تسجيل الدخولHindi ko na mapigilan ang sarili ko. Lumapit ako sa kanya, ang mga kamay ko ay nakadikit sa kanyang dibdib, ramdam ko ang tibok ng kanyang puso, ang init ng kanyang katawan. Ang kanyang mga labi ay dumampi sa aking mga labi—dahan-dahan, maingat, ngunit may init na naglalagablab sa loob ko. Ang aming halik ay isang laban sa katahimikan ng gabi, ngunit parehong alam naming hindi ito basta-basta. Ito ay paglabas ng damdamin, pag-amin ng pagnanasa, at pag-ibig na hindi nasabi noon. “Rosemary,” bulong niya sa pagitan ng halik, “hindi lang ito pag-ibig. Ito ay pagsasakdal ng lahat ng oras na nawala. Lahat ng pagkukulang ko.” Ang aking mga kamay ay yumuko sa likod niya, hinahanap ang katawan niya, ang init, ang presensya. Ang kanyang mga labi ay dumampi sa aking leeg, at ang bawat hipo ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Hindi namin kailangan ng salita. Ang aming katawan ang nagsasalita—ang bawat galaw, bawat hipo, bawat halik ay nagsasabi ng damdamin na matagal nang nakatago. Pa
Tumango ako, at hinawakan ang kanyang dibdib, naramdaman ko ang tibok ng puso niya, mabilis at puno ng pangako. “Oo… Sylvant. Ngayon… at palagi, gusto kong maramdaman ito sa iyo.” Dahan-dahan niyang hinugot ang damit ko, ang bawat galaw niya ay parang sinasayaw namin ang musika ng pangarap, pagnanasa, at kalayaan. Ang bawat halik niya sa leeg ko, sa balikat, sa braso—lahat ay nagbubukas ng isang daan patungo sa labis na kasiyahan at intimacy. “Rosemary… ikaw ang aking lahat,” bulong niya habang ang mga labi niya ay bumaba sa dibdib ko. Ang init ng katawan niya ay parang apoy na pumapasok sa bawat hibla ng aking laman. Ang bawat haplos niya ay nagiging mas matindi, mas mapang-akit, at mas sensual kaysa anumang naramdaman ko noon. Hindi lang pisikal ang bawat galaw namin; ito ay emosyonal na pagbubukas, isang tahimik na pagsasabi ng lahat ng hindi nasabi sa nakaraan. Ang pagnanasa namin ay hindi puro laman—ito ay pagmamahal, pang-unawa, at pangakong hindi na mauulit ang mga sugat.
Matapos ang ilang sandali, naghiwalay kami nang bahagya, sapat lang upang makapaghinga. Ngunit ang init ng katawan niya ay naroon pa rin, ang amoy niya ay bumabalot sa akin. “Handa ka na bang ipakita sa mundo na tayo?” tanong niya, at ang boses niya ay halong pagnanasa at pangakong matagal na niyang inihintay. Tumango ako. “Oo… pero kailangan nating maging maingat. Hindi lang para sa atin, para sa lahat.” Ngumiti siya at dahan-dahang hinawakan ang aking kamay. “Maingat, pero hindi na natin itatago. Hindi na.” Ang mga salita niya ay parang sumpa at pangako sabay-sabay. Alam ko, sa wakas, ang lalaking tahimik ay nagdesisyon—pumili sa akin nang bukas, nang walang takot. Ngunit ang pangako niya ay hindi lang sa salita. Sa isang mabilis ngunit maingat na galaw, inilapit niya ang katawan niya sa akin, at ang init ay dumaloy sa bawat hibla ng aking pagkatao. Ang kanyang mga kamay ay naglakbay mula sa aking bewang hanggang sa aking likod, dahan-dahan, marahan, ngunit may determinasy
Hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang nangyari kanina sa lobby. Ang bawat mata na nakamasid, ang bawat titig na nagtanong, ngunit para sa akin, tanging ang init ng katawan ni Sylvant at ang titig ng kanyang mga mata ang mahalaga. Pagkatapos ng cocktail event, inanyayahan niya akong umakyat sa penthouse ng Briggston Hotels—isang lugar na bihira kong makita, at ngayon, parang aming pribadong mundo. Ang elevator ay tahimik. Ang bawat hakbang namin ay puno ng tensyon. “Rosemary,” bulong niya nang maayos kaming nakatayo sa elevator, hawak ang aking kamay. Ramdam ko ang init ng kanyang palad. Ang bawat tibok ng puso niya ay parang nagmumungkahi na may lalabas na hindi lang simpleng pagnanasa. Hindi ko mapigilan ang sarili kong tumingin sa kanya. Ang suit niya ay perpektong humugot sa kanyang katawan, at ang bawat galaw niya ay may sekswal na tensyon. Tahimik siya, kontrolado, ngunit alam kong ramdam niya rin ang epekto niya sa akin. Pagpasok namin sa penthouse, agad kong napansin an
Hindi ko inaasahan na darating ang araw na ito—ang araw na ang buong mundo ay makakakita kung sino talaga ang nakatayo sa tabi ni Sylvant Garrison Briggston. At hindi ko rin inaasahan na mararamdaman ko ang init ng kanyang presensya sa paraang mas malalim pa kaysa sa anumang oras sa nakaraan. Ang lobby ng Briggston Hotels ay kumikislap sa liwanag ng chandelier, bawat salamin at kristal ay nagbabalik ng imahe ng mga elegante at mayayamang bisita. Ngunit para sa akin, ang lahat ng iyon ay nagiging blur sa sandaling nakita ko siyang nakatayo sa kabilang dulo ng bulwagan—Sylvant. Tahimik, nakasuot ng perpektong tailor-made na itim na suit, at may hawak na isang basong champagne. Ang bawat galaw niya ay sinadya at kontrolado, pero para sa akin, bawat kilos niya ay may dalang tensyon na parang nakikipaglaro sa apoy. Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin. Matagal na naming pinipigil ang aming nararamdaman. Ang nakaraan ay parang apoy na hindi namin pinapansin, ngunit ngayon, sa harap
Ang araw na ito ay hindi katulad ng ibang araw sa Briggston Hotels. Ang lobby ay kumikislap sa liwanag ng chandelier, at ang mga salamin sa dingding ay nagpapakita ng bawat kumikilos na bisita. Ang mga empleyado ay abala sa kanilang mga tungkulin, ngunit may kakaibang tensyon sa hangin. Alam kong may malaking kaganapan sa opisina—isang event na hahantong sa wakas ng lahat ng mga palihim na pangungulila at panlalambing na nagtatago sa pagitan naming dalawa ni Sylvant. Ako, si Rosemary Delgado, ay nakatayo sa likod ng reception area, hawak ang clipboard at nagmamasid sa bawat detalye. Ang aking puso ay tila tumatalon sa bawat pagkakataon na makita ko siya. Ang bawat kilos ni Sylvant Garrison Briggston ay puno ng kontrol, tahimik, at malamig sa unang tingin, ngunit alam ko—alam ko—na sa ilalim ng kanyang maayos na anyo ay may apoy na para lamang sa akin. Ngunit ngayon, hindi ito tungkol sa lihim o mga pagtingin na hindi naipapahayag. Ito ay tungkol sa pag-amin, sa publiko, sa lahat ng
Tahimik ang gabi, ngunit sa loob ko marami ang gumugulo, parang may bagyong hindi mapigilan. Pilitin ko man sabihin ng bibig ko pero ayaw dahil nag-aalinlangan ako. Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong apartment, nakasuot pa rin ng simpleng blouse at slacks mula sa trabaho. Hindi ko na
Ang mga salita niya ay parang apoy na unti-unting sumisiklab sa loob ko. Ngunit sa halip na tumakbo, pinili kong humarap sa apoy na iyon. Tumindig ako, hinarap siya nang direkta, at sa kabila ng kaba, sinabi ko, “Sylvant… gusto ko ring subukan. Pero kailangan kong malaman—talaga bang nandiyan ka pa
“Ang tanong ko, Ms. Delgado,” mahina niyang wika, “ay kung kaya mo ba talagang hawakan ang responsibilidad na ito? Ang trabaho sa Briggston Hotels ay hindi basta-basta.” Ikinapa ko ang clipboard ko, pilit pinipigil ang pagyanig ng kamay. “Gagawin ko po ang lahat para masiguro pong maayos ang opera
Ng pangakong hindi na siya mananahimik sa maling paraan. Hinawakan ko ang kanyang damit, hindi para pigilan, kundi para manatili. Ang pagitan namin ay unti-unting nawala. Hindi dahil sa init ng katawan. Kundi dahil sa init ng tiwala. Nahiga kami sa kama, magkatabi. Walang pagmamadali.







