#5:

"Mr. Hidalgo, this way."

Nanatili akong tahimik, ang aking tingin ay matamang nakatuon kay Ginoong Tuazon.

Nakilala nila ako bilang isang taong hindi gaanong nagsasalita, isang taong nagsasalita lamang kung kinakailangan. Seryoso at mahinahon ang aking kilos, na siyang dahilan kung bakit ako nakilala bilang mahirap lapitan.

Sa katunayan, walang sinuman ang nangangahas na lumapit sa akin maliban kung personal kong utusan ang aking katulong na pangasiwaan ang pulong.

Sa sandaling umapak ang mga paa ko sa loob ng club na ito ay halos hindi ko na nais pang magpatuloy. Ang pinakaayaw ko pa naman ay ang maiingay na lugar, and my frustration grew as they insisted on meeting me here.

Kinuwestiyon ko ang kanilang mga intensyon; sinusubukan ba nila akong linlangin?

Nagpatuloy kami sa pasilyo, nadaanan ang bawat pribadong kahon , isa sa malalagpasan namin ang private box na bahagyang nakaawang ang pinto, kaya bahagya akong napasulyap sa loob.

Agad na napukaw ang aking atensyon sa isang batang babae na nahihirapan habang pinipilit siyang uminom ng alak ng ilang lalaki, habang tumatawa nang walang pakialam sa kanyang nakakahiyang sitwasyon.

Kunot ang noo ko na parang may nagtulak sa akin na pumasok sa loob.

Bago pa man tuluyang bumagsak ang batang babae, mabilis kong hinawakan ang kamay niya, hinila siya palapit sa akin, at ipinulupot ang braso ko sa baywang niya para suportahan.

Hindi na kayang suportahan ng batang babae ang sarili nitong katawan, ang kanyang mahinang anyo ay lumulundo sa aking mga bisig.

Malinaw na hindi siya pamilyar sa pag-inom, ang kahinaan ng kanyang katawan ay isang patunay sa pinsalang dulot sa kanya.

Tumagos ang aking tingin sa lalaking responsable sa pag-inom ng alak sa kanyang lalamunan; nakikita ko ang takot na kumikislap sa kanyang mga mata habang nasasaksihan niya ang aking galit.

Awtomatikong napaluhod ito ng makilala ako, at agad na humingi ng awa sa akin.

Walang pag-aalinlangan, itinaas ko ang aking paa at sumipa nang mabilis, dahilan para matumba siya sa lupa. Ngunit mabilis siyang nakabawi, at muling lumuhod bilang pagpapakita ng pagsuko.

Sumunod naman ang ibang mga lalaking naroon , nagsiluhod na din sila sa harapan ko at kanya kanyang ang paraan ng pagmamakaawa nila sa akin.

Tinitigan ko sila nang seryoso, ang mukha ko ay parang maskara ng hindi mabasang intensyon.

Sa pananahimik ko, hindi maitatago ang nabuong galit sa puso ko.

Habang nakahawak parin ako sa batang babae, mabilis na lumapit ang aking assistant.

"Mr. Hidalgo, what should we do next?" he asks, but I remain silent, nanatiling nakatingin ako sa mga lalaking nakaluhod sa harap ko.

Sa sandaling iyon, hindi na kailangan ang mga salita; nauunawaan ng aking katulong ang di-sinasalitang direktiba: dapat silang parusahan nang walang awa.

"Mr. Hidalgo, please. Show us mercy."

Umalingawngaw ang kanilang mga boses sa madilim na silid, isang koro ng kawalan ng pag-asa.

"Mr. Hidalgo, have mercy on us. We had no intention of harming the young girl. We were just having fun."

Nagbago ang tono, at lalong lumalim ang pagmamakaawa.

"Mr. Hidalgo, we are begging. Have mercy."

Ang paulit ulit nilang pagmamakaawa sa akin.

Ngunit hindi ko pinansin ang kanilang mga pagmamakaawa; ang awa ay hindi isang bagay na ipinagkaloob ko nang basta-basta. Hindi sila nagpakita ng kahihiyan sa kanilang mga ginawa; desisyon nila na isugal ang poot ng kapalaran.

Napagpasyahan kong maghintay, maghintay na mahimasmasan ang batang babae kung ano ang balak niya sa mga lalaking nangbastos sa kanya.

Sa sandaling iyon, gumalaw siya.

"Hmmm," bulong niya, isang mahina at paos na tunog na nagpapahiwatig ng pagkalito.

Dahan-dahang umangat ang kanyang ulo, ang mga mata ay kusang-loob na nakadilat, nahihirapang magpokus. Nagpapakita ang mga ito ng magkahalong pagkalito at kahinaan.

"Para kang isang maliit na kuting sa kagubatan, na nangangahas na pumasok sa ganitong uri ng lugar. Huh! Saan mo naman nakuha ang lakas ng loob?" tanong ko.

Dahil hindi niya kayang suportahan ang sarili niyang bigat at muling bumagsak sa aking mga bisig, kumilos ako.

Walang kahirap-hirap kong binuhat ang maliit niyang katawan gamit ang isang braso. Instinktibo niyang ipinulupot ang mga braso niya sa leeg ko, hudyat ng pagmamadali ng kanyang kalagayan.

Sa isang huling sulyap sa mga lalaking nakaluhod at patuloy na nagmamakaawa sa akin, tumalikod ako at lumabas ng pribadong kahon, karga ang batang babae sa aking mga bisig.

.....

Habang pinagmamasdan ko ang batang babaeng nakahiga sa kama, ang kanyang katawan ay unti-unting nalulunod sa mahimbing na pagkakatulog, hindi ko mapangalan ang kakaibang emosyong biglang lumukob sa akin.

Dinala ko siya sa isang liblib na silid sa loob ng club, isang silid tulugan sa mga nagbabalak gumawa ng mga bagay na pang pribado lamang.

Habang pinagninilayan ko ang nalaman ko tungkol sa kanya, isa pala itong part-time na manggagawa, na kumikita lamang ng maliit na halaga mula sa benta ng kanyang alak.

Sa edad na labinsiyam, ginagampanan niya ang kanyang tungkulin bilang isang estudyante habang nilalakbay ang malupit na realidad ng buhay, dala ng pangangailangang suportahan ang kanyang pamilya sa kabila ng bigat ng kahirapan.

Humugot ako ng malalim na buntong-hininga, ramdam ko ang bigat ng aking mga naobserbahan na pumipiga sa aking dibdib.

Habang patuloy ko siyang pinagmamasdan, nabighani ako sa isang nakakakilabot na pagkakahawig—kamukha niya ang isang taong kilala ko noon.

Biglang naputol ang aking pag-iisip nang may malakas na katok sa pinto, na siyang nagpabalik sa akin mula sa aking malalim na pagmumuni-muni.

"Mr. Hidalgo, Mr. Rivera is waiting in the private box with Mr. Tuazon," my assistant announced, the words cutting through the haze of my reluctance.

Seryoso ang tono ng aking boses, "Sabihin mo sa kanila na walang transaksyong magaganap. Sinasayang lang nila ang oras ko."

Nagpaalala sa akin kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit ako napadpad sa ganitong lugar, sa pagkaalala ko ng bagay na iyon ay mas nagtagis ang aking mga bagang dahil nasayang lang ang oras na binigay ko sa kanila.

Mula pa noong pumasok ako sa entrance ng club. , nagpasya na ako na hindi itutuloy ang pakikipagnegosasyon sa kanila.

"Yes, Mr. Hidaldo."

Narinig ko ang mga yabag ng aking katulong na papalayo mula sa pinto, na nag-iwan ng nakakabahalang katahimikan na muling bumalot sa silid.

"Hmmm."

Napasulyap ako sa batang babae, noting the soft moan that escaped her lips, a barely audible sound na halos hindi ko naman maririnig.

Hindi mapakali ang kanyang katawan, paikot-ikot sa kama na parang nasa isang panaginip na hindi mapakali.

“Damn you, kiddo."

Bulong ko sa sarili ko, habang unti-unting nabubuo ang pagkadismaya habang mabilis kong hinawakan ang kamay niya sa isang bigong pagtatangka na pigilan siyang maghubad.

Ang init na nagmumula sa kanyang balat, bunga ng alak na dumadaloy sa kanyang sistema.

Ngunit, sa kabila ng aking pagsisikap na pigilan siya, matatag siyang lumayo, at lalo lamang tumindi ang kanyang determinasyon na maghubad.

“I-it's hot. W-what?” bulong niya, ang kanyang simangot ay nagpapakita ng kanyang pagkairita, bagama't ang kanyang mga mata ay nanatiling nakapikit na parang walang kamalayan sa kanyang paligid.

Dahil wala akong paraan para pigilan siya sa paghuhubad, nakaramdam ako ng pagmamadali.

Sa isang sandali ng kawalan ng pag-asa, tinanggal ko ang aking kurbata, hinayaan ang tela na dumulas sa aking mga daliri habang itinatali ko ang kanyang mga pulso, hindi sigurado kung ano ang susunod na mangyayari.

.....

Nakaupo ako sa isang madilim na sulok ng bahaging iyon ng silid, malapit sa bintana.

Sa labas, ang kabilugan ng buwan ay naglalabas ng maliwanag na liwanag, na sumasala sa makapal na hamog na bumabalot sa gabi.

Binalot ako ng mga anino, hinahalo ako sa kadiliman habang matiyagang naghihintay sa paggising ng batang babae.

Limang oras na ang lumipas mula nang dalhin ko siya sa silid na ito, at habang lumilipas ang isa pang sandali, napansin kong gumalaw siya.

Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata, illuminated by the dim light, hindi maitatago ang kanyang pagkagulat ng tuluyan niyang napagtanto kung nasaan siya.

Hinihingal siyang napabalikwas ng bangaon, pinagmasdan ang hindi pamilyar na paligid hanggang sa mapunta ang kanyang tingin sa madilim na sulok kung saan ako nakaupo.

"S-sino ka? A-anong ginawa mo sa akin?" Nauutal niyang sabi, nanginginig ang boses sa takot.

Nakita ko ang panginginig ng katawan niya , napahawak siya sa kumot na nakabalot sa kanyang katawan.

Hindi maitago ang pinakawalan niyang paghinga ng masiguro na wala namang kakaiba sa katawan niya sa ilalim ng kunot.

Sa mundong ating ginagalawan ay wala ng babae o lalaki ang hindi nagagahasa ngayon, iyon ang nakikita ko sa kanyang ekspresyon.

Muli siyang nagtuon ng pansin sa akin, ang pagkabalisa sa kanyang mga mata ang nag-udyok sa kanya na magtanong muli.

"W-who are you?"

Hindi ako gumawa ng hakbang para lapitan siya, pinagmasdan ko lang habang sinusubukan niyang tumagos sa dilim para hanapin ako.

Bumangon siya mula sa kama, nag-aalangan na lumakad patungo sa aking nakatagong anyo.

Ngunit pagkatapos, hinampas ng hangin ang makakapal na dahon sa labas, na nagdulot ng pagsasayaw ng mga anino sa paligid ko.

Biglang sumilay ang liwanag ng buwan, na nagbigay-liwanag sa aking pigura, at sa sandaling iyon, lalong tumindi ang kanyang takot nang makita niya ako.