Chapter 3

Bukod pa roon, gusto ng Daddy niya si Sophia kaya naging malapit din ang loob niya rito.

"Gusto ko si Auntie Sophia na maging mommy ko!"

Paulit-ulit na sigaw ni Liam habang umiiyak.

"Umalis ka na! Ayoko sa'yo! Umalis ka!"

Parang dinudurog ang puso ni Elisse sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng anak, ngunit wala siyang magawa. Hindi siya nangahas na pagsabihan ito dahil kagagaling lang ni Liam sa panganib at hindi puwedeng ma-stress. Dahil dito, tahimik na lamang siyang lumabas ng silid.

Paglingon niya sa bintana, nakita niyang masayang nakayakap si Liam kay Sophia habang nakangiti nang malaki. Napapikit si Elisse dahil sa tindi ng sakit na nararamdaman, ngunit kahit gaano ito kahirap, hindi niya kayang talikuran ang anak. Dugo niya si Liam at bahagi ito ng kanyang buhay.

Siya ang pinakamahalagang taong naiwan sa kanya sa mundong ito, kaya anuman ang sabihin ni Liam, hinding-hindi niya magagawang pabayaan ang sarili niyang anak. Sa kabutihang-palad ay wala na ito sa panganib at kailangan na lamang magpahinga at magpagaling. Agad siyang nagpadala ng mensahe sa pribadong doktor ng anak:

[Dr. Cruz, kailangan pa rin ni Liam ng suwero. Pakipuntahan siya bukas ng umaga sa mansyon. Sabihan n'yo ako agad kapag tuluyan na siyang gumaling.]

Ilang sandali lang ay dumating ang sagot:

[Opo, Ma'am. Pero hindi po ba kayo uuwi sa mansyon?]

Napabuntong-hininga si Elisse bago nag-type:

[Hindi na ako babalik. Tawagan n'yo ako agad kung may mangyari kay Liam.]

Pagkatapos noon ay muling sumulyap siya sa loob ng silid kung saan masayang nagtatawanan sina Liam, Sophia, at Nicholai na para bang isa silang tunay na pamilya. Tahimik siyang tumalikod dahil alam niyang hindi na siya babalik sa mansyon; tutal, maghihiwalay na rin naman sila.

Isa pa, ayaw na niyang bumalik sa bahay na iyon. Bahay nga ba talaga iyon? Para sa kanya, isa lamang itong malamig na gusali na walang pagmamahal. Kahit legal siyang asawa ni Nicholai, hindi niya kailanman naramdaman na siya ang tunay na maybahay roon.

Bago pa man siya ikasal ay mayroon na siyang sariling mga ari-arian, mga condominium at apartment na nabili niya gamit ang sariling pera habang nagtatrabaho pa siya. Hindi niya lamang ginamit ang mga iyon dahil alam niyang mas gugustuhin ni Nicholai ang mansyon.

Ngunit ngayon, panahon na para bumalik siya sa sariling tahanan. Dahil sa huli, ang bahay na sarili mong pag-aari lamang ang tunay na masasandalan mo.

Nag-check in muna si Elisse sa isang hotel para sa gabing iyon, saka tinawagan ang property manager ng isa niyang condominium. Halos hindi maitago ng lalaki ang tuwa sa kabilang linya.

"Ma'am Elisse! Sa wakas ay naalala n'yo rin kami. Regular naming nililinis ang mga unit n'yo. Alin po ba ang gusto ninyong tirhan?"

"Yung condo sa may tabing-dagat."

"Yung seaside property po?"

"Oo."

Bagama't medyo malayo iyon sa sentro ng siyudad, tahimik naman ang paligid. Higit sa lahat, nandoon din ang dati niyang design studio—ang studio na matagal na niyang iniwan.

Matapos siyang ikasal, isinantabi niya ang sariling karera para sa pamilya. Inalagaan niya si Liam at inasikaso si Nicholai. Ginawa niya ang lahat para maging mabuting asawa at ina, ngunit ano ang kapalit? Pagwawalang-bahala, malamig na pakikitungo, at isang anak na mas gustong tawaging "mommy" ang ibang babae.

Mapait siyang napangiti. Hindi na sapat ang pagmamahal lang; panahon na para piliin naman niya ang sarili.

Habang tinitingnan niya ang mga mensahe sa lumang cellphone tungkol sa mga dating kliyente at design projects, parang unti-unting bumabalik ang dating sigla niya. Muling nabuhay ang babaeng minsang puno ng pangarap.

"Magsimula tayo ulit, Elisse," mahina niyang bulong sa sarili. "Hindi ka ipinanganak para mabuhay lamang para sa iba."

Kahit wala si Nicholai at ang pagmamahal na matagal niyang hinintay, may sarili pa rin siyang pangarap at mundo. Oras na para bawiin iyon.

Samantala, pagbalik nina Nicholai, Sophia, Liam, at Ethan sa mansyon, katahimikan ang sumalubong sa kanila. Walang bakas ni Elisse. Bahagyang kumunot ang noo ni Nicholai. Nasaan siya? Hindi niya magawang maniwala na wala si Elisse. Sa loob ng anim na taon, umiikot ang mundo nito sa kanya at kay Liam. Paano ito mawawala nang basta-basta?

"Nasaan si Madam?" tanong niya sa mayordomo.

"Sir, hindi pa po bumabalik si Madam mula nang dalhin niya si Young Master Liam sa ospital."

Lalong lumalim ang kunot sa noo ni Nicholai. "Hindi pa siya umuuwi?"

"Hindi po, Sir."

"Saan siya pumunta?"

"Pasensya na po, hindi namin alam."

Tahimik na nag-isip si Nicholai bago muling nagsalita. "Tawagan mo."

Agad na tumalima ang mayordomo. Samantala, lumapit si Sophia kay Nicholai at mahinang minasahe ang balikat nito.

"Siguro may pinuntahan lang si Elisse. Huwag kang mag-alala."

Hinawakan ni Nicholai ang kamay ni Sophia. "Sophia, ikaw ang pagod. Magpahinga ka muna."

Ngumiti si Sophia at lihim na nakahinga nang maluwag. Mukhang siya pa rin ang pinakamahalagang babae sa puso ni Nicholai. Ilang minuto ang lumipas bago bumalik ang mayordomo, halata ang kaba nito.

"Sir..."

"Ano?"

"Hindi po sumasagot si Madam."

Tahimik ang paligid.

"At hindi rin po namin alam kung nasaan siya."

Sandaling natigilan si Nicholai. Pagkatapos ay tumango siya.

"Sige. Maaari ka nang umalis."

Pagkaalis ng mayordomo ay tumingin siya kay Sophia. "Magpahinga ka na sa taas."

Tumango ang babae at isinama si Ethan. Nang maiwang mag-isa si Nicholai ay nagtungo siya sa kanyang study room. Kinuha niya ang cellphone at tinawagan si Elisse.

Ngunit hindi ito sumagot.

Muli siyang tumawag, pero wala pa rin. Nanatili siyang nakatitig sa screen ng telepono, tila hindi makapaniwala. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi sinagot ni Elisse ang tawag niya.

Dati, kahit gaano ito kaabala ay agad itong sumasagot. Minsan pa nga ay nasugatan ito habang nagluluto; dumudugo na ang daliri nito ngunit inuna pa rin nitong kausapin siya bago gamutin ang sarili.

Kaya imposible. Imposibleng hindi sinasadya ang hindi pagsagot nito. Muli niyang naalala ang mga sinabi ni Elisse sa ospital.

"Kung wala namang halaga ang kasal natin para sa'yo, palalayain na kita. Ayoko na sa kasal na ito. Hihiwalayan kita, Nicholai."

Napahigpit ang hawak niya sa telepono. Seryoso ba talaga si Elisse? Hindi siya makapaniwala. Mula pagkabata pa lamang ay nakikita na niya ang paghanga nito sa kanya; palagi itong nakatingin sa kanya na parang siya ang sentro ng mundo nito.

Paano mawawala ang ganoong pagmamahal? Paano matatapos iyon nang ganoon kadali?

Hindi. Sigurado siyang nagtatampo lamang si Elisse. Kaya agad siyang nagpadala ng mensahe.

[Tawagan mo ako.]

Lumipas ang ilang minuto, ngunit walang sagot. Muli siyang nag-text.

[Elisse, tawagan mo ako.]

Ngunit nanatiling walang tugon.

Samantala, sa kabilang panig ng lungsod, hindi alam ni Nicholai na abala si Elisse sa pakikipag-usap sa ibang tao gamit ang kanyang ekstrang telepono.

"Pasensya na po kung ginabi ang tawag ko, Ma'am Victoria."

Ngumiti siya habang kausap ang kanyang dating mentor. "Handa na po akong sundin ang matagal ninyong payo."

Si Victoria Reyes ay isa sa pinakasikat na fashion designers sa bansa at kilala rin sa ibang bahagi ng mundo. Anumang disenyo ang gawin nito ay agad na nagiging usap-usapan. Maraming gustong maging estudyante nito, ngunit wala itong tinatanggap.

Ang hindi alam ng lahat, may isa itong pabor

itong estudyante, isang estudyanteng matagal nang nawala sa industriya. At ang estudyanteng iyon ay walang iba kundi si Elisse.