Chapter 1

Saffron POV

Ang baho ng amoy ng kamangyan sa loob ng San Agustin Church. O baka naman nahihilo lang ako dahil sa kaba.

Nakatingin ako sa salamin habang inaayusan ako ng make-up artist. Naka-custom Vera Wang gown ako na pinagawa pa namin ni Greg sa Milan. Ang sabi niya sa akin noong sinusukat ko ito tatlong buwan na ang nakakaraan, “You’re going to be the most breathtaking bride, Saffi. Akin ka lang hanggang sa pagtanda natin.”

Kinikilig pa ako noon. Akala ko, ako na ang pinakamaswerteng babae sa balat ng lupa. Siyam na taon kaming magkasintahan ni Gregory "Greg" Montenegro—simula noong mga broken-hearted pa kami sa kolehiyo hanggang sa magsimula siyang humawak sa negosyo ng pamilya nila. Sabay kaming nangangarap. Sabay kaming lumaban.

Pero eto na nga. Nasa dulo na ako ng aisle.

"Saffi, ready ka na?" bulong sa akin ni Mama habang mahigpit ang hawak sa braso ko. Halata sa mukha niya ang labis na kaligayahan. Para sa kanya, ang kasalang ito ang magpapatunay na nakaahon na kami sa hirap.

"Yes, Ma," ngumiti ako, kahit ramdam ko ang panlalamig ng mga kamay ko.

Tumugtog na ang bridal march. Dahan-dahang bumukas ang malalaking pintuan ng simbahan. Sabay-sabay na lumingon ang daan-daang bisita—mga kilalang negosyante, politiko, at mga sikat sa lipunan. Lahat sila nakatingin sa akin. Pero ang mga mata ko ay deretsong nakatutok sa lalaking naghihintay sa akin sa dulo ng altar.

Gwapo si Greg. Nakasuot siya ng tailored Tom Ford tuxedo. Pero habang papalapit ako, napansin ko ang kakaiba. Hindi siya nakangiti. Parang balisa siya. Panay ang sulyap niya sa kanyang relos, at namumawis ang noo niya kahit naka-aircon ang buong simbahan.

Nang makalapit ako, iniabot na ni Mama ang kamay ko kay Greg. Sinuway ko ang kutob ko nang mapansin kong umiwas siya ng tingin bago ko pa nahawakan ang palad niya.

Nagpatuloy ang seremonya. Ang lamig ng kamay ni Greg habang hawak niya ang akin. Dumating na sa bahagi ng vows. Si Greg muna ang nauna. Binasa niya ang papel na hawak niya, pero parang robot ang boses niya—walang emosyon, walang buhay.

"Saffron... I take you to be my—"

Biglang namatay ang mga ilaw sa loob ng simbahan. May narinig akong bulung-bulungan sa mga bisita. Nagkatinginan ang mga abay.

"Anong nangyayari?" dinig kong bulong ng isang senadora sa front row.

Pagkaraan ng ilang segundo, umilaw ang napakalaking LED screen sa likod ng altar—ang screen na dapat ay magpapakita ng aming prenup video. Pero hindi iyon ang lumabas.

Isang madilim na kwarto ang bumungad sa screen. May maririnig na ungol at halakhak. At nang lumabas ang mukha ng mga taong nasa video, napatakip ng bibig ang ilang matatandang bisita.

Si Greg. At si Chloe—ang pinakamatalik kong kaibigan, ang maid of honor ko na dapat ay nasa tabi ko ngayon.

Halos lumuwa ang mga mata ko sa aking nakita. Kitang-kita sa video ang pagtataksil nila. Ang masakit pa, habang gumagalaw ang video, may boses na nag-voice over—boses mismo ni Greg na lasing na nagsasalita sa isang bar weeks ago.

“I’m just marrying Saffi because her family name still holds a little clout in old society. Pero ang totoo? Si Chloe ang mahal ko. Si Saffi, boring. Sunud-sunuran. At ngayong bankrupt na ang tatay niya, wala na rin akong mapapala sa babaeng ‘yon.”

Parang binuhusan ako ng yelo mula ulo hanggang paa. Ang buong katawan ko ay nanginig, hindi sa kilig, kundi sa matinding galit at kahihiyan. Lahat ng tao sa simbahan ay napatingin sa akin. May mga nagbubulungan, may mga nagpipigil ng tawa, at may mga naaawa.

Binalingan ko si Greg. Nakaluhod na siya ngayon, hindi para sa vows, kundi dahil sa takot. Namumula ang mukha niya habang pilit na inaabot ang kamay ko.

"S-Saffi... let me explain. Hindi totoo 'yan, hinack—"

Pak!

Nasampal ko siya nang buong lakas. Umalingawngaw ang tunog ng sampal sa buong tahimik na simbahan. Naramdaman ko ang pamamanhid ng palad ko, pero mas manhid ang puso ko.

"Sinungaling," nanginginig ang boses kong sabi sa kanya. Gusto kong umiyak, pero pinigilan ko. Ayokong ipakita sa kanila na mahina ako. "Siyam na taon, Greg. Siyam na taong niloko mo ako."

"Saffi, anak!" tumakbo si Mama papunta sa akin, umiiyak habang inaabot ako.

Pero bago pa ako makalabas ng altar, dumating naman ang nanay ni Greg na si Donya Beatrice. Nakataas ang kilay nito, hiyang-hiya pero galit pa rin ang mukha habang tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

"Ikaw, Saffron, umalis ka na rito!" sigaw ng matanda sa harap ng lahat. "Wala ka nang mukhang ihaharap sa pamilya namin! At kayong mag-ina, lumayas na kayo sa property ko dahil alam kong wala na kayong pambayad kahit sa simpleng kape rito!"

Binato sa akin ni Donya Beatrice ang bouquet ng mga puting rosas na hawak ko. Tumama ito sa balikat ko bago nahulog sa semento.

Wala na ang lahat. Ang pangarap kong kasal, ang reputasyon namin, ang natitirang dignidad ko—tinapak-tapakan sa loob lamang ng sampung minuto. Habang naglalakad ako palabas ng simbahan sa gitna ng mga matang nakatingin at nagtatawanan, pinangako ko sa sarili ko: babawi ako. At hinding-hindi na nila ako makikitang lumuluhang muli.