Chapter 2

PASADO alas-siyete na ng gabi, wala pa rin si Alexander.

Tahimik ang buong mansion. Tanging ang mahinang tik-tak ng orasan ang maririnig sa paligid.

Ganoon na ba siya ka-busy ngayon sa opisina? Ni hindi man lang niya ako magawang tawagan para i-update kung anong oras siya uuwi.

Napatingin ulit si Theariza sa orasan na nakasabit sa kanilang kusina, kung saan siya naghihintay upang may kasabay siyang kumain. Nakahain na ang pagkain sa mesa, ngunit unti-unti na iyong lumalamig.

Napabuntong-hininga siya.

Si Althea naman, hanggang ngayon wala pa rin. Hindi rin tumatawag. Anong oras kaya siya uuwi rito? Dapat mauna siyang umuwi bago ang asawa ko. Baka bigla siyang dumating na tulog na ako.

Saglit siyang napatingin sa pinto, parang umaasang anumang sandali ay bubukas iyon.

Ngunit nanatiling sarado ang lahat.

At mas lalong bumigat ang pakiramdam sa kanyang dibdib.

Agad siyang tumayo at kinuha ang kanyang cellphone na nakapatong sa sofa…

Dinial niya ang number ng kanyang asawa.

“Kring… kring… kring…” panay tunog lang ang phone.

*****************

“Isagad mo, Alex…” ungol ni Althea. 

“Oo… isasagad ko na!” Pagkasabi iyon ni Alexander, agad niyang isinagad ang alaga niya sa kepyas ni Althea.

Napapaungol nalang si Althea sa sarap na nararamdaman niya.

“Ang sarap mong kantut*n, Althea!” ungol ni Alexander.

“A-ang sarap mo rib kasing kumant*t, Alex…” bulong niya.

Biglang…

“Kring… kring… kring… kring…” tunog ng phone ni Alexander.

“M-may tumatawag…” mahinang bulong ni Althea.

“Hindi iyon mahalaga…” sagot ni Alexander, dahilan para dedmahin lang niya ang tawag sa phone niya.

Patuloy na nagri-ring ang phone niya.

“Kring… kring… kring…”

Ngunit mas pinili ni Alexander na huwag iyon pansinin.

Sa halip, mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa baywang ni Althea habang patuloy ang mararahas niyang galaw. 

Napakagat si Althea sa kanyang labi, pilit pinipigil ang malakas na ungol na gustong kumawala sa kanyang lalamunan.

“Althea…” pabulong niyang tawag, puno ng pagnanasa.

“Masarap ba?” bulong ni Alexander sa kanyang tenga, mabigat ang kanyang paghinga.

“Oo…” sagot ni Althea, sabay kapit nang mahigpit sa kanyang balikat. “Ikaw lang ang nakakapagbigay sa akin ng ganito…”

“Talaga?” 

Oo… ikaw lang.

Sa labas ng kama, patuloy ang pag-ilaw ng phone screen.

Nakasaad doon ang pangalan:

Wife Calling…

Ngunit walang pakialam si Alexander.

Para bang ang tawag na iyon

Ay walang halaga.

Sa kabilang banda…

Nakatayo pa rin si Theariza sa gitna ng kanilang sala, hawak ang cellphone sa kanyang kamay. Nakatutok ang kanyang mga mata sa screen habang hinihintay na sagutin ng kanyang asawa ang tawag.

Ngunit walang sumasagot.

Hanggang sa tuluyan na itong tumigil.

Unti-unti niyang ibinaba ang cellphone.

Siguro… busy lang talaga siya.

Siguro… nasa meeting pa.

Siguro…

Pinilit niyang kinukumbinsi ang sarili.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, may kung anong kirot na hindi niya maipaliwanag.

Isang pakiramdam na para bang may mali.

Napaupo siya sa sofa, dahan-dahang niyakap ang sarili.

Tahimik ang buong mansion.

Napatingin siya sa mesa kung saan nakahain pa rin ang pagkain na niluto niya para sa asawa.

Paborito pa naman iyon ni Alexander.

Ngunit ngayon…

Lumalamig na iyon.

Katulad ng pakiramdam sa kanyang puso.

Sa hotel…

Bumagal ang galaw ni Alexander.

Pareho silang hingal na hingal ni Althea habang magkadikit pa rin ang kanilang mga katawan.

Ngumiti si Althea habang marahang hinahaplos ang dibdib ng lalaki.

“Hindi mo ba sasagutin ang tawag?” tanong niya, kahit alam na niya ang sagot.

Umiling si Alexander.

“Hayaan mo siya.”

Isang simpleng sagot.

Ngunit sapat iyon para mapangiti si Althea.

“Ako na lang ang tatawag sa kanya para hindi siya magduda, sweetheart…” nakangiting sabi ni Althea habang inaabot ang kanyang cellphone mula sa ibabaw ng kama.

May kakaibang kislap sa kanyang mga mata.

Hindi iyon inosente.

Kundi puno ng plano.

“Sure… no problem, sweetie,” sagot ni Alexander habang inaayos ang kanyang suot at nakatingin sa kanya nang may paghanga. “Malapit na rin naman tayong magsama sa iisang bubong, diba? Bilang tunay na pamilya…”

Ngumiti si Althea. Isang ngiting puno ng kahulugan.

“True…” mahina niyang sagot, saka idinial ang number ni Theariza. “Wait… huwag ka munang magsalita. Nagri-ring na.”

“Krang… krang… krang…”

Sa kabilang linya, agad namang sinagot ni Theariza ang tawag, halos hindi na pinatagal pa, tila ba kanina pa niya hinihintay iyon.

“Hello… best?” mahina ngunit may halong pag-aalala ang boses ni Theariza.

Agad nagbago ang ekspresyon ni Althea. Napalitan ng lambing at pagpapanggap ang malamig niyang mga mata.

“Best… pauwi na ako diyan,” malambing niyang sabi, kahit nakatingin siya kay Alexander habang nakangiti. “Pasensya ka na talaga… medyo ginabi ako. Kinuha ko pa kasi lahat ng gamit ko. Alam mo naman… lilipat na ako diyan hanggang sa maipanganak ko ang baby ninyo ng asawa mo.”

Sa kabilang linya, bahagyang natahimik si Theariza.

Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kirot siyang naramdaman sa kanyang dibdib.

Ngunit agad niya iyong pinigilan.

“Okay lang, best… naiintindihan ko,” sagot niya, pilit pinananatiling kalmado ang kanyang boses. “Gising pa naman ako. Hinihintay kita.”

Napangiti si Althea, saka dahan-dahang hinaplos ang dibdib ni Alexander habang patuloy na nakikipag-usap.

“Talaga?” sagot niya, kunwari’y natuwa. “Best… ang bait bait mo talaga. Hindi ko alam kung paano kita mapapasalamatan.”

“Tsk… best naman,” sagot ni Theariza, bahagyang natawa. “Para saan pa at magkaibigan tayo? At saka… ginagawa mo ito para sa amin.”

Isang malamig na ngiti ang sumilay sa labi ni Althea.

Para sa amin?

Kung alam mo lang, best…

“Oo nga, best,” malambing niyang sagot. “Gagawin ko ang lahat para sa inyo. Para matupad na ang pangarap mong maging ina.”

Sa tabi niya, napangisi si Alexander, tila natutuwa sa naririnig.

“Malapit na akong umalis,” patuloy ni Althea. “On the way na ako diyan. Excited na rin akong tumira kasama ka.”

“Okay… ingat ka, Althea,” sagot ni Theariza, ramdam ang kakaibang halo ng saya at kaba. “Mag-drive ka nang maayos.”

“Salamat, best,” mahina niyang sagot. “At best…”

“Hmm?”

“Thank you… sa pagtitiwala mo sa akin.”

Napapikit sandali si Theariza, saka ngumiti.

“Always, best.”

Pagkababa ng tawag—

Agad nawala ang lambing sa mukha ni Althea.

Napatingin siya kay Alexander.

At pareho silang napangiti.

“Ang dali niya talagang lokohin,” mahina niyang sabi.

Lumapit si Alexander at hinawakan ang kanyang baba.

“Dahil mahal niya ako,” malamig nitong sagot.

“Hindi…” bulong ni Althea. “Dahil mahal ka niya nang higit sa sarili niya.”

At iyon—

Ang pinakamadaling klaseng sirain.