Kabanata 2 Just One Night

“What’s your name?” anang baritonong boses ng lalaki ng makarating sila sa hotel room.

Parang may malamig na kutsilyong tumutok kay Gracie. Hindi dahil sa tanong, kundi sa paraan ng pagbigkas nito, kalmado pero parang may kapangyarihang mag-utos sa kahit na sino.

Pinilit niyang ngumiti, ‘yung ngiting ginagamit niya sa bar kapag lasing ang customer at kailangan niyang utuin para sa tip. “Huwag na po siguro,” pabulong niyang sagot. “One night lang naman tayong magkakasama.”

Hindi kumurap ang lalaki. Umupo sa gilid ng sofa, parang hari sa sariling teritoryo. Tahimik ito. Pero ang tingin, parang unti-unti siyang hinuhubaran.

Humigpit ang hawak ni Gracie sa bote ng champagne. Kinuha niya ito sa ice bucket. Siya ang nagbukas at nagbuhos sa baso, nanginginig ang kamay pero nagkunwaring confident, parang normal na gabi lang ito ng trabaho.

“Drink?” alok niya, pilit steady ang boses.

“Later.” Isang salita lang, pero sapat para malaman niyang walang saysay ang pag-arte niya.

Nilunok niya ang kaba. Lumapit siya at inilapag ang dalawang baso sa mesa. Umupo siya sa gilid ng armchair, hindi masyadong malapit, hindi masyadong malayo, sakto lang para makaiwas kung bigla siyang sunggaban.

“At first,” mababa ang boses nito, “iba ang plano ko sa’yo.”

Namilog ang mata ni Gracia. Gumagapang ang takot sa puso niya. Pero bigla niyang naalala ang kanyang tatay na nasa ICU at nangangailangan ng operasyon. Isang gabi lang naman.

“Pero bakit nga naman,” dagdag nito, nakatingin sa kanya na parang may binabasag na maskara, “hindi ko sulitin ang binayad ko.”

Nanlamig ang palad ni Gracie.

“Maghubad ka na.”

Parang may sumampal sa kanya, hindi kamay, kundi katotohanan na siya ay nabili na.

Nilihis niya agad ang usapan.

“Bakit po kayo nagbid ng ganun kalaki… para sa isang babae?” Tumawa siya nang pilit, parang biro. “Kung titignan ko po kayo, gwapo, mayaman… tiyak na maraming babae ang papayag nang hindi na kailangan ng auction.”

May bahagyang kurba ang labi ng lalaki.

“You talk too much,” sabi nito. “For someone who’s scared.”

Humigpit ang hawak ni Gracie sa baso. “Hindi po ako natatakot,” pagsisinungaling niya. “Ninenerbyos lang po ako.”

“Same thing.”

Tumayo ito. Isang galaw lang, pero biglang lumiit ang kwarto. Hindi dahil sumikip ang space, kundi dahil lumapit ito sa kanya. Ang presensya nito, mabigat, parang humahaplos at nananakot nang sabay.

Pero nang tumigil ang lalaki sa harap niya, napaatras ang hininga niya. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero nakakaliyo ang amoy nito, parang nakakawala sa sarili.

“Sir,” mabilis niyang nasabi, “pwede po bang mag-CR muna? Naiihi po ako.”

Saglit na katahimikan. Tapos narinig niya ang mahinang tawa.

“Excuse,” sabi nito. “Or delay?”

“First time ko po,” nabasag ang boses niya, “kaya medyo ninenerbyos lang.”

Tumigas ang panga ng lalaki. “At gusto mong maniwala akong first time mo?” Matalim ang tingin. “Cut the crap.”

Napapikit siya. “Kahit po limang minuto lang.”

Hindi na niya hinintay ang pahintulot. Tumayo siya at mabilis na naglakad papunta sa CR, dala ang bigat ng tingin nito sa likod niya.

Pagkasara ng pinto, saka lang siya nakahinga.

Sumandal siya sa sink, nanginginig ang tuhod. Binuksan niya ang gripo, naghilamos ng malamig na tubig na para mahimasmasan siya.

Tumingin siya sa salamin.

“Walang masama sa gagawin mo, Gracie,” bulong niya sa repleksyon. “Para kay tatay.”

Pero sa loob-loob niya… gusto niyang tumakbo.

Paglabas niya, napatigil siya.

Nakasandal ang lalaki sa gilid ng CR, ang braso ay nakatiklop.

“Alam mo ba,” mababa ang boses nito, “kung gaano kahalaga ang oras sa negosyanteng kagaya ko?”

Tumango si Gracia. “Opo.”

“One more excuse,” sabi nito, malambot pero delikado, “and I’ll throw you out of the window.”

Nanlaki ang mata niya. Pero sa halip na umatras, pinilit niyang huminga. “Sir naman…” pilit niyang ginawang pakiusap ang tono, “first time ko po talaga kaya kabado.”

“Hindi ako nagbayad para sa drama,” anitong lumapit.

Sa sobrang tensyon, hindi niya namalayang natanggal ang strap ng heels niya. Umuga ang paa niya, muntik siyang matumba ng umatras ang mga paa niya.

“Ayyy!”

Bago pa siya tuluyang bumagsak sa sahig, may kamay na sumalo sa baywang niya. Mainit at matatag. Hindi marahas, pero imposibleng balewalain.

Nagkatinginan sila. Isang saglit lang, pero parang tumigil ang oras.

Sa sobrang lapit, nakita niya ang detalye ng mukha nito, ang bahagyang linya sa pagitan ng makapal na kilay, ang matang mapupungay, ang panga na defined at ang lips na mamula-mula.

At sa gitna ng takot… may kakaibang kilig na gumapang sa balat niya. Nakakahiya at nakakatakot.

“Don’t make me wait,” sabi nito. “Maiksi ang pasensya ko.”

Napalunok si Gracie.

“Sige po,” mahina niyang sabi, tinatapangan ang boses, “pwede bang mag-umpisa tayo sa kiss muna?”

Tumigil ang kamay nito. Umangat ang tingin.

“Kiss?” ulit nito, parang sinusukat ang salita.

“Opo,” sagot niya. “Para… hindi ako masyadong matakot.” Pinilit niyang ngumiti, pero nanginginig ang labi niya. “Kung one night lang naman… sana kahit konting lambing.”

Tumayo ang lalaki. Tinawid ang pagitan nila, hanggang sa magdikit ang init ng katawan nila.

“I don’t kiss a stranger,” malamig na sabi nito.

Kahit kabado, hindi siya puwedeng umatras. “Bakit po?”

Dumulas ang tingin nito sa mukha niya, parang may iniisip. “Because kisses are personal.” Isang beat ng katahimikan. “And I don’t do personal.”

Bumigat ang hangin.

May kinuha ito mula sa bulsa at inilapag sa bedside table, mga condom! Parang isang dosena yata.

At nanlaki ang mata niya ng makita ang size na XXL.

“I don’t do romance but I fuck…hard until you forget your name,” anitong masyadong malapit ang mukha sa kanya. Langhap niya ang mabangong hininga nito.

“Listen.” Tinutok nito ang tingin sa labi niya. “No more games.”

“Wait lang, bayad muna.”

Bahala na. Gagawin na niya para matapos na ang gabing ito at makuha ang kinakailangang pera. Nagsimula siyang alisin ang butones ng dress na suot.