LOGIN"Buhay si Papa?!" hysterical na sigaw ni Alexander habang napaatras siya nang ilang hakbang sa loob ng executive cabin, halos mabitiwan niya ang hawak niyang baril habang nakatitig sa monitor at sa malalaking bintana ng cargo plane. " Hindi pwedeng buhay si Don Fernando! Ako mismo ang nakakita sa death certificate niya limang taon na ang nakakalipas! Pano nangyari 'to?!""Inakala mo ba talaga, Alexander, na mas matalino ka kaysa sa aming dalawa ni Eduardo?" ang malamig at nagre-reverberate na boses ni Don Fernando Mondragon ang umalingawngaw sa pamamagitan ng hijacked PA system ng buong hangar, ang kanyang boses ay puno ng maawtoridad na kapangyarihan na matagal nang kinatatakutan ng corporate world. "You and Eduardo thought you were playing a game of chess against us... without realizing that we built the board you are standing on."Napatitig ako sa malaking glass panel ng cargo plane. Ang mga kamay ko ay nanginginig habang pilit kong niyayakap si Leo na tuluyan nang nagising dahil s
"Alexander...?" nanginginig at basag na bulong ni Sebastian habang pilit niyang pinoprotektahan kami ni Leo sa kanyang likuran sa gitna ng malakas na buhos ng ulan, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa matinding gulat at hindi makapaniwalang sakit. "Buhay ka?! Limang taon kaming nagluksa para sa'yo! Inakala ng buong pamilya na namatay ka sa plane crash sa Europa... pero nandito ka, nakasuot ng serbisyo ng Syndicate?!"Isang malamig at mapait na tawa ang umalingawngaw mula sa lalaking nakatayo sa ilalim ng ilaw ng armored vehicle. Dahan-dahang pinalapit ni Alexander ang kanyang mga hakbang, ang kanyang pormal na silver mask ay nakahawak sa kanyang kaliwang kamay habang ang mga itim niyang tactical boots ay nag-iiwan ng malalalim na marka sa basang semento."Plane crash, Sebastian?" malamig na sagot ni Alexander, ang kanyang boses ay mas malalim at mas nakakatakot kaysa sa boses na naaalala ni Sebastian noong kabataan nila. "Ang plane crash na 'yon ay hindi aksidente, baby brother. It w
"Huwag mong gagawin 'yan, Celeste! Pakiusap, huwag mong isusuko ang sarili mo sa taong 'yan!" galit at basag na sigaw ni Sebastian habang mabilis niyang hinawakan ang dalawa kong balikat mula sa likod, ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa matinding takot at galit habang pilit niyang iniiwas ang tingin ko mula sa malamig na mukha ng aking ama sa screen. "He is no longer your father! Ang lalaking 'yan ay isang halimaw na ginamit ang sarili niyang pamilya at ang buhay natin para lang sa sarili niyang kasakiman! Look at me, Celeste... we fight together, or we die together!""Pero si Leo, Sebastian..." hagulgol ko habang pilit kong tinititigan ang nanginginig na bata na hawak-hawak ko sa aking tabi. Ang bawat patak ng aking luha ay parang kumukulong asido na pumapatak sa aking mga pisngi. "Tingnan mo si Leo! Kapag hindi ako pumayag sa gusto ni Papa, papatayin niya tayong lahat! Papatayin ka niya sa harap ko! I can't live with that, Sebastian! Hindi ko kayang panoorin na mawala ka sa aki
"Buhay si Papa?!" hysterical na sigaw ko habang nanginginig ang buong katawan ko, ang dalawang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa gilid ng mesa habang nakatitig sa pulang mga letrang sumasayaw sa screen. "Sebastian, sabihin mo sa akin! Naka-login ang pangalan ni Papa! Pano nangyari 'to kung apat na taon na siyang nakalibing?! Sinong gumagamit ng identity niya?!"Dahan-dahang lumapit sa akin si Sebastian, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa monitor kung saan patuloy na nagre-reflect ang mga kumikislap na linya ng code. "I... I don't know, Celeste. Huli nating nakita ang bangkay ng tatay mo noong 2022. Ako mismo ang nag-ayos ng mga papel sa ospital at sa libing...""Nagsisinungaling kayo!" biglang sigaw ni Gabriel na namumutla at nanginginig ang buong mukha habang pilit na pinipindot ang kanyang keyboard sa matinding panic. "Hindi pwedeng buhay si Eduardo Madrigal! Ako mismo ang nakakita noong inilabas ang katawan niya mula sa ICU! Fake ang account na 'yan! Hackers 'ya
"Ibaba mo ang mga kamay mo at bitiwan mo ang bata, Gabriel!" galit at basag na sigaw ni Sebastian, ang kanyang boses ay nanginginig sa matinding poot at hindi makapaniwalang sakit habang pilit niyang pinangangalagaan ang aking harapan. "Ikaw... ikaw ang nag-iisang taong pinagkatiwalaan ko ng buhay ng pamilya ko! I gave you power, shares, and my total trust in the company, Gabriel! Paano mo nagagawang ibenta kami sa Syndicate?!"Isang malamig at sarkastikong tawa ang umalingawngaw mula sa itaas ng hagdan. Dahan-dahang binitawan ni Gabriel ang kamay ng nanginginig na si Leo, ngunit nanatili siyang nakatayo sa harapan ng bata na parang isang matayog na pader na humaharang sa aming kalayaan. Inayos niya ang kwelyo ng kanyang suit jacket nang walang anumang bakas ng pagmamadali o takot."Trust, Sebastian?" malamig na sagot ni Gabriel, ang kanyang boses ay walang anumang bahid ng pagkakaibigang pinagsamahan nila nang halos isang dekada. "Ang tiwala sa mundo ng negosyo ay isang kahinaan lama
"Sebastian... sabihin mo sa akin na panaginip lang 'to... pakiusap, sabihin mo sa akin na mali ang nakikita ko sa screen!" hilam sa luhang sigaw ko habang nanginginig ang buong katawan ko, ang dalawang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa gilid ng desk habang pilit kong iniiwas ang tingin ko sa laptop monitor. "Siya... siya ang nag-alaga sa akin simula noong nawala si Mama! Siya ang kasama natin sa lahat ng paghihirap! Paanong magagawa sa akin 'to ng taong itinuring kong pangalawang magulang?!"Dahan-dahang lumapit sa akin si Sebastian. Ang kanyang mukha ay nababalutan ng matinding dilim at nakakapangilabot na galit, ngunit nang hawakan niya ang magkabilang balikat ko, naramdaman ko ang maingat at nanginginig niyang haplos."Makinig ka sa akin, Celeste," malamig at seryosong bulong ni Sebastian habang mabilis na inilalabas ang kanyang telepono para tawagan ang kanyang security detail. "Huwag kang mag-panic. Hindi natin pwedeng ipahalata sa kanya na alam na natin ang totoo habang nas







