III: Ang Lalim ng Titig

Mabilis at parang isang idlap na lumipas ang mga araw pagkatapos kong lumipat sa penthouse ni Sebastian. Bago ko pa man ganap na maunawaan at matanggap ang bawat pagbabago sa aking buhay, dumating na ang araw ng aming sibil na kasal. Walang grandyosong kasal sa simbahan, walang libo-libong bisita, at walang ingay ng media. Naging napakasimple lamang ng seremonya sa loob ng opisina ng huwes—isang pormalidad lamang na kinailangan upang maging legal sa mata ng batas at ng lipunan ang aming kasunduan. Dumalo ang ilang piling saksi, pati na rin ang abogadong humawak sa kontrata ng aking pamilya, at si Leo na napakagwapo sa kanyang maliit na tailored suit. Pagkatapos ng seremonya, ginanap ang isang tahimik at simpleng salo-salo sa isang eksklusibong restawran bago kami bumalik sa aming pang-araw-araw na pamumuhay.

Pagdating ng gabi, pumasok ako sa aking sariling silid sa penthouse. Tahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang sipol ng centralized aircon at ang bahagyang ugong ng hangin sa labas ng malaking bintanang salamin. Nakatayo ako sa gitna ng silid, nakatingin sa simpleng wedding ring sa aking daliri na nagpapatunay na isa na akong ganap na misis—ang asawa ng pinakapananabikang bilyonaryo sa bansa. Ngunit bago ako makapagpalit ng aking pormal na damit patungo sa mas komportableng pambahay, narinig ko ang dalawang dahan-dahan at mababang katok sa aking p***o.

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o. Sa aking harapan ay nakatayo si Sebastian. N*******d na ang kanyang mamahaling amerikana, at ang dalawang itaas na pindutan ng kanyang puting polo ay nakatagilid at nakasara na lamang nang maluwag, na nagpapakita ng matipunong bahagi ng kanyang leeg at dibdib. Medyo gulo na rin ang kanyang buhok, at may hawak siyang dalawang baso na may kaunting red wine.

"Gising ka pa?" tanong niya sa isang mababa, malalim, at bahagyang paos na boses.

"Opo. Magpapalit pa lang ako ng damit," sagot ko habang inayos ang aking sarili.

"Pwede ba kitang makausap nang sandali?" alok niya habang nakatitig sa akin.

Tumango ako at dahan-dahang binuksan ang p***o upang papasukin siya. Umupo kami sa maliit na leather sofa na nakapwesto sa tabi ng malaking bintana mula sa sahig hanggang kisame, kung saan malinaw na kita ang kumikislap at tila walang katapusang mga ilaw ng Maynila sa ilalim ng madilim na kalangitan. Inabot niya sa akin ang isang baso ng red wine.

"Para sa bagong simula," wika niya habang itinataas nang bahagya ang kanyang baso.

"Para sa bagong simula," ulit ko at marahang nakipag-toast sa kanya. Uminom ako ng kaunting alak, at agad kong naramdaman ang tamis, pait, at matinding init nitong dahan-dahang gumagapang sa aking lalamunan pababa sa aking dibdib.

Naging tahimik ang paligid sa loob ng ilang sandali. Walang nagsasalita sa aming dalawa habang pareho kaming nakatingin sa gabi sa labas. Ngunit hindi ito ang uri ng katahimikang nakakailang; ito ay isang mabigat at nakatutunaw na katahimikang puno ng matinding electric tension, pag-uunawaan, at hindi maipaliwanag na pagnanasa na unti-unting nabubuo sa pagitan naming dalawa.

"Nais kong magpasalamat sa ginawa mo kanina," simula ni Sebastian. Ang kanyang boses ay naging mas mababa, husky, at may napakalambing na tono na hindi ko pa kailanman narinig sa kanya habang kausap ang ibang tao. "Naging maayos ang lahat ng pormalidad dahil sa iyo. Si Leo ay hindi tumitigil sa pagkwento at pagmamayabang tungkol sa iyo sa buong hapunan."

Napangiti ako nang maalala ko ang tuwa sa mukha ng bata kanina. "Gusto ko talaga si Leo. Masaya ako na nakatulong ako sa kanya at naisaayos natin ang araw na ito."

"At paano naman ako?" tanong niya nang walang alinlangan.

Napatigil ako sa pag-inom at napatingin nang diretso sa kanya. "Ano'ng ibig mong sabihin?"

Inilapag ni Sebastian ang kanyang baso sa maliit na glass table sa aming harap at dahan-dahang humarap sa akin. Ang kanyang mga mata ay dahan-dahang tumingin sa aking mga labi bago paitaas sa aking mga mata. Ang kanyang likas na aura ng pagiging dominant, makapangyarihan, at kontrolado ay lalong naging ramdam at mabigat sa makitid na espasyo sa aming pagitan.

"Paano naman ang nararamdaman mo sa akin, Celeste?" tanong niya nang may pahiwatig ng matinding autoridad at malalim na pag-uusisa. "Alam kong nagsimula ang lahat ng ito sa isang kontrata at obligasyon. Pero hindi ko maikakaila sa sarili ko na araw-araw na nakikita kita rito sa bahay ko... gumagaan ang pakiramdam ko. At lumalalim ang pagnanasa at interes ko sa iyo."

Mabilis, malakas, at halos nagwawala ang pagtibok ng aking puso sa kanyang mga sinabi. "Sebastian... ang kasunduan natin—"

"Alam ko ang kasunduan natin," mabilis niyang putol habang dahan-dahang inilalapit ang kanyang kamay sa aking mukha. Ang kanyang mahahabang daliri ay marahang humawi sa ilang strands ng aking buhok na nakatakip sa aking pisngi. Ang lambot at ingat ng kanyang paghawak sa akin ay sobrang kontraste sa kanyang matigas at walang awang pagkatao sa mundo ng negosyo. "Ngunit ang kontrata ay isang piraso lamang ng papel. Walang nakasulat doon na nagbabawal sa kung ano ang pwedeng maramdaman ng aking puso at katawan para sa iyo."

Napalunok ako habang nakatitig sa kanya. Ang init ng kanyang malaking palad na nakadapo sa aking pisngi ay nagdulot ng isang matinding panginginig sa buo kong katawan. Nais ng aking isip na lumayo upang protektahan ang aking sarili, ngunit ang aking katawan ay tila napako at ayaw gumalaw. May isang malakas at magnetikong atraksyon sa pagitan naming dalawa na napakahirap labanan o takasan.

"Gusto kita, Celeste," pabulong niyang wika. Ang kanyang malalim at kaakit-akit na boses ay tila isang musika at lason na dumadaloy sa aking tainga. "At hindi ko gagamitin ang kapangyarihan ko, ang utang ng pamilya mo, o ang kontrata natin para pilitin ka. Gusto kong kusa mong ibigay sa akin ang pagkakataong ito."

Tinitigan ko ang kanyang mga matang kulay tsokolate. Walang panlilinlang, walang pagmamataas, at walang pagtatago—puro katapatan at matinding pagnanasa na iginagalang ang aking desisyon at pagkatao. Iyon ang pangunahing dahilan kung bakit labis at mabilis akong nahuhulog sa kanya. Sa kabila ng kanyang pagiging pinakamakapangyarihang lalaki, binibigyan niya ako ng buong kalayaan, paggalang, at halaga.

"Sebastian..." mahina kong wika, halos isang pabulong na hindi ko sigurado kung narinig niya. "Natatakot ako. Baka kapag matapos ang isang taon at kailangan na nating maghiwalay... masaktan lang ako nang matindi."

Lumapit pa siya nang bahagya sa akin, dahilan upang ang kanyang mukha ay pulgada na lamang ang layo sa aking mukha. Nararamdaman ko na ang kanyang mainit at mabilis na hininga sa aking balat.

"Hindi kita sasaktan," pangako niya nang may buong katatagan at kasiguraduhan. "Tiwala lang ang hinihingi ko sa iyo, Celeste. Hayaan mo akong ipakita sa iyo araw-araw na ang kasal na ito ay hindi lang basta isang kasunduan o piraso ng papel."

Hindi na ako nakasagot pa dahil dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mga labi sa akin. Naramdaman ko ang konting pag-aalinlangan sa kanyang galaw sa huling sandali, binibigyan pa rin ako ng huling pagkakataong lumayo o huminto kung ayaw ko. Ngunit sa halip na lumayo, pikit-mata kong inangat ang aking ulo patungo sa kanya at hinayaan ang aking sarili na tanggapin ang kanyang halik.

Ang aming unang halik ay dahan-dahan at maingat sa umpisa, ngunit mabilis na napuno ng napakalalim na lambing, matinding pagnanasa, at kuryenteng nagpadaloy ng init sa bawat sulok ng aking katawan.

Nang dahan-dahan siyang humiwalay upang bigyan ako ng espasyong huminga, may isang matamis, maaliwalas, at totoong ngiti sa kanyang mga labi habang nakatitig sa akin.

"Magpahinga ka na, aking asawa," bulong niya bago ginawaran ng isang marahang halik ang aking noo.