Share

#5:

Penulis: YuChenXi
last update Terakhir Diperbarui: 2025-09-23 16:10:47

  "Mr. Hidalgo, this way."

  I remained silent, my gaze fixed intently on Mr. Tuazon.

  They’ve come to know me as a man of few words, one who speaks only when necessary. My demeanor is serious and composed, which has earned me a reputation for being difficult to approach.

  In fact, no one dares to approach me unless I personally instruct my assistant to facilitate the meeting.

     Sa sandaling umapak ang mga paa ko sa loob ng club na ito ay halos hindi ko na nais pang magpatuloy. Ang pinakaayaw ko pa naman ay ang maiingay na lugar, and my frustration grew as they insisted on meeting me here.

  I questioned their intentions; were they attempting to deceive me?

  We proceeded down the hallway, passing by every private box, isa sa malalagpasan namin ang private box na bahagyang nakaawang ang pinto, kaya bahagya akong napasulyap sa loob.

  My attention was immediately drawn to a young girl who was struggling as several men forced alcohol upon her, laughing insensitively at her embarrasing situation.

     Kunot ang noo ko na parang may nagtulak sa akin na pumasok sa loob.

  Before the young girl could collapse, I quickly grasped her hand, pulled her towards me, and wrapped my arm around her waist for support.

Hindi na kayang suportahan ng batang babae ang sarili nitong katawan, her frail form sagging in my arms.

  It's clear she is unfamilliar to drinking, her body's weakness a testament to the damage inflicted upon her.

  My gaze pierces through to the man responsible for forcing alcohol down her throat; I can see the fear flicker in his eyes as he witnesses my anger.

    Awtomatikong napaluhod ito ng makilala ako, at agad na humingi ng awa sa akin.

  Without hesitation, I lift my foot and deliver a swift kick, sending him stumbling to the ground. But he is quick to recover, kneeling again in a show of submission.

  The other men present follow suit, nagsiluhod na din sila sa harapan ko at kanya kanyang ang paraan ng pagmamakaawa nila sa akin.

  I glare at them with a serious expression, my face a mask of unreadable intent.

Sa pananahimik ko, hindi maitatago ang nabuong galit sa puso ko.

Habang nakahawak parin ako sa batang babae, mabilis na lumapit ang aking assistant.

  "Mr. Hidalgo, what should we do next?" he asks, but I remain silent, nanatiling nakatingin ako sa mga lalaking nakaluhod sa harap ko.

  In that moment, words are unnecessary; my assistant understands the unspoken directive: they must be punished without mercy.

  "Mr. Hidalgo, please. Show us mercy."

  Their voices echoed in the dimly lit room, a chorus of desperation.

  "Mr. Hidalgo, have mercy on us. We had no intention of harming the young girl. We were just having fun."

  The tone shifted, pleading grew more profound.

  "Mr. Hidalgo, we are begging. Have mercy."

Ang paulit ulit nilang pagmamakaawa sa akin.

 But I ignored their sorrows; mercy was not something I dispensed lightly. They showed no shame for their actions; it was their choice to risk the wrath of fate.

Napagpasyahan kong maghintay, maghintay na mahimasmasan ang batang babae kung ano ang balak niya sa mga lalaking nangbastos sa kanya.

  At that moment, she stirred.

  "Hmmm," she murmured, a soft, hoarse sound that hinted at confusion.

  Her head lifted slowly, eyes fluttering open, struggling to focus. They revealed a mix of confusion and vulnerability.

  "You are just like a little kitten in the wild, daring to venture into this kind of place. Huh! Where did you find the courage?" I wondered.

  As she was unable to support her own weight and collapsed in my arms once more, I took action.

  I lifted her small frame effortlessly with one arm. Instinctively, she wrapped her arms around my neck, signaling the urgency of her condition.

  With one final, serious glance at the men who were kneeling and still imploring me for mercy, I turned and exited the private box, carrying the young girl in my arms.

  .....

  As I looked at the young girl sprawled across the bed, her figure gradually sinking into a deep drunken sleep, hindi ko mapangalan ang kakaibang emosyong biglang lumukob sa akin.

  I had brought her to a secluded room within the club, isang silid tulugan sa mga nagbabalak gumawa ng mga bagay na pang pribado lamang.

  Reflecting on what I had learned about her, that he was a part-time worker, earning a meager sum from her sales of alcohol.

  At just nineteen years old, she juggled her role as a student while navigating the harsh realities of life, driven by the need to support her family despite the weight of poverty.

  I let out a deep sigh, feeling the burden of my observations pressing against my chest.

  As I continued to watch her, I was struck by a chilling resemblance—she looked so much like someone I once knew.

  My thoughts were abruptly interrupted by a sharp knock at the door, pulling me back from the depths of my contemplation.

  "Mr. Hidalgo, Mr. Rivera is waiting in the private box with Mr. Tuazon," my assistant announced, the words cutting through the haze of my reluctance.

  With a serious tone, I replied, "Tell them that no transaction will take place. They are just wasting my time."

Nagpaalala sa akin kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit ako napadpad sa ganitong lugar, sa pagkaalala ko ng bagay na iyon ay mas nagtagis ang aking mga bagang dahil nasayang lang ang oras na binigay ko sa kanila.

  From the very moment I had stepped through the club's entrance, nagpasya na ako na hindi itutuloy ang pakikipagnegosasyon sa kanila.

  "Yes, Mr. Hidaldo."

  I heard my assistant's footsteps receding from the door, leaving behind an unsettling silence that enveloped the room once more.

  "Hmmm."

Napasulyap ako sa batang babae,  noting the soft moan that escaped her lips, a barely audible sound na halos hindi ko naman maririnig.

  Her body was restless, tossing and turning in the bed as if she were caught in a restless dream.

  “Damn you, kiddo."

  I muttered under my breath, frustration welling up inside me as I hastily grasped her hand in a futile attempt to prevent her from undressing.

  The heat radiating from her skin, a consequence of the alcohol coursing through her system.

  Yet, despite my efforts to restrain her, she resolutely pulled away, her determination to undress only intensifying.

  “I-it's hot. W-what?” she murmured, her frown revealing her irritation, although her eyes remained closed as if she were unaware to her surroundings.

  With no means to stop her from undressing, I experienced a rush of urgency.

  In a moment of desperation, I removed my necktie, letting the fabric slip through my fingers as I bound her wrists, uncertain of what may happen next.

  .....

  I was sitting in a dark corner of that part of the room, near the window.

  Outside, the full moon cast a bright glow, filtering through the thick fog that enveloped the night.

  Shadows cloaked me, blending me into the darkness as I waited patiently for the young girl to wake up.

  Five hours had passed since I brought her to this room, and as another moment slipped by, I noticed her stirring.

Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata, illuminated by the dim light, hindi maitatago ang kanyang pagkagulat ng tuluyan niyang napagtanto kung nasaan siya.

  With a gasp, she bolted upright, scanning the unfamiliar surroundings until her gaze landed on the dark corner where I sat.

  "W-who are you? W-what did you do to me?" She stammered, her voice trembling with fear.

  I could see her body quivering, napahawak siya sa kumot na nakabalot sa kanyang katawan.

Hindi maitago ang pinakawalan niyang paghinga ng masiguro na wala namang kakaiba sa katawan niya sa ilalim ng kunot.

Sa mundong ating ginagalawan ay wala ng babae o lalaki ang hindi nagagahasa ngayon, iyon ang nakikita ko sa kanyang ekspresyon.

 He focused on me once more, the unease in his eyes prompting him to ask again.

"W-who are you?"

  I made no move to rush her, I simply observed as she attempted to pierce through the darkness to find me.

  She rose from the bed, tentatively walking toward my concealed form.

  But then, the winds rustled the thick leaves outside, causing shadows to dance around me.

  Suddenly, the moonlight broke through, illuminating my figure, and in that instant, her fear intensified as she caught sight of me.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • The Billionaire's Canary   #148:

    Napangiti ako ng makita ang note na iniwan niya sa ibabaw ng mesa sa hapag kainan.Kasama ng note niya ang pera na nagsilbing sahod ko nga sa isang linggong pagtatrabaho ko sa condo.Kung ano ang trabaho ng cleaners na binabayaran niya ay iyon nga ang naging trabaho ko, at hindi nga niya ako pinapakialaman sa pagtatrabaho ko. Hinahayaan lang niya ako kahit kahit nandito siya at naglilinis.Kahapon pa tumatawag si mama at humihingi na naman ng pera. Kaya makikipagkita ako sa kanya ngayon para ibigay ang ilan sa sinahod ko.Lumabas naman si Kianu at sinabi ko sa kanya kahapon na makikipagkita na naman ako kay mama. Hindi na niya ako inusisa, pinalalahanan lang niya ako na mag ingat at kung nakaramdam daw ako ng panganib ay agad ko siyang tawagan......"Eto lang?"Isinampal pa ni mama sa akin ang perang binigay ko."Saan naman ako kukuha ng malaking halaga sa loob ng isang linggo, mama. At iyan lang ang pwede kong maibigay sa inyo.""Huh! Ang lakas ng loob mong sumbatan ako."Napangiwi

  • The Billionaire's Canary   #147:

    "Hindi mo ba talaga ako kakausapin?" tanong ko kay Kianu ng halos tatlong araw ng wala kaming maayos na imikan.Tumingin lang siya sa akin ngunit hindi niya sinagot ang tanong ko."Bahala ka! Kung ayaw mo akong kausapin, di' wag," naiinis na rin na sabi ko dahil sa malamig niya pa ring pakikitungo.Hindi ko na rin siya inimik at nagpatuloy sa pagpasok ng kwarto ko.Nagkakasabay man kami sa agahan, sa hapunan at sabay na pumapasok sa school ay wala naman kaming imikan. Alam ko na nagmamaktol talaga siya sa hindi ko pagpayag na pagtulong niya sa akin sa pagbibigay ko ng pera kay mama. Pero tulad ng sinabi ko ay hindi ko siya idadamay sa problema ko.Mahirap bang intindihin iyon......Nagpakawala ako ng malalim na paghinga. Hindi ba siya talaga sa akin hihingi ng tulong? Anong magiging silbi kong kasintahan kung hindi niya ako hahayaan tulungan siya.Nakakainis ngunit hindi ko naman ulit siya magawang kausapin tungkol sa bagay na iyon baka mag away pa kami kung pipilitin ko siyang tulun

  • The Billionaire's Canary   #146:

    "Sinabi ko sayo na hindi ako titigil, kung hindi ka susunod sa gusto ko ay isasama kita sa pagkasira ko."Napalingon ako.Naubusan ng ipapalit na gasa sa kamay ni Kianu kaya bumaba ako para bumili pero hindi ko akalain na makikita ko ulit si mama."Bakit niyo ba ito ginagawa, mama. Bakit hindi na kang kayo magbagong buhay? At gumawa na lang kayo ng tama at huwag na niyong tuluyang ibaon ang sarili niyo sa pagkasira.""Nasira na simula ng ipinanganak kita, at mas lalong nasira ng ipakulong ako ng Avery na iyon.""Hindi kayo ipapakulong ni Tita Avery kung hindi kayo nakagawa ng masama sa kanya, mama. Kaya huwag ninyong isisi sa iba ang maling nagawa niyo kaya kayo ngayon nasa ganyang kalagayan.""At iyan ba ang itinuro sayo ng pamilyang iyon? Ang sagot-sagutin na lang ako,""Aww, mama, bitawan mo ang buhok ko. Nasasaktan ako.""Hindi ka masasaktan kung sumusunod ka sa gusto ko. Binabalaan kita, Maureen. Kung hindi mo ako bibigyan ng pera ay guguluhin ko ang tahimik mong buhay sa piling

  • The Billionaire's Canary   #145: Season TWO: Kianu and Maureen

    "Sino ang nagbigay sa inyo ng utos para ilagay ang balitang iyon sa bulletin?" tanong ko sa kanila ng malikom na nila ang nagpakalat ng balita tungkol sa ina ni Maureen."Hindi ba totoo? Hindi ba't inaakit din ng ina ng babaeng ang iyong ama noon? Bakit ganyan na lang ang pagtatanggol mo sa anak ng ex convict na iyon? O baka naikakama mo na rin ang babaeng iyon kaya ganyan ka na lang kaconcern sa kanya?"Sa sinabi nito ay nag init ang tainga ko.Kuyom ang kamao at malakas na isinuntok iyon sa mukha nito."Hayop ka! Anong kasalanan ko sayo at sinuntok mo ako?"Akma rin ako nitong babawian ngunit mabilis na humarang ang mga bodyguard na pinasama sa akin ni mama. At ng hindi nito naituloy ang pagbawi sa akin ay muli ko lang itong sinuntok."Gago ka talaga, Hidalgo." galit na galit ito na hindi makaporma sa pagbawi sa akin."Mr. Hidalgo, kumalma ka lang. Huwag mong idaan sa kamay mo ang pagpaparusa sa ginawa nilang hindi maganda." pagpapagitna naman ni Director Corpuz."At kanino dadaan?

  • The Billionaire's Canary   #144: Season TWO: Kianu and Maureen

    Talukbong ako ng kumot ng mamulatan ko siya kinaumagahan. Nakaupo siya sa gilid ng kama at nakatingin sa akin."Gising ka na?"Hinila niya ang pagkakatalukbong ko ng kumot at wala akong nagawa kundi ang bitawan iyon ngunit hindi naman tuluyang naalis iyon sa katawan ko.Sumilip pa ako sa ilalim ng kunot."Napunasan at binihisan na kita kagabi kaya huwag kang mag alala." sabi pa niya na prang proud na proud pa nga na siya ang nagbihis sa akin.Nakaramdam ako ng pamumula sa pisngi ko sa sinabi niya."Nakapaghanda na ako ng agahan. Kaya mo bang tumayo o gusto mong buhatin kita?" sabi pa niya na halatang tinutukso niya ako habang sinasabi iyon."K-kaya ko. Hintayin mo na lang ako sa labas." sagot ko na halos pumiyok pa ako. Hindi ko masalubong ang panunukso niya sa akin.Ngumiti siya. Niyuko pa ako at dinampian ng halik sa noo."Okay! Hihintayin na lang kita sa labas kung iyon ang gusto mo."Napasunod na lang ang mata ko sa kanya hanggang sa tuluyan siyang nakalabas ng kwarto.Nang masigu

  • The Billionaire's Canary   #143: Season TWO: Kianu and Maureen

    Naramdaman ko ang pag angat ng paa ko sa sahid.Sa higpit ng hawak niya sa baywang ko ay umangat nga ako.Muli niya akong hinalikan, dinala sa kanyang kwarto."Ugh!" napasinghap ako ng muli kong maramdaman ang paglapat ng likod ko sa malamig na pader malapit sa pinto.Muli ko na naman naramdaman ang paghaplos niya sa dibdib ko."K-kianu,"Muli niya akong hinila, dinala sa kama."Shh, it's okay." usal niya na habang nagtatanggal na siya ng kanyang damit.Kung hindi ko siya pipigilan ngayon ay alam ko na kung saan kami hahantong pero hindi ako gumawa ng hakbang para pigilan siya at pinanuog ko lang siya sa paghubag niya ng kanyang damit.Tinulungan ko pa nga siya na kalasin ang kanyang sinturon at ako na mismo ang humila nun para tuluyang matanggal sa kanyang pantalon.Matapos kung tanggalin iyon ay pinagtuunan niya ang damit ko, nagpaubaya ako ng tanggalin niya ang damit ko."Ang ganda mo, Maureen," usal niya ng napatingin sa dibdib ko na may suot pang bra. Ngunit sa tingin niya ay par

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status