All Chapters of The Billionaire Who Loved Quietly : Chapter 1 - Chapter 10

56 Chapters

Chapter 1: Notices

Hindi ko akalaing ang unang araw ko sa trabaho ang magiging unang araw ng pagbabalik ng sakit. Maaga akong dumating sa gusali ng Briggston Hotels—ang pinakasikat at pinaka-elitistang hotel empire sa bansa. Salamin ang buong harapan ng building, parang walang bahid ng kahinaan. Katulad niya. Huminga ako nang malalim bago pumasok. “Ako si Rosemary Delgado,” bulong ko sa sarili. “Hindi na ako ang babaeng umiiyak sa gilid ng campus.” napatingin ako sa kabuan ng paligid dahil sa ganda nito. nakakalimutan ko ang mga nakaraan pero pag-naiisip ko na nandyan siya, hindi ko na agad gusto ang paligid ko. Pero habang umaakyat ang elevator, kasabay ng pagtaas ng numero sa digital panel, bumabalik ang mga alaala. College days. exciting ang unang araw, pagdating sa dulo. ayon palya. Isang lalaking laging tahimik sa likod ng classroom. Isang lalaking hindi kailangang magsalita para maramdaman mong siya ang pinakamakapangyarihan sa loob ng kwarto. Sylvant Garrison Briggston.Naalala ko p

Chapter 2: Already

Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat—ang takong ng sapatos ko sa marmol na sahig ng lobby o ang tibok ng puso ko habang papunta sa opisina ng CEO. Unang araw ko bilang executive assistant ng pinakamalaking hotel empire sa bansa—Briggston Hotels. At ang CEO? Si Sylvant Garrison Briggston. Ang lalaking minsan kong minahal sa tahimik na paraan. Ang lalaking minsan akong minahal… sa paraang hindi ko narinig.---Medyo Awkward Professionalism ba lagay ko? hindi naman siguro napansin. Maaga akong dumating. Mas maaga kaysa sa karamihan ng empleyado. Ayokong may makapansin na kinakabahan ako. Ang opisina ng CEO ay nasa pinakataas na palapag—glass walls, minimalist design, kontrolado ang lahat. Tulad ng may-ari nito. Tahimik ang paligid nang pumasok ako sa outer office. May malaking desk na nakalaan para sa assistant—sa akin na ngayon. Nakaayos na ang files, may bagong laptop, at isang maliit na pangalan sa brass plate. ROSEMARY DELGADO Executive Assistant to the CEO Huminga ako

Chapter 3: Accidental

Kung si Sylvant ay katahimikan na may bigat, may isang taong kabaligtaran niya. Dumating siya isang umaga na parang pagmamay-ari niya ang buong floor—relaxed ang lakad, may bahagyang ngiti, at tila walang dinadalang problema sa mundo. “Ah, so this is the famous assistant.” Napatingin ako. lakas ng tama nito ah! famous daw? wala naman ako ginawa sa kanya. Matangkad, charming ang dating, may playful na ningning sa mata. “Connor Finnegan,” sabi niya habang inaabot ang kamay. “I’m the only person in this building who can actually make your boss laugh.” Pinagmasdan ko siya saglit bago tinanggap ang handshake. “Rosemary Delgado. Executive assistant.” “Executive assistant?” bahagya siyang ngumiti. “So you’re the one who keeps the tyrant functional.” Napahinto ako. “He’s very efficient.”Obvious naman, Tanga lang. Connor chuckled. “That’s a polite way of saying emotionally constipated.” Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya. At doon, sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako

Chapter 4: Without Permission

May hawak siyang coat sa isang kamay, ang kabilang kamay nasa bulsa. May ngiti sa labi—ngiting parang may alam. “Mr. Finnegan,” bati ko. “Connor will do,” sagot niya agad. Professional smile lang ang isinagot ko. Lumapit siya nang bahagya. Hindi masyadong malapit, pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya. “You handle pressure well.” “It’s part of the job.” “Hmm.” Pinagmasdan niya ako, hindi bastos—pero masyadong observant. “You always were like that.” Natigilan ako. “Excuse me?” Umangat ang sulok ng labi niya. “Relax. I’ve heard stories.” Mula kanino? Hindi ko na kailangang itanong. “Small world, isn’t it?” dagdag niya. Sa likod ng magaan niyang tono, may kung anong hindi ko mabasa. Hindi siya tulad ni Sylvant na tahimik at sarado. Si Connor—madaling ngumiti. Pero ang mga mata niya? Mas maingat kaysa sa inaakala ng karamihan. Kinagabihan, halos wala na ang tao sa floor. Papunta ako sa records room nang marinig ko ang dalawang staff sa dulo n

Chapter 5: Kindness

Hindi kami naghalikan. Hindi kami nangako. Pero sa gabing iyon, may tahimik kaming inamin. Na kahit bawal. Kahit walang pahintulot. Kahit walang katiyakan. May namamagitan. At iyon ang mas nakakatakot. Dahil ang pag-ibig na walang pangalan ay mas mahirap pakawalan. Habang nakahiga ako sa kama ko nang gabing iyon, nakatitig sa kisame, napangiti ako sa gitna ng takot. Unti-unti akong nahuhulog. Hindi dahil may ibibigay siya. Hindi dahil may makukuha ako. Kundi dahil sa bawat tingin niya, nararamdaman kong hindi ako invisible. At kahit alam kong maaaring masira ang lahat balang araw… Pinili kong mahalin siya. Tahimik. Walang permiso. Parang ulap na handang maglaho sa langit niya— basta kahit minsan, naging bahagi ako ng tanawin. --- Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging espesyal si Sylvant sa paningin ko. Siguro noong unang beses niya akong hinintay sa library kahit sinabi kong kaya ko namang mag-isa. O baka noong napansin niyang lagi akong

Chapter 6: Madeline

Hindi ko inaasahang ganoon kalaki ang lobby ng Briggston Hotels. Pagpasok ko pa lang sa loob, agad akong sinalubong ng malamig na pakiramdam mula sa marmol na sahig. Kuminang ito sa ilalim ng ilaw—malinis, makinis, at halos perpekto, na parang walang bahid ng pagkakamali. Ang bawat hakbang ko ay may kasamang mahinang tunog ng sapatos na tumatama sa matigas na ibabaw. Tok… tok… tok…—parang echo ng sarili kong kaba na bumabalik sa akin. Ramdam ko ang lamig na umaakyat mula sa paa ko hanggang sa buong katawan, na tila ba pinapaalala sa akin kung gaano katahimik at kalayo ang lugar na ito sa mundong kinalakihan ko. Sumasalamin sa sahig ang aking repleksyon—malinaw pero hindi buo. Para bang ipinapakita nito kung sino ako sa panlabas, pero hindi ang tunay kong nararamdaman sa loob. Sa bawat hakbang, mas lalo kong napapansin kung gaano kalawak ang espasyo. Walang kalat. Walang ingay. Tanging ang marmol na sahig ang nagsisilbing saksi sa bawat galaw ko—parang tahimik na tagamasid sa k

Chapter 7: First

Bigla na lang siyang nawala sa buhay ko matapos ang Europe expansion. Hindi na siya nagparamdam. At ako? Natuto akong huwag umasa. --- Habang inaayos ko ang ID ko sa leeg, bumukas ang elevator sa pinakadulong bahagi ng lobby. At doon siya lumabas. Pareho pa rin ang tindig. Mas matangkad ang dating. Mas seryoso. Mas kontrolado. Sylvant Garrison Briggston. CEO. Hindi na estudyante. Hindi na lalaking may pangarap lang. Kundi lalaking natupad ang pangarap—kahit may iniwang kapalit. Nagtagpo ang mga mata namin. Isang segundo. Dalawang segundo. Tatlo. Hindi siya ngumiti. Hindi rin ako. “Ms. Delgado,” tawag ng HR, “he will be your direct supervisor.” Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko. Lumapit siya. Amoy ko ang pamilyar niyang pabango—subtle, refined, hindi matapang. “Rosemary.” Hindi ako sanay marinig ang pangalan ko sa ganoong tono. Professional. Malamig. “Mr. Briggston.” Bahagya siyang natigilan. Isang segundo la

Chapter 8: Loving

Ng pangakong hindi na siya mananahimik sa maling paraan. Hinawakan ko ang kanyang damit, hindi para pigilan, kundi para manatili. Ang pagitan namin ay unti-unting nawala. Hindi dahil sa init ng katawan. Kundi dahil sa init ng tiwala. Nahiga kami sa kama, magkatabi. Walang pagmamadali. Walang pilitan. Ang mga kamay niya ay maingat, parang takot na baka mabasag ako. Pero hindi ako basag. Hindi na. Hinawakan ko ang mukha niya. “Tingnan mo ako,” sabi ko. Tumingin siya. “Hindi ako natatakot sa pagmamahal mo,” bulong ko. “Natakot lang ako sa katahimikan mo.” “Hindi na ako tatahimik kung ikaw ang usapan.” Ilang segundo kaming magkatitigan. At sa pagitan ng bawat paghinga, may bagong simula. Ang gabi ay naging saksi sa isang pagmamahal na hindi kailangang isigaw. Isang pagmamahal na natutong magsalita, kahit mahina. Hindi ko alam kung anong oras ako nagising. Madilim pa rin. Nasa dibdib niya ang ulo ko. Ang braso niya ay nakayakap sa akin. Mahig

Chapter 9: Briggston Name

Tahimik sila habang umaakyat ang elevator, at sa katahimikan na iyon, mas lalo nilang naramdaman ang presensya ng isa’t isa. Ang bawat pihit ng katawan, bawat bahagyang paghinga, ay nagiging mas mahalaga. Para bang ang mundo sa labas ay nawawala, at sila lang ang natitira sa maliit na silid ng metal. Rosemary, na bihasa sa pagtatago ng emosyon, naramdaman ang kakaibang panghihina sa kanyang puso. “Bakit ganito?” tanong niya sa sarili. Si Sylvant, sa kanyang tahimik na paraan, ay nagbigay ng isang maliit na signal—isang bahagyang paglapit, halos hindi napapansin. Ngunit sapat na iyon para kumulog ang damdamin ni Rosemary, na tila ba may magnetism na hindi niya kayang ipaliwanag. Hindi siya nag-react agad. Pilit niyang pinanatili ang kanyang postura, ang kanyang propesyonalismo. Ngunit sa ilalim ng kanyang balat, may init na kumakalat—isang init na matagal nang itinago, ngunit ngayon ay tila muling nabuhay. --- Lumabas sila sa elevator sa rooftop lounge. Ang ilaw mula sa city

Chapter 10: Never Claimed

At kahit anong pilit kong itago sa sarili, may mga alaala na hindi mo basta-basta maalis. Mga alaala ng nakaraan, ng isang pag-ibig na iniwan sa gitna ng malamig na katahimikan, ng mga pangakong hindi nasabi, at ng pusong naiwan sa isang silid na puno ng tanong. Lumapit ako sa malaking bintana ng aking kuwarto sa dormitoryo ng kolehiyo, pinagmamasdan ang mga puno sa labas na hinahaplos ng hangin. Ang simoy nito ay parang mga alaala—dahan-dahan, ngunit matindi. At doon, hindi ko maiwasang maalala siya—si Sylvant Garrison Briggston. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat ng iyon. Siguro noong una, akala ko’y simpleng pagkakaibigan lamang—isang labis na pagtitiwala sa isang kaibigan na may mahiwagang ngiti at tahimik na mga mata na tila nagbabasa ng lahat ng iniisip mo. Ngunit sa bawat sandali, sa bawat lihim na ngiti, alam kong may mas malalim pa sa kanya. Ngunit hindi ko alam kung paano ako nasangkot sa isang laro ng katahimikan at pagtatago ng damdamin. Flashback: Unang Araw

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP