Kabanata 6 Welcome to My World

Tumayo si Gracie nang sobrang bilis, parang may sumabog na bomba sa dibdib niya.

Nadulas ang basahan mula sa kamay niya at bumagsak sa marmol na sahig.

Wala siyang narinig kundi ang sariling tibok ng puso.

Parang may humigop ng hangin sa buong mansyon. Tila isang iglap lang, pero sapat para bumalik sa kanya ang lahat, ang hotel suite, ang kalahating milyon, ang auction, ang pagtakas niya.

Si Yaya Rosie nakatayo at parang sundalong naghihintay ng utos. Si Jewel, naka-angat ang baba, parang prinsesang nasanay na siya ang sentro. Ang mga helper, busy sa kanya-kanyang Gawain.

Sa isang segundo, gusto niyang magpaliwanag sa nangyari. Pero walang lumabas sa bibig niya.

“Yaya Rosie,” malamig na sabi ni Jayden mula sa itaas ng hagdan. “Pakisabi kay Mommy na mauuna na ako.”

Normal. Parang wala lang.

Parang hindi siya kilala.

Tumango agad si Yaya Rosie. “Opo, Sir Jayden.”

Jayden Valencia.

Parang may tumusok sa dibdib ni Gracie nang marinig ang pangalan.

Naglakad pababa si Jayden, kontrolado ang bawat hakbang, parang ang bahay na ‘to ay extension ng katawan niya. Dumaan siya malapit kay Gracie, sobrang lapit na naamoy niya ang cologne nito. Pareho ng gabing tumakas siya.

Hindi ito tumingin direkta sa kanya. Pero sa mismong pagdaan nito, marahan nitong ibinaba ang boses, isang bulong na para lang sa kanya.

“Welcome into my world.”

Parang nanigas ang buong katawan ni Gracie. Napatikom ang bibig niya, pero naramdaman niyang nanginginig ang labi niya. Hindi siya gumalaw. Hindi siya huminga.

At sa gilid ng mata niya, nakita niyang napatingin si Jewel.

Napansin nito ang bahagyang paghinto ni Jayden sa tapat niya.

Kumurba ang labi ni Jewel. Sweet smile sa labas… pero may lason sa loob.

“Yaya Rosie,” mahinahon nitong sabi, parang nag-uutos lang na maghanda ng dessert, “bantayan mo ‘yan.”

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

Nang tuluyang makalampas si Jayden at magtuloy sa hallway papunta sa labas, saka lang muling gumalaw ang mundo. Bumalik ang tunog ng yapak, ng mga kubyertos, ng mahihinang bulungan ng staff.

Pero hindi na bumalik ang normal na tibok ng puso niya.

Lumapit si Yaya Rosie sa kanya. Hindi malakas ang boses nito, pero mas nakakatakot kapag mahina.

“Bakit ka namutla ng makita si Sir?” tanong nito.

Napasinghap si Gracie. “Ah… wala po. Pagod lang po.

“Pagod?” umangat ang kilay ni Yaya Rosie. “Ngayon ka lang naglinis, pagod ka na?”

Hindi makasagot si Gracie. Pinulot niya ang basahan, piniga, at nagkunwaring abala. Pero ramdam niyang sinusundan siya ng tingin ni Yaya Rosie.

Nang mawala na si Jayden sa paningin at naghiwa-hiwalay na ang tao sa sala, hinila siya ni Yaya Rosie sa gilid, sa parte ng hallway na hindi masyadong kita.

“Gracie,” mababa nitong sabi, “kilala mo ba si Sir Jayden?”

Parang may humampas sa sikmura niya.

“K-kilala po?” ulit niya, pilit nagtataka. “Hindi po. First time ko po siya nakita.”

Sumikip ang mata ni Yaya Rosie. “Huwag mo akong gawing tanga. Kanina, parang may nakita akong… takot sa mata mo. At si Miss Jewel… napansin din.”

Napalunok si Gracie. “Wala po ‘yun. Natakot lang po ako kasi… boss po siya.”

Sandaling katahimikan. Tapos tumango si Yaya Rosie, pero hindi kumbinsido.

“Makinig ka,” sabi nito. “Kung may tinatago ka, itago mo nang maayos. Dahil dito, kapag may nalaman si Donya Margie na problema ka… hindi ka lang tatanggalin. May kakalagyan ka.”

Nanlamig si Gracie. “Opo, Yaya.”

Kinagabihan, matapos ang ilang utos, ilang pag-aayos, at ilang beses na pagpigil sa sariling umiyak, lumapit si Gracie kay Yaya Rosie.

“Yaya,” mahinang sabi niya, “magpapaalam na po sana ako. Aalis na po ako. May trabaho pa po ako sa gabi. Tapos na po ang schedule ko.”

Hindi siya nagsisinungaling. Waitress siya. Kailangan niyang pumasok. Kailangan nila ng pera.

Pero hindi umoo si Yaya Rosie. Sa halip, tiningnan siya nito na parang hindi siya narinig.

“Hindi ka aalis,” sabi nito. “Kulang ng tao ngayon. May dinner setup tayo. At ikaw ang papalit sa absent.”

Nanlaki ang mata ni Gracie. “Pero Yaya--”

“Walang pero.” Tumalim ang boses nito. “Kung gusto mong tumagal, susunod ka.”

Parang nabasag ang huling pag-asa ni Gracie.

Hindi siya makakaalis.

At kung hindi siya makakaalis… ibig sabihin, haharap siya sa hapunan kay Jayden.

Nang magsimula ang dinner, mas lalo niyang naramdaman ang laki ng mundo nila. Mahabang mesa, silverware na kumikislap, mga pinggang parang sining. Si Donya Margie at Don Agustin hindi pa dumadarting mula sa business trip, pero naroon si Jewel, eleganteng nakaupo.

At sa dulo ng mesa… umupo si Jayden.

Naka-head down si Gracie habang bitbit ang tray.

Pero biglang nagsalita si Jayden, hindi siya tumitingin, parang casual lang.

“What’s your name?”

Parang tumigil ang kutsara sa hangin.

Si Jewel napatingin. Si Yaya Rosie napatingin. Lahat, parang biglang nakatutok.

Nangangatog ang kamay ni Gracie.

“Gracie po, Sir,” sagot niya, halos hindi marinig.

Hindi pa rin siya tinignan ni Jayden. Pero kumurba ang labi nito.

Nagpatuloy ang hapunan. Utos dito, tawag doon. Si Gracie, paikot-ikot, bitbit ang tray.

Hanggang sa, sa pagmamadali at sa kaba, nadulas ang paa niya sa marmol.

“Ayyy!”

Pero bago pa siya tuluyang bumagsak, may kamay na sumalo sa pulso niya. Matatag at mainit.

Si Jayden.

Hindi niya alam kung kailan ito tumayo. Basta bigla na lang naroon ang presensya nito.

Nakahawak ito sa pulso niya at hindi nito agad binitawan.

Tumingala si Gracie. Ang mata niya, takot at gulat. Ang mata ni Jayden… malamig, pero may apoy sa ilalim.

“Careful,” mababang sabi nito. “This floor is unforgiving.”

Parang hindi lang sahig ang tinutukoy.

Napansin niya sa peripheral niya, si Yaya Rosie, nakatitig. At si Jewel, may nagbabantang ngiti sa labi.

Binitiwan ni Jayden ang pulso niya nang dahan-dahan, parang sinadya niyang iparamdam na kaya nito siyang hawakan… at pakawalan kahit kailan.

Nang matapos ang hapunan, akala ni Gracie tapos na ang pagsubok.

Pero mali siya.

Tumayo si Jayden at tumingin sa kanya, unang beses niyang tinutok ang tingin nang diretso.

“Gracie,” tawag nito, ang utos nito na tila may tanikala. “Bring tea to my room.”