Chapter 3

Pagbalik ko sa aking silid, hindi ko pa rin maalis sa aking isipan ang lahat ng nangyari kanina. Humagulgol na lamang ako sa pag-iyak habang nakahiga.

 

Bigla kong narinig ang ingay sa labas, kaya sumilip ako sa maliit na butas, wala naman palang bintana rito sa aking kwarto.

May kama lamang at lamesa sa gilid. Malawak ang silid, ngunit tila wala itong kulay.

 

Kahit gaano pa kaganda ang mga kulay ng kwartong ito, sa aking paningin ay tila walang buhay at diwa.

Mula sa aking kinatatayuan, nakita ko si Damien sa bintana.

May kasama siyang isang babae, at tila nagtatalo sila. Napakaganda ng babae, ang buhok niya ay blond hair,

at malinaw na may halong ibang lahi. Napakakinis ng kanyang balat,

at nakasuot siya ng elegante at kapi na kapit ito sa kaniyang katawan  na bumagay na  sa kanyang hubog na katawan.

Nagulat ako nang makitang nagsimulang umiyak ang babae.

Agad siyang hinila ni Damien sa kanyang mga bisig at hinalikan sa labi.

Napakalambing niya sa babaeng iyon. Siguro ay girlfrien niya, 

Pagkatapos ay nagsalita si Damien, Then Damien spoke, and I overheard his words:

“You’re wrong to think that way, Samantha. I love you deeply, and I would never betray you. You’re my fiancée now. I will marry you as soon as my plan is complete.”

Bigla akong nakaramdam ng hindi maipaliwanag na kirot sa dibdib.

Napahawak ako rito, bahagyang napangiwi.

Bakit ganito?

May sakit ba ako sa puso?

Bakit ko nararamdaman 'to?

Huminga ako nang malalim bago muling tumingin sa labas.

At doon ko nakita sina Damian at ang babaeng kasama niyang babae na nagnagalang Samantha.

Nakatingin ako sa kanilang dalawa habang marahan na hinahawakan ni Damian ang pisngi nito. His fingers gently brushed against her cheek, as if trying to calm her down.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong natahimik.

Sa tingin ko, okay na sila.

Ilang sandali pa ay ibinaba ni Damian ang kamay niya mula sa pisngi ni Samantha at hinawakan ang kamay nito.

May sinabi siya rito, pero hindi ko na marinig dahil nasa malayo ako.

Nakita ko na lang na magkasama silang naglakad papunta sa isang itim at mamahaling kotse.

A black Mercedes-Maybach.

Pinagbuksan pa ni Damian ng p***o si Samantha bago ito sumakay.

pinagmasdan ko ang galaw niya.

Hindi ko alam kung bakit may kakaibang pakiramdam na naman akong naramdaman sa dibdib ko.

Bakit ba ako naaapektuhan?

Hindi naman ako dapat interesado.

Siya ang lalaking dumukot sa akin.

Siya ang taong kinatatakutan ko.

Kaya bakit parang may kung anong kumikirot sa dibdib ko habang nakikita ko siyang kasama ang ibang babae?

Bago tuluyang sumakay si Damian, huminto muna siya at kinausap ang isa sa mga security guard na nakatayo malapit sa mansion.

Naka-black tactical uniform ang lalaki, may suot na bulletproof vest, black boots, at earpiece na nakakabit sa tenga.

Tumango ang security guard sa sinabi ni Damian.

Bago sumakay si Damian sa kotse, saglit siyang tumingin sa direksyon ng mansion.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung nakita niya ako.

Mabilis akong umatras palayo sa bintana.

Maya-maya, umandar na ang kotse at tuluyang umalis sa driveway.

Hindi ko na ito sinundan ng tingin.

Sa halip, napatingin ako sa paligid.

Napansin kong mas dumami ang mga security guard sa mansion.

Kahit saan ako tumingin, may nakabantay.

Sa bawat sulok ng bakod, may mga lalaking naka-black uniform.

At saka ko napansin ang mga CCTV na nakalagay sa iba't ibang bahagi ng mansion.

Nanlamig ako.

Dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko sa direksyon ng kwarto ko.

May isang CCTV camera rin pala roon.

Nanlaki ang mga mata ko.

Oh, no.

Paano kung nakita niya ako kanina?

Paano kung nakita niyang sumilip ako sa butas?

Paano kung nakita rin niya akong nakatingin sa kanila?

Napaatras ako mula sa bintana.

Kinabahan ako nang husto.

“Shit…”

Hindi ko alam kung nakita ba ako ni Damian.

Pero kung nakita niya, wala akong pake alam hindi naman ako tatakas  tsk.

Umupo na lang ako sa kabilang side ng kama.

May maliit na study table roon, may lamp sa ibabaw at isang upuan sa harap nito. at ang CCTV camera naman ay nakapwesto sa  pader malapit sa ilaw.

Nakatutok iyon sa akin.

Kahit saan ako pumunta sa loob ng kwarto, nakasunod  iyon sa bawat galaw ko.

Alam kong mino-monitor niya ako.

Napatingin ako roon nang ilang segundo, ramdam kong kumukulo ang dugo ko sa inis.

“Seriously?”

Matalim ko iyong tiningnan bago ako tumalikod.

Umupo ako sa silya at napansin ang isang librong nakapatong sa mesa. Kinuha ko iyon at tiningnan ang cover.

Mukhang romance novel.

“Maybe this will help me forget everything for a while.”

Bubuksan ko pa lang sana ang libro nang biglang kumulo ang tiyan ko.

Napahawak ako rito.

“Ugh…”

Sobrang gutom ko na.

Wala man lang bang magdadala ng pagkain dito?

Tumayo ako at naglakad papunta sa p***o.

Hinawakan ko ang doorknob at pinihit iyon.

Hindi bumukas.

Pinihit ko ulit.

Locked.

“Shit. Why is this locked?”

Napahawak ako sa tiyan ko nang muling kumalam ito.

“Gutom na ako…”

Napatingin ako sa CCTV.

Parang lalo akong nainis nang maisip kong baka nakikita niya akong nagugutom dito.

“Happy now?”

Tinaliman ko ang tingin ko sa camera bago ako bumalik sa study table.

Wala rin naman akong ibang magagawa.

Kaya binuksan ko na lang ang libro at nagsimulang magbasa.

Pero kahit anong pilit kong ituon ang attention ko sa binabasa ko, hindi ko magawang mag-concentrate.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Damian.

“You’re my fiancée now. I will marry you as soon as my plan is complete.”

Napahinto ako sa pagbabasa.

Fiancée niya si samantha?

At higit sa lahat…

Ano bang plano niya?

Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang mangyari sa akin.

Hindi ko rin maintindihan kung ano ang atraso ko sa kanya.

May ginawa ba ang pamilya ko sa pamilya niya?

O baka naman...

napaisip ako.

Si Kuya.

Kuya is a member of a gang.

Posible bang may nagawa siya na hindi ko alam?

May nakaaway ba siya?

May taong nagbanta ba sa kanya?

Naalala ko kung paano ako pinagbawalan ni Kuya noon na lumabas ng bahay.

Hindi ko iyon pinansin.

Akala ko sobrang protective lang siya sa akin.

Pero paano kung may dahilan pala?

Paano kung may nagbabanta talaga sa kanya?

At paano kung si Damian ang taong iyon?

Napahawak ako sa noo ko.

“Could that be the reason he took me?”

Pero kung ganoon…

bakit ako?

Bakit hindi si Kuya?

Bakit ako ang kailangang magbayad sa anumang kasalanan na hindi ko naman ginawa?

Napabuntong-hininga ako at muling tumingin sa librong hawak ko.

Hindi ko na alam kung ano ang totoo.

Ang dami kong tanong.

At wala ni isa roon ang may sagot.

“Sana hindi na lang ako umalis ng bahay.”

Napayuko ako.

Kung nakinig lang sana ako kay kuya...

Kung hindi sana kami nag-away ni papa...

Baka nasa bahay pa rin ako ngayon.

Safe.

Kasama ang pamilya ko.

Pero ngayon, nakakulong ako sa mansion ng isang lalaking hindi ko kilala,   

at natatakot ako na baka hindi na akong makauwing buhay.