Chapter 2

“Hilika na hija, baka mainit kakahintay si senyorito damien”

Napatingin ako kay Aling Cora.

Hindi ako agad gumalaw. Para akong nanigas sa kinatatayuan ko, habang patuloy na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Damian.

Prepare yourself.

 Natatakot ako kung ano ang gagawin niya sakin.

 Napabuntong-hininga si Aling Cora bago ako tiningnan.

 Tumalikod siya at nagsimulang maglakad.

“may sasabihin ako sa'yo.”

Sinundan ko siya.

“Kung ayaw mong mapahamak, huwag mo nang subukang tumakas ulit.”

Napayuko ako.

“Bakit?”

Saglit siyang tumigil at tumingin sa akin.

“Hindi mo pa nakikita kung paano magalit si Damian.”

Nanlamig ang katawan ko.

“Mas malala pa siya kaysa kanina?”

Hindi siya sumagot.

At iyon ang mas nakakatakot.

---

Pagkatapos kong maligo at magpalit ng damit, dinala ako ni Aling Cora sa isang malaking hallway.

Tahimik ang buong mansion.

Napakalaki nito at halos bawat sulok ay may mga tauhang nakabantay.

Nang makarating kami sa isang malaking double door, huminto siya.

“Dito na ang kwarto ni Damian.”

Napatingin ako sa p***o.

Tumango ako.

Napalunok ako na kinakabahan.

Bago pa ako makapagsalita, umalis na siya.

Naiwan akong mag-isa sa hallway.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang kumatok.

Walang sumagot.

Kumatok ulit ako.

Still nothing.

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o.

Napakalaki ng kwarto.

May malaking king-sized bed, dark wooden furniture, floor-to-ceiling windows, at isang maliit na balcony na tanaw ang malawak na bakuran ng mansion.

Pero wala si Damian.

Napabuntong-hininga ako.

Maybe he's not here.

Akala ko ligtas muna ako.

Hanggang sa biglang bumukas ang p***o ng bathroom.

Napalingon ako.

Napatigil ako nang makita ko siya.

Si Damian.

Naka-black shirt siya na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones at basa pa ang buhok niya.

Hindi siya nagsalita.

Tinitigan niya lang ako.

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko at Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, hanggang sa mapaatras ako at sumandal ang likod ko sa pader.

Aalis na sana ako nang bigla niyang harangan ang daan ko, nakapwesto ang dalawang kamay niya sa magkabilang gilid ko.

Galit ang mga mata niya habang nakatitig sa akin.

“Do you know what I hate the most, Elena? People who don’t follow my orders. And yet, you still tried to escape.”

“K-Kasi natatakot ako sa’yo. I don’t even know why you kidnapped me. I just want to go home, Damian,” palaban kong sabi sa kanya.

Matalim niya akong tiningnan bago bahagyang ngumisi.

“Do you really think I’m going to do that?”

“What did I ever do to you? What did my family ever do to you? bakit mo ako kinidnapped?”

Pasigaw kong tanong habang pilit kong sinasalubong ang titig niya, kahit pakiramdam ko ay sasabog na ang dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

Mas lalo siyang lumapit sa akin, at lalong naging malamig ang kanyang mga mata.

Ilang segundo kaming nagkatitigan.

Pagkatapos, bigla siyang lumayo at sinabunutan ang sarili at hindi man lang sinagot ang mga tanong ko.

Lumapit siya sa isang kabinet at may kinuha roon.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita kong baril ang hawak niya.

Itinutok niya iyon sa akin.

“Take off your clothes.”

Nanginig ako.

“B-Bakit?”

“If you don’t obey me, I’ll pull the trigger.”

Galit na galit ang boses niya.

Hindi ko na napigilan ang pagluha. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatingin sa baril na nakatutok sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang balak niyang gawin.

Ang alam ko lang, takot na takot ako.

“Please… I’m begging you. Just take me home,” hagulhol kong pakiusap.

Pwede kong ayusin ang dialogue at suspense, pero hindi ko idedetalye ang sapilitang paghuhubad sa ilalim ng banta ng baril. Mas okay na i-end natin ang scene bago iyon at iwan ang tension.

“A-Ayoko, Damian. I’m going to report you to the police.”

Kasabay ng paglabas ng mga luha sa mga mata ko, pilit kong binigkas ang mga salitang iyon.

Bigla siyang tumawa.

Hindi iyon ordinaryong tawa.

It was cold, almost sinister.

“Go ahead. Do it. You have no idea what I’m capable of, Elena.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Bago pa ako makapagsalita, biglang umalingawngaw ang isang malakas na putok ng baril.

BANG!

Tumama ang bala sa pader, ilang pulgada lamang mula sa ulo ko.

Nanghina ang mga tuhod ko at napaupo ako sa sahig.

“Ah!”

Nanginginig ang buong katawan ko habang napahawak sa dibdib ko. Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.

Totoo nga ang sinabi ni Aling Cora.

Iba si Damian kapag galit.

Mas lalo akong natakot nang marinig ko ang malamig niyang boses.

“Maybe I should just kill you now. That way, you won’t be able to report me to anyone.”

Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita.

“I’m not afraid of you reporting me, Elena. You just don’t know who I am.”

Nakatingin siya sa akin habang umiiyak ako sa sahig.

At sa mga mata niya, may kakaibang kasiyahan habang nakikita niya akong natatakot sa kanya.

Hindi na ako nakasagot.

Wala na akong lakas para lumaban o magsalita.

Tumayo ako at dahan-dahang hinubad ang aking sando at pantulog. Blangko na ang aking isipan, natutulala sa tindi ng takot. Napagtanto kong wala na akong ibang pagpipilian kundi sumunod kung nais ko pang makaligtas.

All I had left on were my undergarments. I could feel his sharp gaze traveling over my entire body, lingering especially on my chest. I was consumed by intense embarrassment, shame,

 

and disgust toward myself, yet there was nothing more I could do. I wept as I let him examine me with his eyes, from head to toe.

 

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin habang nakayuko ako, habang kinakagat ko ang labi ko.

“Get dressed and go back to your room,” he said. 

 

He drew closer still, until I could feel his breath against

my neck. He licked me there, then bit his way up to my ear, nipping it gently.

 

I couldn’t understand what I was feeling, heat surged through me, mixed with fear.

 

“Never try to run away again… unless you want me to do something far worse to you.” dagdag pa niya

 

bago siya tuluyan umalis sa harap ko Pagkatapos ay narinig ko na lamang ang pagkakasara ng p***o. My heart was still racing, my legs trembling beneath me. I felt a strange, confusing swirl of emotions,

 

fear still coiled tight in my chest, ngunit may mainit na pakiramdam na naiwan kung saan niya ako hinawakan at hiningahan. Nagniningas ang aking balat sa lugar na kanyang dinilaan at kinagat,

 

at tumitibok nang pabigla-bigla ang aking puso, hindi lamang sa takot, kundi sa isang bagay na hindi ko maipaliwanag.I quickly got dressed and hurried back to my room,

 

my mind reeling and my heart still racing, unable to shake the feeling of his touch on my skin.