Chapter 4

Saffron POV

Tatlong linggo na ang lumipas mula nang pirmahan ko ang kontratang nagpabago sa takbo ng buhay ko. Ang panahong iyon ay hindi naging madali; puno ito ng mga pagbabago, pagsasanay sa tamang tindig at pananalita sa high society, at pagkilala sa taong kasama ko ngayon sa iisang misyon. Pero sa gabing ito, ang lahat ng pagod at paghahanda ay magbubunga na.

Nakatayo ako sa harap ng napakalaking salamin sa pribadong dressing room ng Grand Plaza Hotel. Ang suot ko ngayon ay malayong-malayo sa lumang beige blazer na ginamit ko noong nakaraang linggo o sa basang-luha kong mukha noong araw ng kasal ko sa San Agustin Church. Ang nakatingin sa akin sa salamin ay isang babaeng may matalim at nagtatagumpay na mga mata, nilagyan ng pulang lipstick na nagbibigay ng matapang na awtoridad, at suot ang isang napakagarang custom emerald-green silk gown na gawa ng isa sa pinakasikat na designer sa Milan. Ang tela nito ay kumikislap sa tuwing tinatamaan ng ilaw, at akmang-akma sa hubog ng katawan ko.

Sa kabilang dulo ng malawak na silid, tahimik na naghihintay si Alec Tadeo Salvatiera. Suot niya ang isang eleganteng itim na tuxedo na halatang swak na swak sa kanyang matipunong pangangatawan, mas lalong nagpalitaw ng kanyang natural at malamig na aura na kayang magpasahol ng kaba sa sinumang makakita sa kanya. Nang magtama ang mga mata namin sa pamamagitan ng repleksyon sa salamin, dahan-dahan siyang tumango na parang nagbibigay ng senyales na handa na ang lahat.

"Oras na," ang malamig at baritonong boses ni Alec ang bumasag sa katahimikan habang dahan-dahan siyang lumakad palapit at iniabot ang kanyang braso para isabit ko ang akin.

Huminga ako nang malalim, pinawi ang anumang natitirang kaba sa dibdib ko, at isinabit ang aking kamay sa kanyang bisig. Ang init ng katawan niya ay bahagyang kumalat sa balat ko sa kabila ng manipis na tela ng damit, pero nanatili sa isip ko ang tunay na layunin namin ngayong gabi. Ang taunang Charity Gala ng alta-sosyedad—ang parehong event kung saan dapat ay kasama ko si Greg bilang fiancée niya tatlong linggo na ang nakakaraan, ang gabing inaakala kong pinakamasaya sa buhay ko pero nauwi sa pinakamatinding kahihiyan.

Ngayon, babalik ako sa parehong lugar, sa harap ng parehong mga tao. Pero hindi na bilang isang kawawang babaeng iniwan at pinagtawanan sa ere, kundi bilang ang legal na may-bahay at reyna sa tabi ng pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa buong bansa.

Pagbaba namin ng pribadong elevator patungo sa grand ballroom, naramdaman ko ang bigat at ang katatagan sa bawat hakbang ko. Napakalaki ng lugar, puno ng mga naglalakihang kristal na chandelier, mga taong nakasuot ng pinakamamahaling alahas at designer clothes, at ang nakakabulag na mga flash ng camera mula sa iba't ibang media outlets na nakabantay sa magkabilang gilid ng p***o para sa red carpet arrivals.

Nang dahan-dahang magbukas ang malalaking pintuan ng ballroom, ang maingay at magulong kuwentuhan ng mga mayayamang negosyante, politiko, at socialite ay biglang tumahimik. Para bang pinutol ng isang kutsilyo ang ingay. Lahat ng mata sa loob ng silid ay sabay-sabay na lumingon sa direksyon namin.

Ramdam ko ang paghigpit ng hawak ko sa braso ni Alec, pero hindi ako nagpatinag; agad kong binawi ang anumang bakas ng takot sa mukha ko. Ngumiti ako—isang malamig, elegante, at mapaglarong ngiti na walang kahit anong bakas ng sakit o luha na naramdaman ko noon sa simbahan. Si Alec naman ay deretso ang tingin sa unahan, seryoso, walang emosyon, at may awtoridad na nagpatahimik sa mga nagbubulung-bulungan habang ginagabayan niya ako sa gitna ng marangyang silid.

"Sino 'yon?"

"Si Alec Salvatiera ba ang kasama niya? Akala ko ba walong taon nang walang karelasyon ang lalaking 'yan?"

"Teka... hindi ba 'yan si Saffron de Leon? Yung babaeng pinahiya at iniwan sa altar noong isang buwan?"

Sunud-sunod at mabilis ang naging bulungan sa paligid. Ang mga taong dati ay tinitingnan ako nang may pagkaawa, pangungutya, o tuluyang pag-iwas ay ngayon ay nakatulala, nakanganga, at hindi makapaniwala sa nakikita nila. Ang iba ay mas lalong napatulala nang mapansin ang nagniningning na dyamante sa aking daliri—isang bihirang 5-carat natural diamond ring na isinuot sa akin ni Alec bago kami pumasok sa gusali bilang simbolo kunwari ng aming pagmamahalan.

Habang naglalakad kami patungo sa VIP table sa pinakagitna ng bulwagan, inilibot ko ang paningin ko hanggang sa matamaan ng mga mata ko ang pamilya Montenegro sa pinakadulong mesa. Nandoon si Greg, suot ang kanyang white tuxedo, kasama ang kanyang inang si Donya Beatrice, at si Chloe na halatang pinipilit itago ang unti-unting paglaki ng tiyan nito sa suot nitong pulang designer dress.

Nang makalapit kami sa tapat mismo ng mesa nila, kusang huminto si Alec sa paglakad. Hindi ko na kailangang lumingon o tingnan si Greg para malaman na namumutla na ito nang husto at parang nakakita ng multo.

"Good evening, Mr. Montenegro," ang malamig na boses ni Alec ang bumasag sa katahimikan na bumabalot sa mesa nila. "Salamat sa pag-imbita ng media sa venue na ito sa pamamagitan ng mga tsismis niyo noon. Gusto ko lang kasing ipakilala sa inyo... ang misis ko."

Dahan-dahan akong lumingon kina Greg. Kitang-kita ko ang panginginig ng mga kamay ni Greg habang mahigpit nitong hinawakan ang baso ng mamahaling alak. Ang mukha niya ay namumula sa halo-halong galit, gulat, at matinding hihiya sa harap ng mga kasamahan nila sa negosyo. Ang nanay niyang si Donya Beatrice ay halos mabulunan sa sarili nitong laway habang nanlalaki ang mga matang nakatitig sa akin, samantalang si Chloe naman ay napaatras nang husto sa upuan nito, nanginginig sa takot na baka balikan ko ang lahat ng ginawa niya sa akin noon.

Ngumiti ako nang diretso at walang takot sa kanila, mas higit kong hinigpitan ang kapit kay Alec, at ibinato ang mga salitang matagal nang nakaimbak sa puso ko at gustong isampal sa kanila.

"Magandang gabi po, Donya Beatrice," simula ko, mahinahon pero may diin, lamig, at kapangyarihan sa bawat salita. "Gusto ko lang pong magpasalamat sa inyo nang sobra. Kung hindi ninyo ako pinahiya, tinanggalan ng karapatan, at itinaboy noon, hindi ko sana nakilala ang lalaking nagbibigay sa akin ng tunay na proteksyon at kapangyarihan ngayon."

Pagkatapos noon, dahan-dahan kong binalingan ang ex-fiancé kong nakatayo at parang tuod sa kinauupuan niya, hindi na makapagsalita o makatingin nang diretso sa mga mata ko.

"Salamat sa pagpapakawala sa basurang tulad niya, Greg," dagdag ko pa bago ako bahagyang hinila ni Alec para ayaing tuluyan nang umupo sa aming nakalaang mesa sa unahan.

Habang naglalakad kami palayo sa mesa nila, narinig ko ang malakas na pagbagsak at pagbasag ng baso ni Greg sa sahig. Agad na tumama ang tingin ng buong silid sa direksyon nila, habang kami naman ni Alec ay tahimik, kalmado, at may dignidad na naupo sa pinakamataas na mesa ng bulwagan.

"Not bad for a first public appearance, Mrs. Salvatiera," bulong ni Alec habang dahan-dahang inaayos ang mga kubyertos sa harap niya, may bahagyang kakaibang ngiti sa gilid ng labi niya.

"Simula pa lang 'to," sagot ko habang dahan-dahang iniangat ang baso ng champagne para uminom, ramdam na ramdam ko sa wakas ang tuluyang pagbabago ng ihip ng hangin pabor sa akin.