An Offer She Can't Afford to Refuse

Tatlong araw matapos kong matanggap ang four hundred thousand, may text akong natanggap mula sa number na hindi ko kilala.

9:00 PM. Penthouse level. Come alone. —G.V.

Tinitigan ko ang phone ko nang limang minuto. Sino ba namang matinong empleyado ang pupunta sa penthouse ng CEO nang gabi? Kung may kaibigan lang akong makakausap, malamang sinabihan na ako: Issa, red flag 'yan.

Pero wala akong kaibigang ganoon. Ang meron ako, si Aling Besing na kapitbahay, na pumayag magbantay kay Tomas habang nasa trabaho ako. Binigyan ko siya ng dalawang daang piso at tatlong paalala tungkol sa gamot. Hinalikan ko ang noo ng anak kong tulog na at umalis akong parang magnanakaw.

Sumakay ako ng Grab, kahit tatlong daan at walumpung piso ang bayad mula Cubao hanggang Makati at alam kong iyon na ang pambili ko ng gamot sa Biyernes. Sa bintana, umuulan nang mahina, yung klase ng ulan na hindi sapat para magpahinga ang trapiko pero sapat para mabasa ang buong lungsod. Tatlong beses akong nag-text kay Aling Besing para itanong kung gising pa si Tomas. Tatlong beses din siyang nag-reply ng parehong bagay: Tulog na, hija. Ayos lang kami. Hindi pa rin ako mapakali.

Sa 41st floor, walang receptionist. Isang p***o lang, itim, may keypad. Bago pa ako makakatok, bumukas na ito.

"Late ka ng dalawang minuto," sabi ni Gabriel.

"Traffic po sa elevator."

"Private ang elevator ko."

"...Sorry po."

Tumabi siya para papasukin ako. Wala na siyang suit jacket, nakatupi hanggang siko ang manggas ng puting polo, at nakabukas ang unang dalawang butones. Una kong napansin ang mga ugat sa braso niya. Pangalawa kong napansin na napansin ko iyon. Mabilis akong tumingin sa ibang direksyon.

Malaki ang penthouse pero halos walang laman. Glass wall, malamig na ilaw, isang mahabang mesa na parang pang-board meeting kahit pang-bahay lang. Parang hotel na walang nakatira.

Sa gitna ng mahabang mesa, may mangkok ng mansanas na mukhang hindi pa nakakain ng kahit sino, at sa dingding, may kalendaryong may pulang bilog sa Disyembre 31. Marami akong napansin sa lugar na iyon, pero wala ni isang litrato ng pamilya. Wala ni isang bagay na masasabi mong tahanan.

"Umupo ka," sabi niya, at tinulak ang isang folder papunta sa akin. "Basahin mo."

Nagbasa ako. Tatlong beses ko pang binasa ang unang pahina, kasi hindi ako makapaniwala.

MARRIAGE AGREEMENT. Term: ninety (90) days.

"Kasal?" Napatingin ako sa kanya. "Sir, baka po nagkamali kayo ng file."

"Hindi." Umupo siya sa tapat ko, sumandal, at pinagsalikop ang mga daliri. "Sa Enero, magpapasya ang board kung sino ang mamumuno sa Vergara Holdings. Ayon sa testamento ng lolo ko, kailangan kong maikasal bago mag-Disyembre 31 para mapanatili ang controlling shares ko."

"Bakit po?"

"Dahil naniniwala ang lolo ko na ang lalaking walang pamilya ay walang pinaglalaban." Bahagyang tumigas ang panga niya. "At may mga taong gustong-gusto akong mawalan ng pinaglalaban."

Hindi ko inakalang may ganoon pala siyang bahagi. Sa isip ko, ang mga bilyonaryo ay ipinanganak na kumpleto, walang butas, walang kulang. Pero sa kung anong dahilan, ang pangungusap na iyon, walang pinaglalaban, ay parang mas mabigat sa kanya kaysa sa ipinapakita ng mukha niya.

Alam ko kung sino ang tinutukoy niya, kahit hindi niya binanggit ang pangalan. Ilang buwan nang usap-usapan sa opisina ang hostile takeover ng Alcantara-Salvador Group. Ang grupong pinamumunuan ngayon ng dati kong asawa at ng bago niyang misis.

Parang may bumara sa lalamunan ko.

"Alam mo," sabi ni Gabriel, nakatitig sa mukha ko, "hindi ka na nagulat."

"Nagulat po ako."

"Hindi sa pangalan nila." Hindi ito tanong. "Binasa ko ang file mo, Montenegro. Dominic Salvador. Annulled, tatlong taon na ang nakararaan."

Tumindig ang balahibo ko. "Ginamitan n'yo ako ng background check?"

"Ginamit ko ang lahat ng available sa akin bago ako mag-alok." Walang bakas ng hiya sa boses niya. "Kailangan ko ng asawang hindi mahuhulog sa akin, hindi ako mapapahiya, at may sapat na dahilan para hindi umatras. Ikaw ang nag-iisang taong pasok sa tatlo."

Ang yabang. Ang kapal. Ang linaw ng mukha niya habang sinasabi iyon.

"Ang kapalit?" Mahina ang boses ko.

Inabot niya ang ikalawang pahina. Nakasulat doon ang isang numero na kailangan kong basahin ulit.

"Sasagutin ko ang buong operasyon ni Tomas. Ang surgeon, ang ospital, ang ICU, ang gamot, ang lahat. Pati ang tirahan n'yo. Pati ang pag-aaral niya, kung gugustuhin mo."

Hindi ako agad naniwala. Sa buong buhay ko, natutunan ko na kapag masyadong maganda ang alok, may nakatago sa ilalim. Pero habang nakatitig ako sa numero, naisip ko rin ang lahat ng pagkakataon na nagmakaawa ako sa hospital billing, sa mga kapitbahay, sa mga estranghero sa F******k, para sa halagang hindi kalahati nito. At ngayon, may lalaking nakaupo sa harap ko, hawak ang isang ballpen, handang bayaran ang lahat sa isang pirma. Alam kong may kapalit. Ang hindi ko alam, kung gaano kalaki.

Hindi ako nakahinga.

"Siyamnapung araw lang, Issa." Unang beses niyang tinawag ang pangalan ko, at mas masama pa iyon kaysa sa Montenegro. Mas malambot. Mas delikado. "Pagkatapos, kikilalanin natin ang isa't isa bilang mga estranghero. Walang feelings. Walang problema."

"Kung hindi ako papayag?"

"Hindi kita sisisantehin." Napakurap ako. "Pero hahanap ako ng iba, at hindi ko garantiyang magiging mabait siya sa'yo."

Isang segundo akong napatulala sa kanya, tapos ay tumawa ako. Mahina, hindi masaya. "Ano 'to, blackmail?"

"Alok." Tumayo siya, naglakad papunta sa bintana. Nakatalikod siya nang magsalita ulit, mas mababa ang boses. "Isa pa. May mga patakaran."

"Ano pong patakaran?"

"Isa. Walang magmamahal." Sa baso, nakita ko ang repleksyon ng titig niya sa akin. "Dalawa. Sa harap ng ibang tao, asawa kita. Lahat ng tingin ay sa atin. Tatlo." Tumigil siya. "Kapag pumirma ka, akin ka sa loob ng siyamnapung araw. Walang hahawak sa'yo. Walang tatawag sa'yo ng kahit anong hindi ko gusto. Walang sinumang mananakit sa'yo, at sa anak mo."

Napalunok ako. "Sir, hindi po ba parang... sobra na 'yon para sa isang kontrata?"

Humarap siya. Madilim ang mata niya, pero hindi galit. Mas parang gutom na hindi pa niya pinapangalanan.

"Hindi ko sinabing kontrata lang ito, Issa."

Nanlamig ang batok ko. Hindi ako sumagot.

Sa huli, hinawakan ko ang ballpen. Naalala ko ang maliit na dibdib ni Tomas, ang paghinga niyang mabilis kahit tulog, ang puting kisame ng ospital na paulit-ulit kong tinititigan.

Tahimik siya habang nag-iisip ako. Hindi niya ako minadali. Hindi niya ako tinitigan nang masama. Nakaupo lang siya roon, nakatingin sa labas, na parang kaya niyang maghintay ng buong gabi. Doon ko napansin na hindi siya ang tipo ng lalaking sanay maghintay. At ginagawa niya iyon para sa akin.

Kaya mo ba talagang humindi?

Hindi ako pumirma noong gabing iyon. Sinabi kong pag-iisipan ko.

Pero pag-uwi ko, pagbukas ko ng p***o, bumungad sa akin si Tomas, gising na pala, nakaupo sa kama, hawak ang paborito niyang plush na aso.

"Mama," sabi niya, "saan ka galing? Umuubo ako kanina."

Doon na ako natalo.