Ang penthouse ni Sebastian sa Bonifacio Global City ay napakalawak, minimalist, at napakalalamig. Halos bawat sulok nito ay binubuo ng mga pader na gray concrete, black steel, at malalaking bintanang salamin na nagpapakita ng kumikislap at maingay na skyline ng lungsod. Ngunit sa kabila ng karangyaan at napakalaking espasyo, walang buhay ang buong tahanan—parang isang modernong kulungan ng isang haring walang emosyon at hiwalay sa natitirang bahagi ng mundo.Lunes ng hapon iyon, tatlong araw pagkatapos kong pirmahan ang kontrata at opisyal na lumipat sa kanyang tahanan. Bago pa man kami opisyal na ikasal sa civil court sa susunod na linggo, hiniling na ni Sebastian na dito muna ako tumira upang masanay kami sa aming mga bagong gawi at mga patakaran sa pamamahay. Para sa akin, ang bawat hakbang sa malamig na sahig na gawa sa marble ay paalala ng aking sitwasyon: isa lamang akong pansamantalang panauhin na pumasok sa isang mundong hindi ko kinabibilangan, dala ang isang kasunduang nagta
آخر تحديث : 2026-10-01 اقرأ المزيد