Chapter 2

Bago sila umalis ay malamig na inutusan ni Nicholai ang kasambahay.

"Alagaang mabuti si Ethan dahil kapag may nangyaring masama sa kanya, huwag ka ng magpapakita sa akin bukas."

"Opo, Sir." Agad na sagot ng kasambahay.

Alam niyang seryoso si Nicholai dahil sa bahay na ito, kitang-kita ng lahat ang pagkakaiba ng pagtrato nito kay Ethan at sa sariling anak nitong si Liam.

Kahit kaunting sama ng loob ay hindi nito hahayaang maranasan ni Ethan. Samantalang si Liam… ay napabuntong-hininga na lamang ang kasambahay ng maisip ang isang bata. 

Pagkatapos noon ay sabay na umalis sina Nicholai at Sophia papuntang ospital.

…..

Samantala, halos mabaliw sa pag-aalala si Elisse habang karga-karga ang walang malay na si Liam patungo sa emergency room.

"Doktor! Tulungan n'yo po ang anak ko!" Nanginginig ang boses niya habang umiiyak.

Maging ang mga taong naroon ay napapatingin sa kanya dahil sa labis na pagkataranta.

Mabilis na sinuri ng doktor ang bata bago ito isinakay sa stretcher. "Dalhin agad sa emergency room!"

Ilang sandali lamang ay nagsara ang pinto ng ER at naiwan si Elisse sa labas habang nakatitig sa kumikislap na pulang ilaw.

Pakiramdam niya ay unti-unting nadudurog ang puso niya at hindi niya mapigilang maiyak.

Lumipas ang halos tatlumpung minuto bago muling bumukas ang pinto at lumabas ang doktor. "Out of danger na ang bata. Kailangan lang siyang ilipat sa regular na kuwarto para maobserbahan at maipasuwero."

Parang nabunutan ng tinik si Elisse ngunit hindi pa doon nagtapos ang doktor.

"Bilang magulang, dapat mas naging responsable kayo. Bata pa ang anak ninyo at dapat laging binabantayan."

Napayuko si Elisse at wala siyang maisagot.

Buong araw niyang inihanda ang espesyal na pagkain para sa anak niya sa restaurant dahil akala niya ay dadalhin ni Nicholai si Liam doon. At kahit hindi man, sigurado siyang hindi pababayaan ng mga tao sa bahay ang anak niya.

Hindi niya inakalang hahantong sa ganito, halos mawala sa kanya ang anak niya, napuno siya ng pagsisisi.

Kung maaari lamang ay siya na ang umako ng lahat ng sakit ng anak niya dahil walang inang gustong nakikitang nasasaktan ang sariling anak.

Makalipas ang dalawang oras ay dumating rin sina Nicholai at Sophia.

Nakaupo si Elisse sa tabi ng kama ni Liam, nakayapak siya habang sugatan ang mga paa niya dahil sa pagtakbo kanina.

May mga bakas pa ng tuyong dugo sa kanyang balat, habang ang mamahaling damit na inihanda niya para sa kanilang anibersaryo ay gusot at punit na. Bura na rin ang kanyang makeup dahil sa walang tigil na pag-iyak.

Samantalang si Sophia ay napakaganda pa rin, nakakapit ito sa braso ni Nicholai habang naglalakad.

Mukha itong elegante at perpekto parang isang prinsesang hindi kailanman nakaranas ng paghihirap.

Napansin ni Elisse ang kumikislap na diamond necklace sa leeg nito. 

"Pasensya ka na, Elisse. Kumusta na si Liam?" Nag-aalalang tanong ni Sophia ngunit kasabay noon ay hinawakan nito ang kuwintas sa leeg. "Nahuli kami si Nicholai kasi. Nabanggit ko lang na nagandahan ako sa kuwintas na nakita ko sa boutique. Bigla niyang ipinatigil ang sasakyan at binili ito para sa akin." Tumingin ito kay Elisse. "Hindi ka naman siguro galit sa amin, hindi ba?"

Napatingin si Elisse kay Nicholai. "Mas mahalaga ba ang kuwintas niya kaysa sa buhay ng anak mo?"

Walang kahit anong emosyon at malamig ang tingin ni Nicholai sa kanya bago sumagot. "May mga doktor naman dito." Sandali itong tumingin kay Sophia. "Si Sophia lang ang nagpumilit na pumunta kami."

Parang sinaksak ang puso ni Elisse. Ibig sabihin kung hindi nagpumilit si Sophia, hindi man lang nito bibisitahin ang sariling anak.

Napatawa siya, isang mapait at malungkot na tawa at kasabay noon ang panibagong pagpatak ng kanyang mga luha.

Ngunit walang reaksyon si Nicholai ni katiting na awa ay wala siyang nakita rito.

"Nicholai." Bahagyang nanginig ang boses niya. "Naalala mo ba kung anong araw ngayon?" Hindi sumagot ang lalaki. "Kaninang umaga pa ako tumatawag sa'yo. Dose-dosenang tawag ang ginawa ko." Huminga siya nang malalim. "Nakita mo ba kahit isa?"

"Wala akong maalala." Walang pakialam na sagot nito. "At wala akong natanggap na tawag."

Napapikit si Elisse sa narinig na dahilan. Anim na taon niyang ipinaglaban ang lalaking ito at umasa siyang magbabago rin ito ngunit kahit isang beses ay hindi nito piniling mahalin siya.

Sa wakas ay malinaw na malinaw na sa kanya ang lahat na kahit kailan ay hindi siya itinuring na asawa ni Nicholai dahil ang babaeng tunay na mahal nito ay si Sophia.

"Nicholai." Puno ng hinanakit ang mga matang tawag niya. "Buong araw akong naghintay sa restaurant at alam kong alam mo iyon. Pero wala kang pakialam sa akin, hindi ba?" Tanong niya ngunit wala siyang sagot na natanggap.

Hindi sapat ang mga salita para ilabas ang lahat ng sakit na nararamdaman niya dahil pakiramdam niya ay unti-unting nadudurog ang puso niya.

Kung wala namang halaga ang kasal nila para rito hindi na niya ito pipigilan pa.

Panahon na para palayain ang isa't isa. Huminga siya nang malalim pagkatapos ay diretsong tumingin sa asawa. "Kung wala namang saysay ang kasal natin para sa'yo palalayain na kita."

Bahagyang kumunot ang noo ni Nicholai. "Ano ang ibig mong sabihin?"

Mahinahon siyang nagsalita. "Nicholai." Isa-isang lumabas ang mga salitang matagal na niyang kinatatakutan. "Ayoko na sa kasal na ito." Tumitig siya sa lalaki, deritso sa mga mata nito. "Maghiwalay na tayo."

Nanigas si Nicholai sa narinig at maging si Sophia ay hindi nakapagsalita.

"Ano?" Mababang boses na tanong ng lalaki. "Ulitin mo." May diing sabi nito.

Ngumiti si Elisse, ngayon lang niya nakita ang ganitong ekspresyon sa mukha nito ngunit wala na siyang interes pang alamin kung bakit dahil hindi na mahalaga ‘yon sa kanya.

"Hinihiwalayan na kita, Nicholai." Walang emosyong sabi ni Elisse.

"Baliw ka ba—” Hindi na nito natapos ang sasabihin dahil sa pagkakataong iyon ay nagising na si Liam at agad itong umiyak.

"M-Mommy..."

Mabilis na tumawag si Elisse ng nurse dahilan para magkagulo sa silid habang sinusuri ng mga doktor ang bata.

Makalipas ang ilang minuto ay ngumiti ang doktor. "Mabuti na siya. Maaari na siyang umuwi bukas basta may regular na check-up."

Agad na bumalik ang atensyon ni Elisse sa anak. "Liam, anak... may masakit pa ba?"

Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok nito ngunit sa hindi niya inaasahan marahas na itinaboy ni Liam ang kanyang kamay. "Ayaw ko sayo, bitiwan mo ako!"

Natigilan si Elisse. "A-Anak?"

"Ayaw kitang maging mommy!"

Parang tumigil ang mundo niya sa narinig na sinabi ng anak, umiiyak ang bata habang nakaunat ang mga kamay kina Nicholai at Sophia.

"Gusto ko si Auntie Sophia! Siya ang gusto kong maging mommy!"

Namutla si Elisse at hindi

siya makapaniwala dahil ang sarili niyang anak ay ayaw sa kanya.

"Liam..." Basag ang boses na tawag niya. "Ako ang mama mo."