Chapter 3

Saffron POV

Alas-dos y media ng hapon nang marating ko ang Grand Continental Hotel. Suot ko ang pinakamaayos kong damit—isang lumang beige blazer na medyo kupas na ang kulay at pusod na nakatali nang maayos para magmukha akong propesyonal. Pero kahit anong ayos ko, ramdam ko pa rin ang hiya habang pinapapasok ako ng guwardiya sa grand lobby. Ang sahig ay kumikinang sa sobrang kintab, at ang mga taong naglalakad sa paligid ay nakasuot ng mga damit na halatang milyun-milyon ang halaga.

Sinalubong ako agad ng lalaking nagbigay sa akin ng sobre kaninang umaga. Tinanguan niya ako bago ako iginiya sa isang pribadong elevator na direktang umakyat sa penthouse suite.

Nang bumukas ang p***o, sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa aircon at ng napakalaking glass window na nagpapakita ng kabuuan ng Maynila. Pero hindi ang tanawin ang kumuha ng atensyon ko kundi ang lalaking nakatayo sa tabi ng bintana.

Si Alec Tadeo Salvatiera.

Mas matangkad siya sa personal kaysa sa mga litrato niya sa business magazines. Nakasuot siya ng charcoal gray tailored suit na walang kurbata, bahagyang nakabukas ang unang butones ng puting polo, at may suot na mamahaling relo sa kaliwang pulso. May hawak siyang kristal na baso na may lamang amber-colored na alak. Nang lumingon siya sa direksyon ko, parang bumaba ang temperatura sa loob ng silid.

Ang mga mata niya ay malamig, matalim, at parang sinusuri ang bawat hibla ng pagkatao ko sa loob lamang ng tatlong segundo.

"Ms. Saffron de Leon," ang boses niya ay baritonong mababa, sapat para umalingawngaw sa tahimik na silid. "Salamat sa pagdating. Maupo ka."

Hindi ako kumilos agad. Nakatayo lang ako sa tapat ng p***o habang mahigpit na hinahawakan ang strap ng shoulder bag ko. "Mr. Salvatiera, hindi tayo magkakilala. Bakit ako nandito? Ano ang kailangan mo sa isang taong tulad ko na kakahiya lang sa buong siyudad?"

Isang tipid na ngisi ang sumulpot sa labi niya, pero walang init ang mga mata niya. Inilapag niya ang baso sa maliit na mesa bago naglakad palapit sa akin. Huminto siya ilang dangkal lang ang layo, sapat para maamoy ko ang mamahaling pabango niya na may halong kahoy at mint.

"Kilala kita, Saffron," seryosong sabi niya. "Alam ko kung sino ka bago ka pa man lokohin ng pamilya Montenegro. At alam ko rin ang ginawa nila sa pamilya mo at sa dangal mo dalawang linggo na ang nakakaraan."

"Kung tungkol 'yan sa panlilibak sa akin, pwede ka nang umalis dahil pagod na ako," mabilis kong sagot, medyo tumaas ang boses ko dahil sa inis. Ayaw na ayaw kong may naaawa sa akin, lalo na ang isang taong tulad niya na halatang walang ginawa kundi ang maghari-harian.

"Hindi ako nandito para maawa sa iyo," diretsong sabi niya nang walang emosyon. "Nandito ako para mag-alok ng negosyo. Isang kasunduan na pakikinabangan nating dalawa."

Napakunot ang noo ko. "Kasunduan? Anong klaseng kasunduan?"

Bumalik siya sa mesa at kinuha ang isang makapal na folder na nakapatong doon. Iniabot niya ito sa akin. Binuksan ko ito kahit nanginginig ang mga kamay ko. Bumungad sa akin ang mga papeles na naglalaman ng mga kontrata, listahan ng mga ari-arian, at mga litrato ng mga Montenegro—pati na ang kumpanya nilang nalulugi na dahil sa sunod-sunod na maling desisyon sa negosyo.

"Gusto kong magpakasal ka sa akin," sabi ni Alec habang nakapamulsa.

Nanlaki ang mga mata ko. Parang nabingi ako sa sinabi niya. "Ano? Nababaliw ka na ba? Kakakilala lang natin ngayon!"

"Hindi ito totoong kasalan, Saffron. Isa itong kontrata. Tatagal ito ng eksaktong isang taon," paliwanag niya na parang negosyo lang ang pinag-uusapan namin. "Magpapakasal tayo sa huwes sa susunod na linggo, pagkatapos ay ipapakita natin ang ating sarili sa high society. Sa loob ng isang taong 'yon, tutulungan kitang pabagsakin ang pamilya Montenegro. Babawiin ko ang lahat ng kinuha nila sa inyo, at ibabalik ko sa iyo ang pangalan mo."

Napatingin ako sa mga dokumento sa kamay ko. "Bakit mo ginagawa 'to? Anong galit mo sa mga Montenegro para madamay pa ako?"

Isang madilim na anino ang dumaan sa mga mata ni Alec. Tumalikod siya at tumingin ulit sa labas ng bintana. "Iyon ay sarili ko nang problema. Ang kailangan mo lang malaman ay kailangan kita para masira ang pundasyon ng negosyo nila sa pamamagitan ng isang legal na koneksyon. At kailangan mo ako para mabuhay nang marangal ulit at makapaghiganti sa lalaking nanloko sa iyo."

Natahimik ako. Tama siya. Kung mananatili ako sa apartment na iyon, bago matapos ang linggong ito ay mapapalayas na kami ni Mama sa kalye. Walang tutulong sa amin. Ang mga kaibigan namin noon ay biglang naglaho parang bula nang mawala ang yaman namin. Eto na ang pagkakataon ko para isampal sa mukha ni Greg at ng nanay niyang si Donya Beatrice na hindi ako basta-basta magpapatapak.

"May kapalit ito, tama?" tanong ko, seryosong tumingin sa likod niya. "Walang libreng tulong sa mundong ito, Mr. Salvatiera."

Humarap si Alec sa akin. May bakas ng paghanga sa mga mata niya pero nanatiling seryoso ang mukha niya. "Maganda kausap. Tama ka. May mga kondisyon ako."

"Ano 'yon?"

"Una, strictly business ang kasal nating ito. Walang emosyon, walang pakialaman sa personal na buhay. Pangalawa, maninirahan ka sa mansyon ko para makita ng media na totoo ang relasyon natin. At pangatlo..." Tumigil siya sandali at tinitigan ako nang diretso sa mga mata. "Hinding-hindi ka iibig sa akin."

Napakurap ako sa huling sinabi niya. Isang sarkastikong ngiti ang kumawala sa labi ko. "Huwag kang mag-alala, Mr. Salvatiera. Pagkatapos ng nangyari sa akin kay Greg, hinding-hindi na ako magpapauto sa kahit sinong lalaki. Lalo na sa isang tulad mo na malamig pa sa yelo."

Tumango si Alec, parang nasiyahan sa sagot ko. Kinuha niya ang isang mamahaling pluma mula sa mesa at inabot ito sa akin kasabay ng kontrata.

"Kung ganoon, pirmahan mo na ang kontrata. Bukas na bukas din, aayusin natin ang lahat para sa pinakamalaking pasabog na makikita ng buong siyudad."