Share

#4:

Penulis: YuChenXi
last update Terakhir Diperbarui: 2025-09-23 12:44:32

I carefully packed all my belongings into the suitcase, each item a fragment of a life left behind.

  Again, iginala ko ang mga mata mo sa kabuuan ng silid na kahit sa huling sulyap na lang ay maalala ko ang ayos. This room had been my home for the past five years with Kendrick—the backdrop to my first experiences, including sleepless nights and whispered dreams, as I lay next to him.

  A bittersweet smile spread across my lips, a façade that couldn't mask the sadness in my eyes.

Ang lugar kung saan nakasanayan ko na, at mga alaala na tumatak na sa akin isipan na ngayon ay iiwan ko na at kahit na anino ko ay hindi na pwedeng manatili.

  “You brought back so many memories for me,”

  I whispered to the empty space, my voice barely audible as if afraid to disturb the memories that echoed within the walls.

  After a lingering glance around my room, I let out a deep breath, the weight of my decision settling heavily on my chest.

Nabaling ang mga mata ko sa envelope na nasa ibabaw ng kama. Naglalaman iyon ng kontrata namin ni Kendrick na ngayon ay nawakasan na. At kasama din doon ang titulo ng bahay at lupa na ipinangalan na niya sa akin.

  I had no intention of taking it with me when I left. The hundred million he had given me for our separation felt like a lifeline—enough to change my life and distance myself from the familiar shadows of my past.

  “Goodbye. Thank you for the good memories you left me,” I murmured, a quiet farewell to a chapter closed.

  With the last sentence lingering in the air, I turned around, dragging the suitcase out of my room.

Hindi na ako lumingon pa, mabibigat ang bawat hakbang ko palabas ng silid, na sa bawat hakbang mo ay pasikip na pasikip ang aking paghinga, at sa bawat hakbang ko ay nagpapaalala na hindi na niya ako kailangan pa.

  .....

  Life goes on.

Umuwi ako sa aming lugar. Walang kasiguraduhan kung matatanggap pa ba nila ako ng buong puso ngayon babalik ako sa kanila makalipas ang mahabang limang taon na nawala ako sa pangangalaga nila.

Nagulat pa sila ng makita ako na nasa labas ng pinto ng aming munting tahanan, walang pinagbago ang bahay na iniwan ko noon. Hindi nila binago iyon kahit na nagpapadala ako ng malaking halaga at sinabi sa kanila na ipagawa ang bahay.

"Mama." Tanging kataga na lumabas sa bibig ko ng ito ang nagbukas ng pinto.

  I forced a smile, a thin veil to conceal the sadness deep within me. My heart felt heavy, burdened by the end of my contract with Kendrick, yet I was determined not to let my parents and siblings see my pain. Na kahit nakikita ko naman na tila wala silang pakialam ngayong bumalik na ako.

  "Ate Avery!" my younger sibling exclaimed, rushing towards me for a warm embrace. "I miss you," she said eagerly, a sweet innocence in her words. 

Siya lang ang nakitaan ko ng kagalakan nang makita ako.

Muli akong bumaling kay mama, na nasa likuran na nito si papa, nakatayo siang pareho na nakatitig sa akin. Seryoso, at wala akong nakikitang ibang emosyon sa kanilang mga mukha.

"Nakabalik ka na, buti at alam mo pa ang daan pauwi ng bahay." Si mama na hindi itinago ang pagkadiagusto ng makita ako.

Hindi ko sinabi sa kanila kung ano ang naging trabaho ko sa loob ng limang taon na pagkawala ko. Pero nakikita ko na paraan ng tingin nila na alam na nila kung ano ba ang pinasok ko kung bakit ganun na lang kalaking pera ang halagang naipapadala ko sa kanila.

"Avery," ang panganay kong kapatid.

Ito na ang lumapit sa akin, niyakap ako at nakikisimpatya sa akin. Na tila ba naramdaman ang bigat na aking nararamdaman.

Hindi ko man naramdaman ang pangungulila sa aking mga magulang, atleast, naramdaman ko ang kagalakan na dalawa kong kapatid ng makita ako.

Hindi ko na lang pinansin ang kalamigan nina mama at papa sa akin.

At sa pagyakap sa akin ni kuya Jasper, doon na tumulo ang pinipigilan kong luha.

  The moment was soon filled with the warmth of my older brother and our youngest sister, all finding their way to me in a heartfelt group hug.

  As they hugged me, my tears began to flow freely.

  It was difficult to discern whether they were a result of joy from the reunion or the lingering sorrow of my departure from Kendrick’s life.

  In that moment, surrounded by my sibling's love, the emotions struck hard, serving as a reminder of both home and loss.

  .....

  For almost a week, I locked myself in my room, at at halos ayaw kong lumabas ng silid ko sa mga araw na dumadaan.

  My parents still cold at hindi man lang ako kinakausap, and my siblings were surprisingly respectful of my space, likely believing that I simply needed a break to recharge from the exhaustion that had been weighing me down.

  Their unspoken support provided the comfort I didn’t realize I needed at that time.

Sa isang linggo ng lumipas na iyon, nakapagpasya na akong lumabas at simulan ang bagong buhay malayo sa nakasanayan ko na sa loob ng limang taon.

Nagdesisyon ako na mag aral ulit at mag eenrol na sa pasukan sa college.

  Kendrick, with whom I had entered an agreement, had previously curtailed my educational journey, leaving five precious years of my schooling unfulfilled. He jsut locked me in his house.

  But now, with a newfound resolve, I was ready to reclaim my future. I took my younger sibling under my wing, enrolling us both together.

  We stepped into our first year of college side by side, ready to embark on this new chapter of our lives.

  And so, my fresh start began.

  ....

  "Hi!"

  My eyes lifted from the page I had been engrossed in, drawn by the familiar greeting.

Kunot ang noo ko napatingin dito at kinikilala dahil parang pamilyar ito sa akin.

  It was recognizable, yet his name eluded me.

  "Ery," he said with a warm smile, invoking a nickname I hadn’t heard in years.

  Suddenly, realization sparked in my mind, and my eyes widened in recognition.

  "Dandan?" The name escaped my lips like a gasp of disbelief.

  He nodded, and in a rush of surprise and joy, I sprang to my feet and rushed towards him.

Para akong bata na nagtatalon pa sa kagalakan ng hawakan ko siya sa braso.

  "Is that really you?" I asked breathlessly, needing to confirm that this joyful reunion wasn't a figment of my imagination.

  It felt like a lifetime since I had last seen him—seven years, perhaps?

  During that time, his family had moved around frequently, and though they had only stayed briefly in our neighborhood, we had forged a close friendship because our families were intertwined.

Labing dalawang taon lamang ako noon nang una ko itong makilala.

  "What are you doing here? Why did you come back? Don’t tell me you’re still studying?"

Magkakasunod ang naging tanong ko, my voice bubbling with excitement.

Simula nang umuwi ako, ito ang pagkakataong nakipag usap ako sa ibang tao 

  "I should be the one to ask you that? What happened, why are you still studying until now?"

  I was stunned, caught off guard by his unexpected question.

Natahimik ako habang napatitig dito, lumuwang ang pagkakahawak ko sa braso niya hanggang sa tuluyan ko iyong binitawan.

Nagdadalawang isip akong sumagot, at lalong hindi ko masabi dito ang katotohanan kung bakit pa ba ako nag aaral sa ngayon.

  "You know how hard our lives are, right?" Those words escaped my lips, rooted in the harsh truth I had lived.

  The struggle had been real—while pursuing my studies, I juggled multiple part-time jobs to support my family.

  It was during one of those shifts at a bar that I first crossed paths with Kendrick, an encounter that would forever change my life.

  One night, after finishing my evening classes, I made my way to the bar where I worked part-time, a place bustling with life and laughter.

  My role involved selling alcohol to customers, and my earnings depended on the volume of sales I could achieve within a set timeframe.

  As I stepped into the bar's private box, nakaramdam ako ng matinding kaba dahil iyon ang unang beses kong umapak sa lugar na ganito. This place was where the wealthy businessmen gathered, seeking both luxury and exclusivity.

  I approached their table, ready to serve them their drinks, but then, to my dismay, I was met with rude and aggressive behavior from some of the customers.

Kaya mas naging doble ang kaba ko ng mapansin ang kakaibang tingin ng mga lalaking nakapalibot sa halos buong silid.

Sa gulat ko pa, isang matandang lalaki ang bigla na lang pumalo sa pwetan ko, catching me completely off guard.

  The unexpected jolt made me spill the wine I was holding, prompting laughter to erupt around me.

  "Cutie Pie, don’t worry. We’ll cover the cost of the wine you spilled—on one condition," a man said, " hinawakan ang pulso ko ng mahigpit.

  As I instinctively struggled against him, the wine splattered even more, further fueling their amusement. 

  Their laughter quickly turned to aggression, compelling me to press my hands together in submission.

  One of the men poured more wine into a glass and, without hesitation, grabbed my face, forcing me to drink.

 Napaubo ako, halos masunod ang lalamunan ko sa tapang ng alak na ipinainum nila sa akin.

Ito ang unang beses kong makatikim ng alak, kaya agad akong nakaramdam ng pagkahilo ilang minuto lang ang lumipas and I quickly became more dizzy, my surroundings blurring.

Hindi na halos malinaw sa akin ang mga sumunod na nangyari, narinig ko na lang ang paulit ulit nilang pagmamakaawa sa nagngangalang Kendrick Hidalgo.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • The Billionaire's Canary   #148:

    Napangiti ako ng makita ang note na iniwan niya sa ibabaw ng mesa sa hapag kainan.Kasama ng note niya ang pera na nagsilbing sahod ko nga sa isang linggong pagtatrabaho ko sa condo.Kung ano ang trabaho ng cleaners na binabayaran niya ay iyon nga ang naging trabaho ko, at hindi nga niya ako pinapakialaman sa pagtatrabaho ko. Hinahayaan lang niya ako kahit kahit nandito siya at naglilinis.Kahapon pa tumatawag si mama at humihingi na naman ng pera. Kaya makikipagkita ako sa kanya ngayon para ibigay ang ilan sa sinahod ko.Lumabas naman si Kianu at sinabi ko sa kanya kahapon na makikipagkita na naman ako kay mama. Hindi na niya ako inusisa, pinalalahanan lang niya ako na mag ingat at kung nakaramdam daw ako ng panganib ay agad ko siyang tawagan......"Eto lang?"Isinampal pa ni mama sa akin ang perang binigay ko."Saan naman ako kukuha ng malaking halaga sa loob ng isang linggo, mama. At iyan lang ang pwede kong maibigay sa inyo.""Huh! Ang lakas ng loob mong sumbatan ako."Napangiwi

  • The Billionaire's Canary   #147:

    "Hindi mo ba talaga ako kakausapin?" tanong ko kay Kianu ng halos tatlong araw ng wala kaming maayos na imikan.Tumingin lang siya sa akin ngunit hindi niya sinagot ang tanong ko."Bahala ka! Kung ayaw mo akong kausapin, di' wag," naiinis na rin na sabi ko dahil sa malamig niya pa ring pakikitungo.Hindi ko na rin siya inimik at nagpatuloy sa pagpasok ng kwarto ko.Nagkakasabay man kami sa agahan, sa hapunan at sabay na pumapasok sa school ay wala naman kaming imikan. Alam ko na nagmamaktol talaga siya sa hindi ko pagpayag na pagtulong niya sa akin sa pagbibigay ko ng pera kay mama. Pero tulad ng sinabi ko ay hindi ko siya idadamay sa problema ko.Mahirap bang intindihin iyon......Nagpakawala ako ng malalim na paghinga. Hindi ba siya talaga sa akin hihingi ng tulong? Anong magiging silbi kong kasintahan kung hindi niya ako hahayaan tulungan siya.Nakakainis ngunit hindi ko naman ulit siya magawang kausapin tungkol sa bagay na iyon baka mag away pa kami kung pipilitin ko siyang tulun

  • The Billionaire's Canary   #146:

    "Sinabi ko sayo na hindi ako titigil, kung hindi ka susunod sa gusto ko ay isasama kita sa pagkasira ko."Napalingon ako.Naubusan ng ipapalit na gasa sa kamay ni Kianu kaya bumaba ako para bumili pero hindi ko akalain na makikita ko ulit si mama."Bakit niyo ba ito ginagawa, mama. Bakit hindi na kang kayo magbagong buhay? At gumawa na lang kayo ng tama at huwag na niyong tuluyang ibaon ang sarili niyo sa pagkasira.""Nasira na simula ng ipinanganak kita, at mas lalong nasira ng ipakulong ako ng Avery na iyon.""Hindi kayo ipapakulong ni Tita Avery kung hindi kayo nakagawa ng masama sa kanya, mama. Kaya huwag ninyong isisi sa iba ang maling nagawa niyo kaya kayo ngayon nasa ganyang kalagayan.""At iyan ba ang itinuro sayo ng pamilyang iyon? Ang sagot-sagutin na lang ako,""Aww, mama, bitawan mo ang buhok ko. Nasasaktan ako.""Hindi ka masasaktan kung sumusunod ka sa gusto ko. Binabalaan kita, Maureen. Kung hindi mo ako bibigyan ng pera ay guguluhin ko ang tahimik mong buhay sa piling

  • The Billionaire's Canary   #145: Season TWO: Kianu and Maureen

    "Sino ang nagbigay sa inyo ng utos para ilagay ang balitang iyon sa bulletin?" tanong ko sa kanila ng malikom na nila ang nagpakalat ng balita tungkol sa ina ni Maureen."Hindi ba totoo? Hindi ba't inaakit din ng ina ng babaeng ang iyong ama noon? Bakit ganyan na lang ang pagtatanggol mo sa anak ng ex convict na iyon? O baka naikakama mo na rin ang babaeng iyon kaya ganyan ka na lang kaconcern sa kanya?"Sa sinabi nito ay nag init ang tainga ko.Kuyom ang kamao at malakas na isinuntok iyon sa mukha nito."Hayop ka! Anong kasalanan ko sayo at sinuntok mo ako?"Akma rin ako nitong babawian ngunit mabilis na humarang ang mga bodyguard na pinasama sa akin ni mama. At ng hindi nito naituloy ang pagbawi sa akin ay muli ko lang itong sinuntok."Gago ka talaga, Hidalgo." galit na galit ito na hindi makaporma sa pagbawi sa akin."Mr. Hidalgo, kumalma ka lang. Huwag mong idaan sa kamay mo ang pagpaparusa sa ginawa nilang hindi maganda." pagpapagitna naman ni Director Corpuz."At kanino dadaan?

  • The Billionaire's Canary   #144: Season TWO: Kianu and Maureen

    Talukbong ako ng kumot ng mamulatan ko siya kinaumagahan. Nakaupo siya sa gilid ng kama at nakatingin sa akin."Gising ka na?"Hinila niya ang pagkakatalukbong ko ng kumot at wala akong nagawa kundi ang bitawan iyon ngunit hindi naman tuluyang naalis iyon sa katawan ko.Sumilip pa ako sa ilalim ng kunot."Napunasan at binihisan na kita kagabi kaya huwag kang mag alala." sabi pa niya na prang proud na proud pa nga na siya ang nagbihis sa akin.Nakaramdam ako ng pamumula sa pisngi ko sa sinabi niya."Nakapaghanda na ako ng agahan. Kaya mo bang tumayo o gusto mong buhatin kita?" sabi pa niya na halatang tinutukso niya ako habang sinasabi iyon."K-kaya ko. Hintayin mo na lang ako sa labas." sagot ko na halos pumiyok pa ako. Hindi ko masalubong ang panunukso niya sa akin.Ngumiti siya. Niyuko pa ako at dinampian ng halik sa noo."Okay! Hihintayin na lang kita sa labas kung iyon ang gusto mo."Napasunod na lang ang mata ko sa kanya hanggang sa tuluyan siyang nakalabas ng kwarto.Nang masigu

  • The Billionaire's Canary   #143: Season TWO: Kianu and Maureen

    Naramdaman ko ang pag angat ng paa ko sa sahid.Sa higpit ng hawak niya sa baywang ko ay umangat nga ako.Muli niya akong hinalikan, dinala sa kanyang kwarto."Ugh!" napasinghap ako ng muli kong maramdaman ang paglapat ng likod ko sa malamig na pader malapit sa pinto.Muli ko na naman naramdaman ang paghaplos niya sa dibdib ko."K-kianu,"Muli niya akong hinila, dinala sa kama."Shh, it's okay." usal niya na habang nagtatanggal na siya ng kanyang damit.Kung hindi ko siya pipigilan ngayon ay alam ko na kung saan kami hahantong pero hindi ako gumawa ng hakbang para pigilan siya at pinanuog ko lang siya sa paghubag niya ng kanyang damit.Tinulungan ko pa nga siya na kalasin ang kanyang sinturon at ako na mismo ang humila nun para tuluyang matanggal sa kanyang pantalon.Matapos kung tanggalin iyon ay pinagtuunan niya ang damit ko, nagpaubaya ako ng tanggalin niya ang damit ko."Ang ganda mo, Maureen," usal niya ng napatingin sa dibdib ko na may suot pang bra. Ngunit sa tingin niya ay par

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status