Chapter 3

“So… magsho-shower muna ako, sweetheart,” malambing na sabi ni Althea habang marahang humiwalay sa pagkakayakap kay Alexander. “Tapos, mauuna na akong umuwi sa bahay natin…”

May diin ang huling salita.

Bahay natin.

Napangiti si Alexander habang pinagmamasdan ang hubog ng katawan ni Althea na dahan-dahang naglalakad patungo sa banyo.

“Haha… okay, sweetie,” sagot niya. “Pero magpahinga ka muna sandali. Baka mapagod ka sa biyahe.”

Huminto si Althea sa may pintuan ng banyo at lumingon sa kanya, may mapang-akit na ngiti sa labi.

“Pagod?” mahina niyang ulit. “Mas napagod pa nga ako sa kakapanggap kanina kaysa sa ginawa natin ngayon.”

Napatawa si Alexander.

“That’s my girl,” sagot niya. “Magaling kang umarte. Kahit ako, minsan napapaniwala mo.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Althea.

“Minsan lang?” biro niya.

Tumayo si Alexander at lumapit sa kanya mula sa likuran. Marahan niyang ipinalibot ang kanyang mga braso sa baywang nito.

“Hindi…” bulong niya malapit sa tenga ni Althea. “Palagi.”

Saglit na natahimik ang dalawa.

“Alam mo,” muling sabi ni Althea, mas seryoso na ang tono, “kanina habang kausap ko siya… halos maramdaman ko kung gaano siya kasaya.”

Hindi sumagot si Alexander.

“Excited siya,” dagdag ni Althea. “Excited siyang tumira ako sa bahay ninyo. Excited siyang magdala ako ng anak ninyo.”

Napangisi siya.

“Hindi niya alam… na ang anak na iyon, hindi lang sa kanya.”

Humigpit ang hawak ni Alexander sa kanyang baywang.

“At hindi rin niya alam,” dagdag ni Alexander, “na matagal na kitang gustong ilagay sa bahay na iyon.”

Luminga si Althea sa kanya.

“Talaga?”

Tumango si Alexander.

“Simula pa lang noong una kitang makita ulit,” direkta niyang sagot. “Ikaw na ang gusto ko. Hindi siya.”

“Pero pinakasalan mo siya,” malamig na sagot ni Althea.

Saglit na natahimik si Alexander.

“Dahil iyon ang gusto ng pamilya ko,” paliwanag niya. “Kailangan ko ng babaeng madaling kontrolin. Babaeng hindi lalaban.”

“At nakuha mo nga,” sagot ni Althea, bahagyang natawa. “Masyado siyang mabait. Masyado siyang mapagtiwala.”

“Hindi niya kayang mawala ako,” dagdag ni Alexander.

Napatingin si Althea sa kanyang mga mata.

“At kapag nabuntis na ako…” mahina niyang sabi, “ano ang mangyayari sa kanya?”

Hindi agad sumagot si Alexander.

Sa halip, hinaplos niya ang pisngi ni Althea.

“Step by step,” sagot niya. “Hindi tayo pwedeng magmadali.”

“Kailangan niyang manatili muna,” dagdag niya. “Para walang maghinala.”

Napangiti si Althea.

“Pero sa huli…” bulong niya.

“Sa huli,” ulit ni Alexander, “ikaw ang nasa tabi ko.”

Saglit silang nagkatitigan.

Punong-puno ng lihim.

Punong-puno ng panlilinlang.

“Maligo ka na,” mahina niyang sabi. “At umuwi ka na. Baka naghihintay na ang ‘bestfriend’ mo.”

Napangisi si Althea.

“Oh, she is,” sagot niya. “At hindi niya alam… na ang babaeng pinaghahandaan niya ng silid sa bahay niya…”

Huminto siya.

At lumapit sa tenga ni Alexander.

“…ang babaeng sisira sa buhay niya.”

Pagkatapos noon, pumasok siya sa banyo at isinara ang pinto.

Sa labas, nanatiling nakatayo si Alexander.

Tahimik.

Ngunit ang kanyang mga mata—

Ay puno ng malamig na desisyon.

******************

PASADO alas-onse na ng gabi ngunit nananatiling gising si Theariza. Nakatanaw siya sa malapad na bintana ng kanilang sala, pinagmamasdan ang madilim na kalye na paminsan-minsan ay nasisinagan ng ilaw ng mga dumaraang sasakyan. Tahimik ang buong bahay—tanging tik-tak ng orasan sa dingding ang maririnig.

“Masyado nang late para umuwi ang asawa ko… Nag-overtime kaya siya?” bulong niya sa sarili. “At si Althea… alas-nuwebe pa siya tumawag kanina. Magtu-two hours na, wala pa rin siya.”

Napahikab siya. Mabigat na ang kanyang mga mata ngunit pilit niyang nilalabanan ang antok. Ayaw niyang maabutan ng tulog ang pagdating ng dalawa—lalo na ng kanyang asawa.

Makalipas ang ilang minuto, sumuko rin ang kanyang katawan. Umupo siya sa sofa at doon ipinagpatuloy ang paghihintay. Ngunit hindi nagtagal, tuluyan na siyang nakatulog, nakasandal ang ulo sa braso ng upuan.

Ding dong… Ding dong… Ding ding ding…

Sunod-sunod ang tunog ng doorbell.

Ngunit hindi pa rin nagising si Theariza.

Sa labas ng gate, nakatayo si Althea, may dalang dalawang maleta. Sa di-kalayuan ay naroon si Alexander, tahimik na pinagmamasdan ang eksena. Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan papasok sa garahe at bumusina nang malakas, paulit-ulit.

BEEEEEP! BEEEEEP!

Napabalikwas ng bangon si Theariza.

“Naku! Ang asawa ko… dumating na!” gulat niyang sabi, sabay tingin sa orasan. “Nakatulog ako sa paghihintay…”

Mabilis siyang bumaba upang buksan ang gate. Wala kasi ang kanilang katulong—nagpaalam ito para umuwi sa probinsya dahil graduation ng anak sa high school.

Pagbukas pa lamang niya ng pinto ay sinalubong agad siya ng galit na boses ni Alexander.

“Bakit ang tagal mo? Kanina pa may tao sa labas!”

Napatingin si Theariza sa maliit na gate. Doon niya nakita si Althea—nakangiti ngunit halatang pagod, hawak ang dalawang maleta.

“Naku… I’m sorry, best…” mahina niyang sabi.

“Okay lang,” mabilis na sagot ni Althea, ngunit bakas sa mga mata nito ang kakaibang kislap.

“Hindi ‘yan okay! Gabing-gabi na!” galit na dagdag ni Alexander.

“Naku sir, huwag po kayong magalit sa asawa ninyo. Kasalanan ko po, natagalan ako sa daan,” agad na sabat ni Althea, tila ipinagtatanggol si Theariza.

“Pasensya ka na, best…” muling sabi ni Althea, sabay hawak sa braso ni Theariza.

Ngunit sa likod ng maamong boses at inosenteng ngiti ni Althea, may ibang kwentong nakatago.

Habang naglalakad sila papasok ng bahay, palihim na nagkatitigan sina Althea at Alexander. Isang mabilis ngunit makahulugang tingin—isang senyas na tila may lihim na sila lamang ang nakakaalam.

Si Theariza naman ay abala sa pagkuha ng isang maleta.

“Pagod na siguro kayo. Maghahanda ako ng pagkain,” malambing niyang alok.

“Hindi na,” malamig na tugon ni Alexander. “Kumain na ako sa office.”

“At sino ba siya?” tanong ni Alexander, mababa ang boses ngunit halatang may halong pagkainis at pagod. Bahagya pa niyang sinipat si Althea mula ulo hanggang paa.

“Ah—sorry, nakalimutan kong sabihin sa’yo, honey,” medyo kinakabahang sagot ni Theariza. “Siya ‘yung sinasabi ko sa’yo na… best friend ko. Si Althea. ‘Yung nabanggit ko tungkol sa plano natin.”

Saglit na natahimik si Alexander. “Plano?” may diin niyang tanong, tila pinipigilan ang kung anong emosyon sa dibdib.

“Oo… tungkol sa baby,” mahina ngunit puno ng pag-asa ang boses ni Theariza. “Siya ‘yung pumayag tumulong sa atin.”

Sandaling nagtagal ang tingin ni Alexander kay Althea. Si Althea nama’y bahagyang yumuko, kunwari’y nahihiya.

“Good evening po,” mahinang sabi nito.

Napabuntong-hininga si Alexander at pinisil ang sentido, parang lalong sumakit ang ulo niya.

“Pagod ako. At gabi na,” putol agad niyang sabi, malamig ang tono. “Bukas na natin pag-usapan ‘yan. Matutulog na ako.”

Bahagyang nalungkot ang mukha ni Theariza pero pinilit ngumiti. “O-okay, honey. Sasamahan ko lang si Althea sa kwarto niya.”

“Si Althea, lihim na nakangiti. “Good sweetheart, ganyan ang gusto kong makita. “bulong ni Althea.

“Napangiti rin ng palihim si Alexander ,tila may koneksyon silang dalawa para maramdaman ang isip ng bawat isa sa kanila.