kapansin-pansin ang haba ng legs niya dahil sa paghakbang niya sa maliliit na baitang ng hagdanan. Matangkad at medyo may kalakihan na rin ang katawan niya, malayo sa mga nakikita kong mga kaedaran ko. Sumunod ako sa kaniya habang pinagmamasdan siya. Ang buhok, tainga, kamay, suot at ang kaniyang paglakad. Grabe para siyang model. “Don’t stare.” Nagulat ako sa sinabi niya. “Sorry.” “I’m your brother now. If you like what you’re seeing, get it out of your head.” What??? Iniisip ba niyang na-aattract ako sa kaniya? Na-a-amaze lang naman ako. “Hindi naman kita magugustuhan kung iyon ang iniisip mo.” pagtanggi ko. Huminto siya at nilingon ako. Kung tignan niya ako ay parang may mali akong nasabi. Napatikom na lang ako ng bibig at umiwas ng tingin. Ang awkward. “I doubt that,” he whispered when he shifted his head. “Ano?” Hindi ko masyadong narinig pero may hula akong ibig niyang sabihin, gusto ko lang siguraduhin. Hindi niya ako kinibo at dumiretso sa isang pinto. Binuksan niya iyon at binigyan ako ng daan para makapasok. Nanatili siyang nakatingin sa akin nang pumasok ako ng kwarto. Nagtaas ako ng kilay para tanungin siya sa kaniyang pagtitig. “Hmm?”DAME’S POVPag-uwi ko, scotch lang ang naging kasama ko. I needed to numb the feeling. I needed to erase the image of her face in that hallway. Pero gaya ng sumpa, dumating siya.Nakasandal ako sa counter nang pumasok siya. She looked tired, her hair a bit messy from the day. But still looking very pretty.“You’re making it sound like I’m a dictator,” biro niya.Kung alam lang niya. Kung alam lang niya na bawat utos ko sa kaniya ay paraan ko para hindi ako mawala sa sarili. I challenged her. I wanted to see how far she would push.“And who is right for me, Damien?” tanong niya.The air in the kitchen turned heavy. I walked toward her, my heart hammering against my ribs. I wanted to say Me. Only me. Pero pinigilan ko. I reached out, my fingers trembling slightly as I tucked a strand of her hair. Her skin was so warm, so real.“No one,” I whispered.I saw it then—the crack in my own wall. I was falling, and I was taking her with me. I had to stop. I withdrew my hand as if I had been bur
XAVI'S POVBuong hapon, hindi mawala sa isip ko ’yung eksena sa hallway. The way he looked at Mark, the way he claimed my time as if it belonged to him.Pag-uwi ko sa bahay, sinalubong ako ng tahimik na salas. Our parents were out for a business dinner, leaving the two of us alone again. Pumasok ako sa kitchen para kumuha ng tubig, only to find Damien there, leaning against the counter with a glass of scotch in his hand.He looked exhausted. His tie was loosened, his hair messy as if he had been running his fingers through it all day.“You’re home. Good,” he said without looking at me.“Sabi mo umuwi ako agad, ’di ba?” sabi ko, trying to sound casual as I opened the fridge. “I followed your orders, Boss.”Narinig ko ang mahina niyang pagtawa—isang tunog na bihira ko nang marinig mula sa kaniya. “You’re making it sound like I’m a dictator.”“Aren’t you?” humarap ako sa kaniya, clutching my water bottle. “You literally scared a guy off today.”Damien set his glass down on the counter an
XAVI'S POVMorning came, and it was hard to get out of my room. I’m scared to see him. I'm scared of how I will face what we have done. Pero kailangan, I just wish not to see him downstairs. It’s breakfast, and usually, Damien would skip it to avoid me, but unfortunately, this time, he sat next to me, surprisingly. “Good morning,” I whispered and gave him a small smile.I have decided to ignore what happened last night. Let’s act normal. Like it never happened, gaya ng ginawa namin noong birthday ni Yuri. The first night, he kissed me.He started putting some food on his plate as he glanced at me. “Morning,” maiksi niyang bati.It was short and simple, yet it made my heart warm. Isang maliit na tagumpay. Iyon lang ang turing ko sa simpleng "Morning" niya, pero sapat na iyon para maibalik ako sa nangyari kagabi. Nanatili akong tahimik habang pinapanood siyang kumakain. Damien was always precise—the way he moved, the way he spoke, and even the way he ignored me. Everything was calcula
XAVI'S POV“I’m sorry,” he whispered.Then, just like that, the weight broke. I felt a sudden, strange lightness—enough to finally let the hurt go and offer him a small, quiet smile.I continued eating. Throughout the dinner, he stayed quiet, but it wasn't the 'angry' quiet anymore. It was a shared silence. He watched me eat, and sometimes, I’d catch him smiling—just a tiny, almost invisible lift of the corners of his mouth—whenever I’d get excited about the food.I felt happy. Weirdly, dangerously happy. Even if he wasn't talking much, the fact that he was here, with me, in this small bubble of time where no one knew who we were to each other, was enough. For a moment, we weren't step-siblings. We were just a girl and a boy having dinner at 9:00 PM in a quiet mall. Well, that’s how I see it.Kakasakay lang namin sa sasakyan at nananatili pa rin kaming nakapark sa madilim na sulok ng mall garage nang biglang mangyari ang isang himala—nagsalita siya.“I meant what I said about Yuri,” w
XAVI’S POV"I didn't want to disturb you," he replied, opening the passenger door. "Get in. Let's go."Pumasok ako sa loob ng kotse, pero ang utak ko ay hindi mapakali. Two hours. He waited for two hours, mag-isa, para lang sunduin ako. Why? He could have ignored Kuya Kevin. He could have told them he was busy. But he didn't.Sa loob ng sasakyan, muling bumalik ang katahimikang kinatatakutan ko. Pero imbes na uwi, may ibang pumasok sa isip ko. Ayaw ko pang matapos ang gabing 'to na ganito kami—walang kibo, parang estranghero. Hindi pa rin ako susuko na maging maayos ang relasyon namin at tanggapin niya ako bilang kapatid."Damien, can we go to the mall first?" tanong ko."Gabi na, Clau. Uuwi na tayo.""Please. I really need to buy materials for the project. 'Yong mga special paper at pens na kailangan para sa presentation bukas. Kuya Kevin can't take me tomorrow morning. Please, Damien."He sighed, a long, weary sound, but he shifted the gear and headed towards the nearby mall.Sa loo
XAVI’S POV Sa sumunod na araw, ang ingay ng university cafeteria ay parang isang ingay na pilit kong ginagamit para itago ang gulo sa loob ng utak ko. Nakaupo kami sa table sa tapat ng malaking glass wall na tanaw ang kalapit na building Business Ad department ng campus. Katabi ko si Yuri, habang ang mga kaibigan ko—sina Reese, Eloise, at Vianca—ay halos mag-collapse na sa kakatawa dahil sa mga hirit ni Yuri. "Claudia, you’re spacing out again. Kanina ko pa napapansin, parang lumilipad ang kaluluwa mo sa ibang planeta," bulong ni Yuri sa akin. Ang boses niya ay malapit sa tenga ko, sapat lang para ako lang ang makarinig. "Hindi ah," mabilis kong sagot, pilit na ibinabalik ang focus sa kanila. "Iniisip ko lang 'yong quiz namin sa mamaya." "Liar," he chuckled, leaning closer. Ang bango niya—isang halo ng mamahaling cologne at mint. "You’re thinking about something heavy. I can see that tiny wrinkle between your eyebrows. Stop it. It’ll give you wrinkles, and it would be a tragedy to







