Kabanata 7 Unpaid Debt

Parang may pumitik sa utak ni Gracie.

Nanlaki ang mata ni Yaya Rosie. “Sir Jayden, ako na po ang magdadala. Aalis na po si Gracie.”

“Nope.” Hindi malakas ang boses ni Jayden, pero walang puwedeng kumontra. “Gaano ba katagal magdala ng tea?” Sumulyap ito sa kanya. “I’ll be waiting for you.”

Si Jewel napairap at kitang-kita sa mata nito ang selos.

Mabilis ang tibok ng puso ni Gracie. Lumapit siya nang bahagya, pilit nakiusap. “Sir… aalis na po ako. May trabaho pa po ako.”

Tumango si Jayden, parang naiintindihan, pero mas lalo siyang pinako ng sagot nito.

“Then you’ll be late,” malamig niyang sabi. “One cup of tea first.”

Walang puwang para tumanggi.

Kaya bitbit ang tray na may teacup, umakyat si Gracie sa hagdan. Bawat hakbang, parang papunta siya sa hatol. Ramdam niya ang tingin ni Yaya Rosie sa likod niya at ang tingin ni Jewel na parang gustong manakit.

Pagdating niya sa third floor, lalo siyang nanlamig.

Huminto siya sa harap ng pinto ni Jayden. Kumalabog ang dibdib niya. Kumatok siya, mahina.

“Come in,” boses ni Jayden mula sa loob.

Pumasok siya.

Malamig ang kwarto. Minimalist. Amoy lalaki.

Nanginginig ang kamay niya sa tray. “Sir… heto na po ang tea.”

Hindi siya agad lumingon. Nakatayo ito sa may bintana, nakatalikod, nakatingin sa labas.

Tapos, dahan-dahan itong nagsalita.

“Close the door.”

Parang may nag-uunahang daga sa dibdib niya. Gusto niyang umalis. Gusto niyang sumigaw. Pero ang paa niya… hindi gumalaw.

Inabot niya ang pinto at isinara ito, dahan-dahan.

Sa tunog na iyon, parang nagsara rin ang lahat ng posibilidad niyang makatakas. Maniningil na ba ito?

Lumingon si Jayden.

Dahan-dahan siyang lumapit, bawat hakbang ay parang may dalang alaala ng gabing tinakbuhan niya. Tumigil ito sa harap niya, sobrang lapit na halos magdikit ang hininga nila.

“Do you think,” mababa nitong sabi, “you can run away from me, huh? Pasalamat ka at naging busy ako these past few days.”

At bago pa siya makapagsalita, kumurba ang labi ni Jayden, isang ngiting parang paniningil.

“Tell me,” bulong nito, “why did you leave… and what do you think you owe me now?”

Hindi siya sumagot agad. Hinanap niya ang hangin sa baga niya. Lahat ng salita niya, parang humaharang sa lalamunan.

“Sir…” mahinang simula niya, “kasi po kaila--”

Pero hindi pa siya tapos, pinutol na siya ni Jayden.

“Wala pang gumagawa sa’kin ng ginawa mo.” Tumigas ang panga nito, at sa mga mata nito, may apoy na pilit kinokontrol. “Do you have any idea kung gaano ako ka-busy? Kung gaano kahalaga ang oras ko?”

Nanlamig ang batok ni Gracie. Gusto niyang sabihin ang totoo na nasa ospital ang tatay niya. Pero bago pa siya makapaghugot ng lakas--

“Don’t,” sabi ni Jayden, sabay taas ng kamay. “Wag mo akong bigyan ng dahilan o kung anumang kasinungalingan mo.”

Parang sinampal siya ng salita.

“Pero sir--” pilit niyang singit.

Humakbang si Jayden palapit, mabagal, kontrolado. Bawat hakbang, parang umuurong ang espasyo sa pagitan nila.

“Pag-aari kita,” malamig na sabi nito.

Parang nanigas ang tuhod niya.

“Hindi po--” halos pabulong niyang sagot, pero kahit siya, hindi kumbinsido. Kasi totoo, pinirmahan niya ang kontrata. Tinanggap niya ang pera. At tumakas pa siya.

“You owe me,” dagdag ni Jayden, mas mababa ang boses, mas malapit. “You have to pay.”

Napatigil si Gracie. Hindi niya kayang makipagtalo. Hindi habang nakasalalay pa rin ang bills ng ama niya sa ICU. Hindi habang kailangan niya yung kalahati pang milyon na ibabayad nito.

Huminga siya nang malalim, pilit kinakalma ang boses. “Sige, sir,” mahinang sabi niya, “magbabayad po ako.”

Tumama ang tingin ni Jayden sa kanya, parang sinisigurong hindi siya nagsisinungaling.

“Pero…” lakas-loob niyang dugtong, kahit nanginginig, “huwag po ngayon. May pasok pa po ako sa restaurant. Kailangan ko po pumasok.”

Sandaling katahimikan.

Tapos kumurba ang labi ni Jayden.

“I’ll buy your time too.”

Nanlaki ang mata ni Gracie. “Sir, hindi po ako basta basta pwedeng umalis sa resto.”

Humakbang ito palapit. Isang hakbang lang, pero parang naipit siya sa hangin. Naramdaman niya ang init ng katawan nito kahit hindi pa siya hinahawakan.

“Wag mong gawing komplikado, Gracie,” sabi ni Jayden, boses na parang mababang kidlat. “I paid for a night. You ran. Now you’re in my house. May plano ka na naman bang tumakas?”

Napailing siya, pinipigilan ang luha at takot. “Hindi po. Kailangan ko lang po talagang pumasok. Babalik po--”

“Stop.” Isang salita lang, pero parang pader.

At bago pa siya makahanap ng lakas… may kumatok sa pinto.

“Kuya?” boses ni Jewel mula sa labas, malambing, pero may halong pag-usisa.

Natigilan si Gracie. Parang may malamig na tubig sa ulo niya.

Lumingon si Jayden sa pinto, bahagyang nainis. Hindi ito sumigaw, pero ang boses nito, sapat para tumalima ang sino man.

“Go to bed,” malamig nitong sagot.

Sandaling katahimikan sa labas.

Tapos narinig nila ang bahagyang paghinga, parang may nakikinig pa rin.

“Kuya…” ulit ni Jewel, mas mababa na ang boses, mas matamis. “May kailangan ka ba? I can help. Paalisin mo na ang housemaid. May ibang trabaho pa daw ‘yan sabi ni Yaya Rosie.”

“Jewel, matulog ka na.”

Humigpit ang hawak ni Gracie sa palda ng uniform niya. Halos gusto niyang lumubog sa sahig.

Hinila siya ni Jayden palapit sa isang iglap, parang lumiit ang mundo. Bago pa siya makaiwas, bumagsak ang bibig nito sa labi niya.

Mapagparusa ang halik na naging mapaghanap kalaunan.

Isang mariing halik na parang paniningil na hindi niya kayang tanggihan. Nanlaki ang mata ni Gracie, nanigas ang buong katawan. Umalsa ang dibdib niya sa gulat, sa hiya, sa takot.

Napakapit siya sa braso nito, hindi dahil gusto niya, kundi dahil parang siya ang mawawalan ng balanse. Ramdam niyang nanginginig siya.

“Kuya?” boses ni Jewel kasabay ng isa pang katok sa pinto.

Parang naputol ang isang tali. Binitiwan siya ni Jayden, marahan pero mabigat ang dating, parang sinadya nitong ipaalala kung gaano siya kadali nitong mapapagalaw.

Lumakad ito papunta sa pinto. Pagbukas nito, tumalim ang mata ng binata.

“Anong kailangan mo, Jewel?” anitong hindi maitago ang iritasyon.