Mag-log inMaingat kong inilagay ang lahat ng aking mga gamit sa maleta, bawat isa ay parang piraso ng buhay na iniwan.
Again, iginala ko ang mga mata mo sa kabuuan ng silid na kahit sa huling sulyap na lang ay maalala ko ang ayos. Ang silid na ito ang naging tahanan ko sa nakalipas na limang taon kasama si Kendrick—ang senaryo ng aking mga unang karanasan, kabilang ang mga gabing walang tulog at mga bulong-bulong na panaginip, habang nakahiga ako sa tabi niya. Isang mapait at matamis na ngiti ang sumilay sa aking mga labi, isang mukha na hindi kayang itago ang lungkot sa aking mga mata. Ang lugar kung saan nakasanayan ko na, at mga alaala na tumatak na sa akin isipan na ngayon ay iiwan ko na at kahit na anino ko ay hindi na pwedeng manatili. “Napakaraming alaala ang ipinaranas mo sa akin,” Bulong ko sa bakanteng espasyo, halos hindi marinig ang boses ko na parang takot na guluhin ang mga alaalang umalingawngaw sa loob ng mga dingding. Matapos ang matagal na pagtingin sa paligid ng aking kwarto, huminga ako nang malalim, ang bigat ng aking desisyon ay mabigat na bumabalot sa aking dibdib.. Nabaling ang mga mata ko sa envelope na nasa ibabaw ng kama. Naglalaman iyon ng kontrata namin ni Kendrick na ngayon ay nawakasan na. At kasama din doon ang titulo ng bahay at lupa na ipinangalan na niya sa akin. Wala akong balak dalhin iyon pag umalis ako. Ang isandaang milyong ibinigay niya sa akin para sa aming paghihiwalay ay malaking bagay na—sapat na para baguhin ang buhay ko at ilayo ang sarili ko sa mga pamilyar na anino ng aking nakaraan. "Paalam. Salamat sa magagandang alaala na iniwan mo sa akin," bulong ko, isang tahimik na pamamaalam sa isang kabanatang nagsara na. Habang nauutal ang huling pangungusap, tumalikod ako, hila-hila ang maleta palabas ng aking kwarto. Hindi na ako lumingon pa, mabibigat ang bawat hakbang ko palabas ng silid, na sa bawat hakbang mo ay pasikip na pasikip ang aking paghinga, at sa bawat hakbang ko ay nagpapaalala na hindi na niya ako kailangan pa. ..... Life goes on. Umuwi ako sa aming lugar. Walang kasiguraduhan kung matatanggap pa ba nila ako ng buong puso ngayon babalik ako sa kanila makalipas ang mahabang limang taon na nawala ako sa pangangalaga nila. Nagulat pa sila ng makita ako na nasa labas ng pinto ng aming munting tahanan, walang pinagbago ang bahay na iniwan ko noon. Hindi nila binago iyon kahit na nagpapadala ako ng malaking halaga at sinabi sa kanila na ipagawa ang bahay. "Mama." Tanging kataga na lumabas sa bibig ko ng ito ang nagbukas ng pinto. Pinilit kong ngumiti, isang manipis na belo para itago ang lungkot sa kaibuturan ko. Mabigat ang pakiramdam ng puso ko, nabibigatan sa pagtatapos ng kontrata ko kay Kendrick, ngunit determinado akong huwag ipakita sa mga magulang at kapatid ko ang sakit na nararamdaman ko.Na kahit nakikita ko naman na tila wala silang pakialam ngayong bumalik na ako. "Ate Avery!" bulalas ng aking nakababatang kapatid, sabay takbo palapit sa akin para sa isang mainit na yakap. "Namiss kita," sabik niyang sabi, may matamis na kainosentehan sa kanyang mga salita. Siya lang ang nakitaan ko ng kagalakan nang makita ako. Muli akong bumaling kay mama, na nasa likuran na nito si papa, nakatayo siang pareho na nakatitig sa akin. Seryoso, at wala akong nakikitang ibang emosyon sa kanilang mga mukha. "Nakabalik ka na, buti at alam mo pa ang daan pauwi ng bahay." Si mama na hindi itinago ang pagkadiagusto ng makita ako. Hindi ko sinabi sa kanila kung ano ang naging trabaho ko sa loob ng limang taon na pagkawala ko. Pero nakikita ko na paraan ng tingin nila na alam na nila kung ano ba ang pinasok ko kung bakit ganun na lang kalaking pera ang halagang naipapadala ko sa kanila. "Avery," ang panganay kong kapatid. Ito na ang lumapit sa akin, niyakap ako at nakikisimpatya sa akin. Na tila ba naramdaman ang bigat na aking nararamdaman. Hindi ko man naramdaman ang pangungulila sa aking mga magulang, atleast, naramdaman ko ang kagalakan na dalawa kong kapatid ng makita ako. Hindi ko na lang pinansin ang kalamigan nina mama at papa sa akin. At sa pagyakap sa akin ni kuya Jasper, doon na tumulo ang pinipigilan kong luha. Ang sandaling iyon ay agad na napuno ng init ng aking nakatatandang kapatid na lalaki at ng aming bunsong kapatid na babae, na pawang nakalapit sa akin sa pamamagitan ng isang taos-pusong yakap. Habang niyayakap nila ako, kusang tumulo ang mga luha ko. Mahirap malaman kung bunga ba ito ng saya mula sa muling pagsasama namin ng aking pamilya o ang kalungkutan ng aking pag-alis sa buhay ni Kendrick. Sa sandaling iyon, napapaligiran ng pagmamahal ng aking kapatid, ang mga emosyon ay tumatama nang husto, na nagsisilbing paalala ng tahanan at pagkawala. ..... For almost a week, I locked myself in my room, at at halos ayaw kong lumabas ng silid ko sa mga araw na dumadaan. My parents still cold at hindi man lang ako kinakausap, at ang mga kapatid ko ay nakakagulat na iginagalang ang aking espasyo, malamang na naniniwala na kailangan ko lang ng pahinga para makapagpahinga mula sa pagod na nagpapabigat sa akin. Ang kanilang di-masambit na suporta ay nagbigay ng ginhawa na hindi ko namalayan na kailangan ko noong panahong iyon. Sa isang linggo ng lumipas na iyon, nakapagpasya na akong lumabas at simulan ang bagong buhay malayo sa nakasanayan ko na sa loob ng limang taon. Nagdesisyon ako na mag aral ulit at mag eenrol na sa pasukan sa college. Si Kendrick, na aking napagkasunduan, ay dati nang nagpatigil sa aking paglalakbay sa pag-aaral, na nag-iwan ng limang mahahalagang taon ng aking pag-aaral na hindi natupad. Ikinulong niya lang ako sa kanyang bahay. Pero ngayon, taglay ang bagong determinasyon, handa na akong bawiin ang aking kinabukasan. Inalalayan ko ang aking nakababatang kapatid, at isasama ko siya sa aking pagbabalik sa pag aaral. Magkasabay naming tinahak ang aming unang taon sa kolehiyo, handang-handa nang harapin ang bagong kabanata ng aming mga buhay. At sa gayon, nagsimula ang aking panibagong simula. .... "Hi!" Napaangat ang aking mga mata mula sa pahinang aking pinagtuunan ng pansin, naakit ng pamilyar na pagbati. Kunot ang noo ko napatingin dito at kinikilala dahil parang pamilyar ito sa akin. Madali ko itong makilala, ngunit hindi ko maalala ang pangalan niya. "Ery," sabi niya nang may mainit na ngiti, binabanggit ang palayaw na matagal ko nang hindi naririnig. Biglang may natanto ako, at nanlaki ang mga mata ko nang makilala ito. "Dandan?" usal ko sa pangalan niya na hindi makapaniwala. Tumango siya, at sa gulat at tuwa, agad akong tumayo at tumakbo palapit sa kanya. Para akong bata na nagtatalon pa sa kagalakan ng hawakan ko siya sa braso. "Ikaw ba talaga 'yan?" hindi makapaniwala na tanong ko, kailangan kong kumpirmahin na ang masayang pagsasamang ito ay hindi kathang-isip ko lang. Parang ang tagal ko na rin mula noong huli ko siyang nakita—pitong taon na siguro? Sa panahong iyon, madalas lumipat ng tirahan ang kanyang pamilya, at kahit sandali lamang silang nanatili sa aming kapitbahayan, nabuo namin ang isang matalik na pagkakaibigan dahil ang aming mga pamilya ay magkakaugnay. Labing dalawang taon lamang ako noon nang una ko itong makilala. "Anong ginagawa mo rito? Bakit ka bumalik? Huwag mong sabihing nag-aaral ka pa?" Magkakasunod ang naging tanong ko, my voice bubbling with excitement. Simula nang umuwi ako, ito ang pagkakataong nakipag usap ako sa ibang tao "Ako dapat ang magtanong niyan sa'yo? Anong nangyari, bakit nag-aaral ka pa rin hanggang ngayon?" Natigilan ako, at nabigla sa hindi inaasahang tanong niya. Natahimik ako habang napatitig dito, lumuwang ang pagkakahawak ko sa braso niya hanggang sa tuluyan ko iyong binitawan. Nagdadalawang isip akong sumagot, at lalong hindi ko masabi dito ang katotohanan kung bakit pa ba ako nag aaral sa ngayon. "Alam mo naman kung gaano kahirap ang buhay namin, 'di ba?" Ang mga salitang iyon ang lumabas sa aking mga labi, na nakaugat sa mapait na katotohanang aking naranasan. Totoo ang paghihirap—habang nag-aaral ako, pinaghahalo ko ang iba't ibang part-time na trabaho para masuportahan ang aking pamilya at pag aaral. Sa isa sa mga shift ko sa isang bar, unang beses kong nakita si Kendrick, isang engkwentro na magpapabago sa buhay ko magpakailanman. Isang gabi, pagkatapos ng aking mga klase sa gabi, nagtungo ako sa bar kung saan ako nagtrabaho nang part-time, isang lugar na puno ng buhay at tawanan. Ang aking tungkulin ay ang pagbebenta ng alak sa mga kostumer, at ang aking kita ay nakadepende sa dami ng benta na aking makakamit sa loob ng isang takdang panahon. As I stepped into the bar's private box, nakaramdam ako ng matinding kaba dahil iyon ang ilang beses kong umapak sa lugar na ganito. Ang lugar na ito ay kung saan nagtitipon ang mga mayayamang negosyante, na naghahanap ng parehong karangyaan at pagiging eksklusibo. Lumapit ako sa kanilang mesa, handa nang ihain ang kanilang mga inumin, ngunit, sa aking pagkadismaya, sinalubong ako ng bastos at agresibong pag-uugali ng ilan sa mga kostumer. Kaya mas naging doble ang kaba ko ng mapansin ang kakaibang tingin ng mga lalaking nakapalibot sa halos buong silid. Sa gulat ko pa, isang matandang lalaki ang bigla na lang pumalo sa pwetan ko, catching me completely off guard. Dahil sa hindi inaasahang pagkabigla, natapon ang alak na hawak ko, dahilan para sumabog ang tawanan sa paligid ko. "Cutie Pie, huwag kang mag-alala. Sasagutin namin ang halaga ng natapon mong alak—sa isang kondisyon," sabi ng isang lalaki, "hinawakan ang pulso ko ng mahigpit. Habang likas akong nagpupumiglas laban sa kanya, mas lalong tumilamsik ang alak, na lalong nagpalala sa kanilang pagkaaliw. Mabilis na nauwi sa agresyon ang kanilang tawanan, dahilan para pagdikitin ko ang aking mga kamay bilang pagsuko. Isa sa mga lalaki ang nagsalin ng alak sa isang baso at, walang pag-aalinlangan, hinawakan ang mukha ko, at pinilit akong uminom. Napaubo ako, halos masunod ang lalamunan ko sa tapang ng alak na ipinainum nila sa akin. Ito ang unang beses kong makatikim ng alak, kaya agad akong nakaramdam ng pagkahilo ilang minuto lang ang lumipas at mabilis akong nahihilo, at lalong lumabo ang paligid. Hindi na halos malinaw sa akin ang mga sumunod na nangyari, narinig ko na lang ang paulit ulit nilang pagmamakaawa sa nagngangalang Kendrick Hidalgo."Pili na." Napatingala ako dito ng marinig ko itong magsalita. Nakangiti ito. Una sa akin nakatingin bago binalingan ang mga cake at kasama ko na itong nakayuko na tumitingin sa display."Ang dami. Di ako makapili.""Pwede mo namang tikman lahat iyan kung gusto mo.""Talaga?""Yup. Order tayo ng tig iisang slice sa mga iyan para sayo.""Eh! Paano ka? Ano oorderen mo?""Strawberry cake lang sa akin.""Paborito mo ba iyon?""Yup.""Talaga? Pareho pala tayo.""Strawberry cake din ang favorite mo?" Mas napangiti ito dahil doon. "Kung ganun magkakasundo tayo kapag kainan ng cake.""Oo, isa iyon sa mga paborito ko." Nakangiti na din na sagot ko. "Sige. Mag order na tayo." Tumayo na ako ng tuwid at hinarap ang babaeng nasa harapan ng cake stand. "Pero ikaw magbabayad ah. Wala akong pera." Sabi ko pa sa kanya na dahilan para marinig ko ang bahagyang pagtawa niya."Ako nga ang nagyaya diba. Kaya ako ang taya. Just order what you want.""Sige. Sige." Pero bago pa man ako makaorder ay natigilan
"Hmmp! Ang dami na iyan.""Gusto mo kaya bibilhin ko para sayo." Mabilis na sagot niya. Muli na lang akong napasimangot dahil doon. Hindi na lang ako ulit humawak sa mga iyon."Tama na." Sabi ko sa kanya."Wala ka na bang gusto?""Wala na.""O gusto mo bilhin na lang natin ang buong shop na ito para sayo." Pinanlakihan ko siya ng mga mata sa sinabi niya."Tumigil ka nga. Hindi porket mayaman ka, basta ka na lang magwawaldas ng pera. Kaya pwede ba. Tama na yong mga nabili mo. Ang dami dami na masyado." Pagrereklamo ko. Nakangiti pa siyang nakatingin sa akin at tila naaliw pang pagmasdan ako."Okay, my little hamster. As you wish. Tara na nga ng mabayaran na natin ang mga napili mo.""Hmmp! Hindi ko naman napili iyan. Hinawakan ko lang.""Parehas na din iyon..hindi mo naman hahawakan kung hindi ka interesado diba?" Hindi na ako sumagot pa. Bahala siya. Hindi ko naman pera ang pambabayad sa nga iyon. "Saan mo pa gustong pumunta? Gutom ka na ba?""No! Busog pa nga ako." Sagot ko naman. Na
Nakailang ulit na akong sumubok na tinawagan siya pero hindi naman niya ako sinasagot. Nagpakawala ako ng isa na namang malalim na paghinga. Bumalik ako ng restaurant para kunin ang cake niya.Susundan ko na lang ang location niya ng hindi na ako mahirapang hanapin siya.Natagpuan ko na siyang bumalik ng parking area. Nakasandal siya sa harapan ng kotse. Matalim ang tinging ipinukol niya sa akin ng makita ako."Bakit ba naging matampuhin ka na. Oh! Ito, ibinabalot ko na. Kainin na lang natin sa loob ng kotse. Gusto mo ba?" Sabi ko sa kanya bala sakaling lumamig ang ulo niya."Hmmp! Sabi mo ayaw mo. Huwag mo akong pinagluluko." Galit naman na sagot niya."Yeah! I don't like cakes. Pero sige, kakain ako para hindi ka na magalit.""Sigurado ka?" Parang batang naninigurado na sinabayan ng pag labi."Oo na nga. Kakain na ako. Pero pwedeng kaunti lang?"Nakasimangot na kinuha niya sa akin ang cake na binili niya kaya binuksan ko ang pinto para makasakay na siya.Nagpakawala muna ako ng isan
"Awwww.!" Tudo ang pag iwas niya matapos kaming makapagbihis sa bagong bili naming damit.Napilitan pa akong maglagay ng napkin sa panty ko dahil sa lumalabas doon ang katas na inilabas niya sa loob ko.At iyon sa kinaiinisan ko. Tinatawanan niya ako dahil siya mismo ang naglagay ng napkin na siya ang bumili. Ayaw ko man sana pero mas gugustuhin ko ng maglagay ng ganun kaysa naman mabasa ang pants ko ng katas niya."Tama na. Ano ba?" Nakangiti siyang hinuhuli ang kamay ko.Hindi ko lubos maisip na pumayag akong angkinin niya ako sa kalagitnaan ng araw sa loob ng kotse niya.Paano na lang kaya kong may nakarinig sa mga malalakas na ungol ko kanina. Nakakahiya.Nakakainis naman kasi siya. Hindi ko siya matanggihan dahil ang galing niyang humalik. Ang mga haplos niya."Hmmp." At isa na namang hampas sa braso niya."Awwww! Tama na. Nakakarami ka na." Muli naman niyang hinuli ang kamay ko. Sabay na kaming lumabas ng cubicle ng CR sa mall.Napayuko na lang ako ng makitang hindi lang kaming
"Kung ayaw mong ang mukha mo ang mailathala sa mga peryodiko bukas, tumigil ka na sa pagwawala. Pwede ba." Nasa boses naman niya ang pagkamahinahon.Oo nga naman pala. Isa pa rin pala siyang Anderson na kahit hindi niya ipinapakilala ang sarili sa karamihan ay makikilala pa rin siya ng iba at malamang kakalat na iyon sa lahat.Napasimangot ako pero hindi ko na ginawang tumutol pa."And this is our first date kaya i enjoy na lang natin ito." Sabi pa niya at sinimulan na niya akong igiyang palayo sa babaeng nanlandi sa kanya. "Huwag mong i spoil.""Hmmp! Nagkalat kasi ang mga babae mo." Gigil na napapa sunod parin ako ng lakad habang nakatago parin ang mukha ko."Noon iyon. Ikaw na lang ngayon." Sagot niya na mas nakapagpa simangot sa akin.Hindi ako naniniwala pero may bahagi ng utak ko na gustong umasa na sana hindi na nga siya naghahanap ng ibang magpapaligaya sa kanya."Lilipat na lang tayo ng papasyalan." Kuway saad niya.Wala na akong nagawa kundi ang sumunod hanggang sa marating
"San na tayo?" Muli ay tanong niya.Naglalakad lakad na lang muna kami habang magkahawak parin ang mga kamay. Ang dami na ngang nakatingin sa amin o napapasunod ang tingin sa amin.Madalas ko mang sabihing hindi siya gwapo pero hindi naman iyon totoo. Dahil agaw pansin ang kagwapuhan niya sa mga kababaihan."Bakit ka ganyan makatingin?" Napakurap pa ako ng bigla siyang magsalita. "Hawak mo na nga kamay ko. Kasama mo na nga ako. Parang gusto mo pang katayin ang mga nakatingin sa akin.""Ang kapal mo. Hmmp." pairap na binitawan ko pa ang kamay niya pero agad niya iyong hinuli at muli akong hinawakan."Haha! Napapahalata ka tuloy, little hamster." Nailing pa niya na lumapit sa akin. Binulungan. "Iyong iyo ako little hamster. Kaya relax. Enjoy our date. Let's go." Isang mabilis na damping halik pa ang iginawad niya sa labi ko bago niya ako hinila para muling maglakad.Lihim akong napangiti. Kinikilig ba ako sa ginagawa niya ngayon.Damn! Ang bilis naman yata akong kiligin. At hindi ko tal
"Just try everything," sabi ko sa kanya.Hindi lang dahil maraming magandang pagpipilian kundi gusto ko siyang makitang isuot ang mga iyon lahat at makita kung gaanu siya kaganda sa mga wedding gown na isuot niya.Hindi naman ako nabigo, dahil lahat ng isuot niya ay bagay na bagay sa kanya.Lahat k
Nakakapagod. Gabi ng makauwi na ang lahat ng aming mga bisita.Hindi na kami umalis ng mansion dahil doon na kami magpapalipas ng gabi. Kasama ang kanyang mga magulang at kapatid.Umuwi na rin si papa kanina na siyang nahuling umalis at nagpaalam sa amin."Hindi ka na ba kakain?" tanong niya sa aki
"What brings you here, Mr. Hidalgo."Nasa likod niya ako kaya hindi ako nakita ng adviser namin. Napasilip ako kaya napasulyap ito sa akin."What the matter, Ms. Lesie? Why are you here?" tanong pa nito sa akin kaya umalis na ako sa likod ni Kianu."Sinamahan ko siya dito, Mrs. Cortez." magalang na
Napadaing ako sa pagsidhi ng kirot sa ibabang bahagi ng katawan ko kinabukasan.Parang ayaw kong kumilos para bumangon. Pero pakiramdam ko ay ang lagkit-lagkit ng katawan ko kaya pinilit ko ang sarili kong igalaw ang katawan ko at bumangon na ng tuluyan sa kama.Parang iika-ika na rin ako kung magl







