Chapter 2

Saffron POV

Dalawang linggo na ang lumipas mula nang mangyari ang bangungot sa San Agustin Church, pero parang kahapon lang ang lahat.

Naka-upo ako sa sirang silyang tumba-tumba dito sa inuupahan naming apartment sa Tondo. Ang liit ng espasyo—kasya lang ang lumang double-deck bed namin ni Mama, isang maliit na gas stove, at isang lumang electric fan na maingay ang ikot habang umiikot. Malayong-malayo sa three-bedroom penthouse na pinangarap naming tirhan ni Greg sana pagkatapos ng kasal.

"Saffi, anak, uminom ka muna ng tubig," sabi ni Mama habang iniaabot sa akin ang isang basong may yelo. Namumula ang mga mata niya. Halos hindi na siya natutulog kakaisip kung paano namin babayaran ang mga naiwang utang ni Papa bago ito tuluyang lumipad sa ibang bansa at iniwan kaming mag-ina.

"Salamat, Ma. Ayos lang ako," pilit akong ngumiti kahit parang binibiyak ang dibdib ko sa sobrang bigat.

Isang malakas na katok sa p***o ang bumasag sa katahimikan. Tatlong beses na sunod-sunod. Nanlamig ang buong katawan ko. Alam ko na kung sino 'yon.

Pagbukas ni Mama ng p***o, bungad agad ang mukha ni Aling Norma, ang nagpapaupa sa amin pati na rin ang nagpautang kay Mama ng pambili ng gamot noong nakaraang buwan.

"Oh, nasaan na ang renta niyo pati ang interes? Dalawang linggo na kayong delay! Akala ko ba mayaman pa kayo? Aba, kung wala kayong pambayad, lumayas na kayo rito ngayong araw!" sigaw ni Aling Norma habang nakapameywang sa tapat ng pintuan namin. Nilingon pa niya ang buong paligid na para bang pandiri ang makita ang itsura ng tinitirhan namin.

May ilang kapitbahay ang sumilip sa kanto ng pasilyo. Naramdaman ko ang pamumula ng mukha ko sa hihiya. Noon, kapag dumadaan ako sa mga ganitong lugar, nakataas ang noo ko. Ngayon, ni ayaw kong iangat ang tingin ko sa sahig.

"Aling Norma, maawa na po kayo. Bibigyan na po namin kayo ng kahit kalahati bukas. Naghahanap na po ng trabaho si Saffi," nanginginig ang boses na pakiusap ni Mama habang nakatayo sa harap ng galit na matanda.

"Bukas? Enero na naman! Puro kayo salita! Kung hindi niyo mababayaran ang limang libo ngayon din, ilalabas ko na ang mga gamit niyo sa kalye!" sabay tulak ni Aling Norma sa p***o kaya napapaatras si Mama.

Mabilis akong tumayo at hinarangan ang nanay ko. Tinitigan ko ang matanda nang diretso sa mga mata. Nawala ang takot sa dibdib ko; napalitan ito ng matinding galit sa sistema, sa sitwasyon, at lalo na kay Greg na siyang dahilan kung bakit kami umabot sa ganito.

"Babayaran ka namin bago mag-alas singke ngayong hapon, Aling Norma," matigas kong sabi. "Huwag na huwag mong itutulak ang nanay ko ulit."

Natigilan si Aling Norma sa pagtataray. Parang nagulat siya na kaya ko pa lang lumaban kahit nakalugmok na kami. "O-sige! Tingnan ko lang kung saan kayo pupulutin!" bulyaw niya bago padabog na tumalikod at naglakad palayo sa pasilyo.

Nang mawala siya sa paningin, napaupo si Mama sa sahig at napaiyak nang tuluyan. Niyakap ko siya nang mahigpit. Pinunasan ko ang mga luha niya kahit ang totoo, gusto ko na ring sumigaw sa sobrang frustrasyon. Wala kaming ipon. Lahat ng pera ko ay ginastos ko para sa sapatos at palamuti sa kasal na nauwi lang sa basurahan.

"Ma, tama na po. Pangako, aayusin ko 'to," bulong ko sa tainga niya habang hinahaplos ang likod niya.

Tumayo ako at kinuha ang lumang shoulder bag ko sa ibabaw ng kama. Kailangan kong kumilos. Kahit anong trabaho—service crew sa fastfood, taga-encode sa computer shop, kahit ano—papasukin ko muna para lang may pantawid kami ngayon.

Lumabas ako ng apartment at naglakad sa mausok at maingay na kalsada ng Maynila. Mainit ang sikat ng araw, pero ang pakiramdam ko ay nilalamig ako. Habang naghihintay ako ng masasakyan sa gilid ng bangketa, may humintong itim at mamahaling SUV sa harap ko. Ang tinted na salamin nito ay dahan-dahang bumaba.

Isang lalaking naka-suit ang lumabas mula sa passenger seat. May hawak itong maliit na itim na envelope. Diretso siyang lumapit sa akin kahit siksikan ang mga tao sa tabi ng daan.

"Miss Saffron de Leon?" tanong ng lalaki. Malamig ang boses nito at pormal ang tindig.

Napakunot-noo ako at umatras nang kaunti. "Sino ka? Paano mo nalaman ang pangalan ko?"

Hindi sumagot ang lalaki. Inabot lamang niya ang itim na envelope sa akin. "Basahin mo. Ang lahat ng problema mo ngayon—pati ang mga utang ng pamilya mo—kayang solusyunan ng taong nagpapadala nito."

"Hindi ako interesado sa kung ano mang scam 'to," sabi ko at iniwasan ang kamay niya. Gusto ko nang tumalikod at sumakay ng jeep.

"Hindi ito scam, Ms. De Leon," seryosong sagot ng lalaki habang binuksan nang kaunti ang sobre para makita ko ang laman. Isang sangkaterbang libo-libong piso at isang calling card na gawa sa mamahaling metal. "Ang naghihintay sa iyong kliyente ay ang tanging tao na may kapangyarihang ipatikim sa mga Montenegro ang lasa ng sarili nilang gamot."

Natigilan ako. Nabanggit ang apelyido ng hayop na ex-fiancé ko.

"Sino ang nagpapadala nito?" tanong ko, habang nanginginig ang mga daliri ko sa hawak na sobre.

"Si Mr. Alec Tadeo Salvatiera," sagot ng lalaki. "Hinihintay ka niya ngayong alas-tres ng hapon sa Grand Continental Hotel. Nasa sa iyo kung sasayangin mo ang pagkakataong ito para makaganti, o mananatili kang pulubi rito sa kalsada."

Isinakay ng lalaki ang sarili pabalik sa SUV bago pa ako makasagot. Mabilis itong umarangkada sa gitna ng trapiko, iniwan akong nakatayo sa tabi ng kalsada habang hawak-hawak ang itim na envelope.