II: Ang Munting Tulay

Ang penthouse ni Sebastian sa Bonifacio Global City ay napakalawak, minimalist, at napakalalamig. Halos bawat sulok nito ay binubuo ng mga pader na gray concrete, black steel, at malalaking bintanang salamin na nagpapakita ng kumikislap at maingay na skyline ng lungsod. Ngunit sa kabila ng karangyaan at napakalaking espasyo, walang buhay ang buong tahanan—parang isang modernong kulungan ng isang haring walang emosyon at hiwalay sa natitirang bahagi ng mundo.

Lunes ng hapon iyon, tatlong araw pagkatapos kong pirmahan ang kontrata at opisyal na lumipat sa kanyang tahanan. Bago pa man kami opisyal na ikasal sa civil court sa susunod na linggo, hiniling na ni Sebastian na dito muna ako tumira upang masanay kami sa aming mga bagong gawi at mga patakaran sa pamamahay. Para sa akin, ang bawat hakbang sa malamig na sahig na gawa sa marble ay paalala ng aking sitwasyon: isa lamang akong pansamantalang panauhin na pumasok sa isang mundong hindi ko kinabibilangan, dala ang isang kasunduang nagtatakda ng aming hinaharap sa loob ng isang taon.

Habang tahimik kong inilalagay ang aking mga damit at kakaunting personal na gamit sa loob ng malaking walk-in closet ng aking nakahahiwalay na silid, narinig ko ang mahihinang hakbang sa labas ng p***o. Hindi ito ang mabibigat at determinadong step ni Sebastian, ni hindi rin ito ang mabagal na hakbang ng mga kasambahay. Nakaawang nang bahagya ang p***o, kaya dahan-dahan akong lumapit at sumilip sa maliit na siwang.

Isang batang lalaki na may magulong kulot na buhok at malalaking matang kulay tsokolate ang nakatayo sa hallway. Nakasuot siya ng simpleng pambahay na shirt at shorts, habang mahigpit na hawak sa kanyang maliit na kamay ang isang pulang toy car. Nakatingin siya sa p***o ng aking kuwarto nang may halong pag-aalinlangan at matinding pagnanais na makipagkilala.

"Hello," maamo kong bati sa kanya habang dahan-dahang binubuksan ang p***o nang tuluyan upang hindi siya magulat.

Bahagyang nagulat ang bata sa aking paglitaw at mabilis na nagtago sa likod ng malapit na pader, ngunit pagkalipas lamang ng ilang segundo ay dahan-dahan ding lumabas ang kanyang ulo upang muling sumilip.

"Sino ka po?" tanong niya sa isang manipis at pambatang boses. "Ikaw po ba ang bagong bibili ng bahay ni Tito Baste?"

Bahagya akong natawa sa kanyang polosang tanong. Dahan-dahan akong lumuhod at umupo sa sahig upang maging kapantay ang kanyang antas, na nagbigay sa kanya ng pakiramdam ng kaligtasan.

"Hindi po," sagot ko nang may malambing na ngiti. "Ako si Ate Celeste. Tito Baste mo ba si Sebastian?"

Tumango ang bata at dahan-dahang lumapit sa akin, dahan-dahang nawawala ang kanyang pagiging mahiyain. "Opo. Ako po si Leo. Apat na taon na po ako!" ipinagmamalaki niyang sabi habang itinataas ang apat sa kanyang mga maliit na daliri.

"Napakagwapo mo naman, Leo," puri ko sa kanya, dahilan upang lumabas ang maliit na dimple sa kanyang pisngi. "Bakit ka pala nandito sa hallway? Nasaan ang mommy o daddy mo?"

Bumagsak ang maliit niyang balikat at pumatak ang kaunting kalungkutan sa kanyang malalaking mata. "Si Mommy po nasa ibang bansa para sa work. Si Tito Baste po ang nag-aalaga sa akin kapag wala si Nanny Beth. Pero laging busy si Tito Baste... laging nasa computer o nasa meeting..."

Bumigat ang aking pakiramdam para sa bata. Naisip ko na si Leo pala ang pamangkin ni Sebastian—ang anak ng kanyang nakakatandang kapatid na babae na kasalukuyang nasa abroad para sa isang napakahalagang business expansion ng kanilang kumpanya. Sa kabila ng karangyaan ng penthouse na ito, napagtanto kong kapwa kami ni Leo nakakaramdam ng matinding pangungulila at pag-iisa sa loob ng napakalaking espasyong ito.

"Gusto mo bang maglaro tayo ng kotse?" alok ko sa kanya habang itinuturo ang hawak niyang toy car.

Nagliwanag ang mukha ni Leo at tila nawala sa isang kurap ang kanyang kalungkutan. "Talaga po? Marunong ka pong mag-vroom vroom?"

"Siyempre naman!" sagot ko. "Magaling din akong gumawa ng mga kalsada at rampa gamit ang mga libro o unan!"

Sa loob ng sumunod na dalawang oras, nakipaglaro ako kay Leo sa gitna ng malawak na living room. Naglatag kami ng mga unan mula sa malaking sofa upang gawing mga tulay at lagusan ng kanyang mga laruang kotse. Sa mga sandaling iyon, tuluyan kong nakalimutan ang mabibigat kong pag-aalala tungkol sa kontrata, sa utang ng aking pamilya, at sa hinaharap kong hindi ko pa matanto. Ang tanging umiral sa buong silid ay ang matamis at walang katapusang halakhak ng bata. Habang naglalaro, natutunan kong gustong-gusto pala niya ang mag-drawing, kumain ng cookies na may chocolate chips, at makinig sa mga kuwento bago matulog.

"Celeste? Leo?"

Bigla kaming napatigil sa paglalaro nang marinig ang isang malalim, malamig, at baritonong boses na nanggaling sa p***o ng foyer. Si Sebastian. Nakatayo siya doon, nakatanggal na ang kanyang itim na suit coat na nakasabit sa kanyang braso, at nakatupi nang bahagya ang mga manggas ng kanyang puting polo shirt. Mukha siyang labis na pagod mula sa buong araw na pakikipagpulong at pagpapatakbo ng kanyang imperyo sa Mondragon Enterprises, ngunit sa isang idlap, agad na lumambot ang kanyang matigas na mukha nang makita niya si Leo na nakaupo sa sahig kasama ko.

"Tito Baste!" masayang sigaw ni Leo habang mabilis na tumatayo at tumatakbo patungo sa kanyang tiyo.

Agad na yumuko si Sebastian, inilagay ang kanyang coat sa malapit na upuan, at binuhat ang bata gamit ang isang braso lamang nang walang anumang kahirapan. Ang matigas, walang-awa, at malamig na CEO na nakasagupa ko sa kanyang opisina sa 50th floor ay tila natunaw sa isang maikling glansa lamang mula sa kanyang maliit na pamangkin. May natatagong lambing at pagmamalasakit sa kanyang mga mata na hindi ko inaasahang makikita sa isang taong katulad niya.

"Nagpakitang-kasiyahan ka ba habang wala ako, Leo?" tanong ni Sebastian habang ginagulo nang marahan ang kulot na buhok ng bata.

"Opo! Naglaro po kami ni Ate Celeste ng maraming cars!" masayang pahayag ng bata habang itinuturo ako. "Napakasaya po niya kasama, Tito! Pwede po bang dito na lang siya tumira forever? Ayoko na pong umalis siya!"

Nagkatinginan kami ni Sebastian sa pahayag ng bata. Isang kakaiba, maalab, at hindi maipaliwanag na kislap ang sumilay sa kanyang mga matang kulay tsokolate—isang titig na nagpalukso sa aking puso at nagpadaloy ng kuryente sa buo kong katawan.

"Dito talaga siya titira, buddy," sagot ni Sebastian sa bata, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig nang diretso sa akin. "Sapagkat magiging Tita Celeste mo na siya hindi magtatagal."

Nahihiya akong napatungo at pilit na itinago ang pamumula ng aking mga pisngi pati na rin ang matinding kabog sa aking dibdib. Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang aking mukha sa kabila ng katotohanang ang aming kasal ay isang negosyo at kasunduan lamang sa papel.

"Gusto niyo po bang kumain ng cookies? Gawa po kami ni Ate Celeste at Nanny Beth!" aya ni Leo habang kumakawag ang kanyang mga maliliit na paa sa ere.

"Sige, pumunta ka muna sa kusina at sabihan mo si Nanny Beth na ihanda iyon sa mesa," utos ni Sebastian bago dahan-dahang ibinaba ang bata sa sahig.

"Yay! Cookies!" sigaw ni Leo habang masayang tumatakbo patungo sa direksyon ng kusina.

Nang tuluyan nang makalayo si Leo, naiwan kaming dalawa ni Sebastian sa malawak at tahimik na living room. Lumapit siya sa akin—ang bawat dahan-dahang hakbang niya ay puno ng likas na karisma, sigla, at dominasyon na nagpapatigil sa aking normal na paghinga. Ang mabango at lalaking-lalaking amoy ng kanyang pabango ay unti-unting sumakop sa aking pang-amoy habang tumitigil siya sa aking harapan.

"Hindi ko alam na marunong ka palang makisama sa bata," sabi niya habang nakatayo sa harap ko, nakatitig sa aking mukha.

"Mabait si Leo," sagot ko habang dahan-dahang nag-aangat ng tingin upang makipagsukatan ng titig sa kanya. "Madaling mahalin ang batang katulad niya. Napansin ko lang na parang madalas siyang nag-iisa rito kapag wala ka."

Bumuntong-hininga si Sebastian at ipinasok ang kanyang mga kamay sa bulsa ng kanyang slacks. "Masyado akong busy sa kumpanya. Sinusubukan kong ibigay ang lahat ng kailangan niya habang wala ang aking kapatid, ngunit alam kong hindi sapat ang pera, magagandang damit, at mamahaling laruan lang para sa isang bata."

Naramdaman ko ang tunay na katapatan sa kanyang boses. Sa kabila ng kanyang matigas na panlabas na kaanyuan, pagiging sarado sa emosyon, at mataas na katayuan sa lipunan, may isang responsableng puso rin pala siya na nagmamalasakit sa kanyang pamilya.

"Maaari ko siyang samahan at bantayan kapag wala ka," kusa kong alok sa kanya. "Wala naman akong ibang ginagawa rito sa penthouse habang naghihintay tayo sa araw ng ating kasal."

Tinitigan ako ni Sebastian nang matagal. Ang malamig at walang emosyon niyang tingin na nakasanayan ko sa aming unang pagkikita ay unti-unting napalitan ng isang mainit, malalim, at halos nakatutunaw na paghanga. Lumapit pa siya nang isang hakbang patungo sa akin, dahilan upang halos magdikit ang aming mga katawan at mapahinto ako sa paghinga.

"Salamat, Celeste," mahina ngunit taos-puso niyang wika, ang kanyang mababang boses ay nagpadaloy ng init sa aking leeg. "I appreciate it. Napakalaki ng maitutulong mo hindi lang para sa akin, kundi para sa kaligayahan ni Leo."

Tumingin ako sa kanyang mga mata at doon ko naramdaman na ang maliit na tulay na itinayo ng batang si Leo sa pagitan naming dalawa ay nagsimula nang magpabago sa aming malamig at pormal na kasunduan.